pelijk te gemoet gaan, als wanneer zij zich opentlijk vijandig toonen of met wantrouwen vlugten. 
Volgens het gevoelen van den tolk Patty Barombang, zoude daarbij de overeenkomst bestaan, dat eene 
zijwaartsche slingering van het stof eene vredelievende gezindheid, doch het regt opwaarts werpen van 
hetzelve, eene uitdaging of tegenstandbieding moet aanduiden. Het komt ons niet onwaarschijnlijk voor, 
dat dit toestel misschien ook wel als eene soort van wapentuig kan gebezigd worden, en dienen moet om 
er hunnen vijand een pijnverwekkend poeder mede in de oogen te werpen. 
Van muzijkinstrumenten hebben wij bij de inwoners van het dorp Oeta, alleen eene soort van trom 
aangetroffen, die, ruw bewerkt, uit een nagenoeg trechtervormig uitgehooid stuk hout bestaat, ter 
lengte van 5 palmen, zijnde de bovenste opening, waarover het vel van eene groote hagedis (Monitor) 
is gespannen, 0,14 wijd, en die van onderen, welke niet bekleed is, 0,09. Aan den buitenkant, nabij 
het beneden of opene gedeelte, is deze trom met eenig snijwerk voorzien, maar voor het overige glad 
en plomp van gedaante (PI. 11, fig 18). Gelijk alle Oostersche volken, schijnt ook het negerachtige 
ras van Nieuw-Guinea veel van muzijk en zang te houden. Vijf Papoea’s, uit het zuidelijk gedeelte van 
het distrikt Koyway, die een paar dagen aan boord der korvet vertoefden, om ons den mond der rivier 
Oetanata te wijzen, begonnen op eenen avond, door den eersten Officier daartoe aangezocht, te zingen. 
Zij zetteden zich tot dat einde in eenen kring op het dek neder. Een hunner zong, op eene neuriënde 
wijze, voor, waarop de anderen van tijd tot tijd gezamentlijk, met een vrij treurig luidend gebrom 
invielen, hetwelk telkens, na het prevelend solo-neuriën, op dezelfde wijze herhaald werd. Bij het 
eindigen van ieder couplet slaakten zij allen eenen sterken gil, die, hoe weinig muzijkaal ook voor het 
gehoor, altijd het voordeel opleverde, dat dezelve het eentoonige refrein onverwachts afwisselde. 
De taal dezer inboorlingen, hoezeer meer verscheidenheid van toon bezittende en minder blaffend 
zijnde, dan die van de wilden in de Prinses Marianne-straat, is nogtans ver van welluidend genoemd te 
kunnen worden. De uitdrukkingen zijn over het algemeen hard, dikwijls schel en gaan vaak van keel¬ 
klanken vergezeld. Aan het slot dezer verhandeling zullen wij een aantal woorden, zoowel uit de taal 
dezer menschen, als uit eenige andere tongvallen, welke op de zuid-westkust gesproken worden, ont¬ 
leend, tot gemakkelijker overzigt en betere onderlinge vergelijking, nevens elkander opgeven. — 
Omtrent godsdienstige begrippen, wetten of welke maatschappelijke instellingen ook, hebben wij bij 
dien wilden volksstam öf in het geheel geene, óf geene genoegzaam juiste en de vermelding waardige 
inlichtingen kunnen erlangen. Slechts dit kunnen wij mededeelen, dat iedere man zooveel vrouwen 
mag nemen, als hij verkiest, of hem het toeval verschaft. Het bekrachtigen eener belofte, bij wijze 
van eenen eed, geschiedt bij hen door een weinig bloed, uit de kleine wond, die zij zich door een’ prik in 
den arm of eenig ander ligchaamsdeel toebrengen, met een weinig zoutwater te vermengen en vervolgens 
te verzwelgen. Yoor het overige is het ons toegeschenen, dat er weinig of geen verschil van rang onder 
hen bestaat, maar dat zij allerwaarschijnlijkst allen evenveel regten hebben, of liever, dat geen hunner 
eenig noemenswaardig voorregt boven den ander’ geniet. Dat zij zich in kleine maatschappijen vereeni- 
gen, is niet slechts voor hunne persoonlijke veiligheid noodzakelijk, maar tevens een natuurlijk gevolg 
van den trek tot gezelligheid, die den mensch kenschetst. Dat evenwel deze min of meer talrijke 
horden eene zekere soort van bestuur zouden kennen,' is niet te vooronderstellen. Yermoedelijk bepaalt 
