59 
langs het door hen bewoond wordende kustgedeelte aan, en beschouwen de Mairassis als aan hen onder¬ 
geschikt te zijn. Meer bedreven dan dezen en van betere wapenen voorzien, valt het hun niet moeijelijk, 
deze overweldigde meerderheid staande te houden, en zich het handels-monopolie van de voortbreng¬ 
selen des lands toe te eigenen. Het zal tot de duidelijkheid onzer mededeelingen bijdragen, wanneer wij 
van elk dezer beide volksstammen afzonderlijk datgene vermelden, wat ons daarvan is bekend geworden. 
De Papoea’s uit het distrikt Lobo en omliggende eilanden, zijn over het algemeen minder sterk en 
welgemaakt, dan de inboorlingen uit den omtrek der rivier Oetanata. In grootte blijven zij eenigzins 
beneden het middelmatige en, hoezeer men ook onder hen enkele vrij rijzige gestalten ziet, zijn de 
meesten toch kleiner en tengerder, dan hunne gemelde naburen (*). Zwakken en gebrekkigen zijn hier 
niet zeldzaam; doch vooral ontmoet men onder hen vele lijders aan afsehuwelijke huidziekten. Hunne 
kleur is overigens dezelfde als die van hunne zuidelijke landgenooten, en ook hun haar is insgelijks kort, 
roetachtig zwart en kroes; zij geven zich echter volstrekt geene moeite om het op te schikken, maar 
laten het in natuurlijken staat wild om het hoofd groeijen. Bij sommige vrouwen evenwel, voornamelijk 
bij die, welke van het gebergte afkomstig zijn, vindt men ten deze eene uitzondering, naardien zij het 
haar, op de wijze der zuidelijke bewoners van het landschap Koyway, kunstmatig in reeksen vlechten. 
Noch vrouwen, noch mannen doorboren den neus, weshalve hunne gelaatstrekken meerdere regelmatig¬ 
heid behouden (vergelijk PI. 8; fig. 6 echter stelt een’ inboorling van elders uit de binnenlanden van 
Nieuw-Guinea voor). Hunne aangezigten ondergaan geene versiering, noch worden hunne ligchamen 
met bonte kleuren besmeerd. Bijna allen hebben eenen grooten mond en tamelijk dikke lippen; bij 
sommigen zijn de tanden wit; bij anderen, door het aanhoudend kaauwen van sirie, zwart; doch geen 
hunner heeft dezelve spits geslepen. Hun baard is zelden sterk; welligt dat hij van sommigen, volgens 
Maleisch gebruik, nu en dan wordt uitgetrokken. Zij gaan allen min of meer gekleed, en hebben ten 
minste altijd het onderlijf bedekt. Sommige mannen dragen doeken om het hoofd, katoenen kabaja’s, 
korte broeken ofwel sarongs; anderen daarentegen, die minder rijk aan kleedingstukken zijn, hebben 
alleen eene strook wit of bont linnen, of een’ reep zacht bereiden boombast om de lenden geslagen en 
tussehen de beenen door van achteren vastgebonden. Eenige dragen banden van gevlochten rotting om 
de armen, en krom gebogene, gouden en zilveren stiftjes, ter lengte van ongeveer 0,05, in de ooren. 
Zoodanige metalen versierselen merkte men ook op bij de vrouwen, welke zich bovendien gaarne met 
halssnoeren van gekleurde glaskoralen opschikken. Zij dragen doorgaans eenen sarong, welken zij soms 
onder, soms boven den boezem vastbinden, en die meestal van eene grove, blaauwe of andere donker¬ 
kleurige stof is. Onder de jonge meisjes vindt men somwijlen niet onbevallige gezigtjes; dan de eenigzins 
bejaarde vrouwen zijn daarentegen, voor het grootste gedeelte, afschuwelijk leelijk. 
Van het karakter dezer menschen laat zich moeijelijk iets bepaalds zeggen. Sommige mannen waren 
nieuwsgierig en toonden eene zekere bevattelijkheid te bezitten; anderen legden, omtrent al hetgeen hun 
( ) Het trage en gemakkelijke leven, dat deze noordelijke strandbewoners van Nieuw-Guinea’s westkust leiden 
diaagt zeker niet weinig toe tot verzwakking van hun physiek gestel; terwijl hunne meer zuidelijke landgenooten, in 
overeenstemming met derzelver woestere zeden, hunne krachten veel meer inspannen en oefenen, en dienvolgens nnt 
een’ veel sterkeren ligchaamsbouw bezitten. «volgens ook 
