57 
zich hunne onderlinge betrekking enkel tot eenige algemeene regelen en verpligtingen, die zij jegens 
elkander te vervullen hebben, en waardoor hunne vereeniging wordt in stand gehouden. Een elk schijnt 
voor het overige alleen voor zichzelven en de zijnen te zorgen, en in zijn doen en laten, mits zulks 
anderen niet benadeelt, eene onbeperkte vrijheid te genieten. Die inboorlingen althans, welke zich 
als hoofden aan ons voorstelden, waren noch in levenswijze, noch door eenig teeken hoegenaamd, onder 
hunne overige stamgenooten gekenmerkt. Abrauw, een der voornaamsten onder hen, liep even naakt 
als alle andere dorpelingen van Oeta, en in zijn slaapvertrek zag het er niet beter uit, dan in iedere 
andere hut. Yolgens zijn zeggen grondde zich zijn opperhoofdschap op eene erkenning als zoodanig 
door de Cerammers; dan, hoeveel hij er zich ook op liet voorstaan, zijn wij er toch niet achter kunnen 
komen, waarin eigenlijk de voorregten van zijnen rang gelegen waren. Zoo zeide hij, onder anderen, 
bij onze eerste ontmoeting, dat wij steeds gerust aan wal konden gaan, zonder te vreezen te hebben, 
dat ons ooit iemand het geringste leed zoude doen, daar hij den zoodanigen dadelijk zoude laten dood¬ 
slaan; en toch, in weerwil dezer taal als van eenen magthebbende, zagen wij dikwerf den grooten 
Abrauw, met eenen pagaai in de hand, even hard zijne kano voortstuwen, als ieder ander zijner zoo¬ 
genaamde onderhoorigen; of wij vonden hem, bij een vuurtje op zijne hurken gezeten, onledig met zich 
zijn’ eigen’ mondkost te bereiden. Ditzelfde had ook plaats met twee zoogenaamde mindere hoofden, 
Makaai en Abrauw Mirniti geheeten, hetgeen ons tot het besluit bragt, dat het denkbeeld van hoog 
gezag bij dit volk zeer gering moet wezen. Intusschen moeten wij tot deszelfs eer getuigen, dat wij niet 
de minste vijandelijkheden van hetzelve ondervonden hebben, zoodat wij, hiernaar redenerende, hen als 
menschen van eene vreedzame en goede inborst mogen aanmerken. Daar ech ter ons verblijf onder hen 
slechts van korten duur was, is er geene gelegenheid geweest, om den jegens hen gunstig opgevatten 
dunk genoegzaam gestaafd te zien. Wie herinnert zich niet het gebeurde met den ongelukkigen Marion, 
door de Nieuw-Zeelanders zoo verraderlijk vermoord, na maanden lang met hen op het vriendschap- 
pelijkst verkeerd te hebben? en zoo menig ander noodlottig geval, dezen en genen zeereiziger overge¬ 
komen? De ondervinding heeft, helaas, maar al te zeer bewezen, hoe weinig de wilde natuurmensch 
te vertrouwen is. 
Op eenen eenigzins hoogeren trap van beschaving dan de tot hiertoe beschouwde inlanders, staan de 
Papoeasche volken, langs de stranden onder de bergachtige kust, op omtrent 4 graden zuiderbreedte 
en van daar noordwaarts op, aangetroifen. Sedert langen tijd reeds hebben de bewoners van Groot- 
Ceram, Ceram-lawut, Gisser, Keffing, Goram en andere eilanden van de Ambonsche groep, op die 
streken ijverig handel gedreven, en zijn, nu en dan, Mahomedaansche priesters aldaar aangekomen, 
die de inboorlingen tot het omhelzen van het Islamismus hebben overgehaald. Door dit een en ander 
zijn de zeden dezer menschen op verschillende wijzen veranderd, en hunne natuurlijke geaardheid deels 
verbeterd, deels echter, door het aanleeren van allerlei slinksche treken, min of meer verslimmerd. 
Alvorens tot eene nadere beschouwing dezer strand volken over te gaan, merken wij aan, dat de 
bergachtige binnenlanden dier streken door eenen anderen menschenstam bewoond worden, die, zoowel 
in uiterlijk aanzien, als vooral ook door hunne zeden, zich op eene zeer in het oog vallende wijze van 
de eersten onderscheidt. Deze bergbewoners, gewoonlijk Alfoeren geheeten, zijn bij de kustbewoners 
van het door ons bedoelde gedeelte, onder den naam van Mairassis bekend, terwijl de kustbewoners 
Land- en Volkenkunde. 15 
