niet aanging’, meerdere onverschilligheid aan den dag. De gelaatstrekken van sommigen duidden blijk¬ 
baar goedaardigheid en welmeenendheid aan; terwijl die van anderen den duidelijken stempel droegen 
van wan trouwen, hartstogt en wraakzucht. Een bewijs van oploopendheid leverde ons, onder anderen, 
eens een Papoea, die, eene levende zeeschildpad aan boord van de Triton ter koop aanbiedende, toen 
men hem iets minder voor dezelve wilde geven, dan hij verlangde, zoodanig in toorn ontstak, dat hij 
het spartelende dier, zonder zich een oogenblik te bedenken, uit zijne praauw in zee wierp, en dit met 
zulk eenen blik en gemompel van boosheid deed vergezeld gaan, waaruit duidelijk was op te maken, 
dat hij liever in het geheel niets wilde hebben, dan ons de schildpad voor het gebodene af te staan. 
Hebzucht scheen bij hen een algemeene karaktertrek te zijn. De opperhoofden zoowel als de vrije 
onderdanen en de slaven, geen uitgezonderd, namen allen gaarne geschenken aan, en met de goederen, 
die zij ons bragten, werden zij hoe langer hoe duurder; zij verdeelden op ’t laatst alle dingen zooveel 
mogelijk in kleine partijen, en schroomden niet, om voor elk klein gedeelte even zooveel te vragen, als 
zij vroeger wel eens voor het geheel bekomen hadden. Bij dit alles gaven zij vaak blijken van wantrou¬ 
wen, en lieten zich niet gemakkelijk bewegen, om iets zonder dadelijke betaling af te geven. Aanvan¬ 
kelijk wilden zij niet anders dan ruilhandel drijven, daar zij evenmin als de Oeta-bewoners geld kenden, 
en er dus ook geene waarde aan hechtten; nadat wij echter korten tijd met hen verkeerd hadden, begon¬ 
nen zij onze munten zeer wel van metalen knoopen te onderscheiden en dezelve allengskens aangenamer 
te vinden, ofschoon zij aan goederen steeds de voorkeur gaven. Katoen, tabak en ijzeren gereed¬ 
schappen hadden zij het liefst, hoezeer de laatsten, voor zooveel zulks hakmessen, bijlen, dolken en 
harpoenen betreft, reeds door hen zelven gesmeed worden, hebbende zij dit van de Cerammers geleerd, 
die de voornoemde artikelen van het staafijzer, dat zij opzettelijk tot dat einde medebrengen, dikwerf 
aldaar vervaardigen. Men vindt dien ten gevolge, bij de Papoea’s van Lobo, hier en daar eene soort 
van kleine smidse, waarin houtskolen worden gebezigd, die zij uit dikke blokken hard hout in groeven 
bereiden. In andere handwerken schijnen zij geheel vreemd te zijn; het naaijen hunner kleederen 
daarvan zelfs niet uitgezonderd, nemende zij daartoe gaarne de hulp der vreemde handelaren te baat, 
van welke zij echter bij voorkeur reeds gemaakte kleedingstukken inruilen. — Aangaande hunne wonin¬ 
gen en dorpen hebben wij reeds vroeger melding gemaakt. Het genoegzaam zwervende leven, dat de 
Papoea’s leiden, verdeelt hen in ontelbare kleine maatschappijen, die slechts dan tot aanzienlijke volks- 
hoopen vereenigd worden, wanneer er iets buitengewoons in hunne landstreek voorvalt. In bijkans 
alle bogten en inhammen, die door de steile, klippige kust heenbreken, en in wier binnenste meeren- 
deels kleine landstrooken, uit wit zand bestaande, aangetroffen worden, vindt men enkele huizen of 
groepsgewijze verspreide gehuchten, die zich, gemeenlijk door eenige kokospalmen, reeds in de verte 
aankondigen. In de nabijheid dier woningen liggen ook hunne kleine plantsoenen, uit tuintjes bestaande, 
in welke zij bataten (Convolvulus batatas), bananen, suikerriet, jamswortelen, pompoenen, spaan- 
sche peper (Capsieum), sirie (Piper betle), mais, komkommers, katjang (Dolichos), kleine limoenen 
en eenige andere nuttige gewassen aankweeken. Deze kweekerij bindt hen nog eenigzins aan vaste 
oorden en maakt hen, uit dringende noodzakelijkheid, tot landbouwers, ofschoon zij van natuur meer 
neiging hebben tot het visschersleven, aan hetwelk zij zich dan ook, na den oogsttijd, gewoonlijk gedu¬ 
rende het overige gedeelte des jaars, geheel toewijden. Hunne praauwen dienen hun alsdan tot 
woningen: want al hunne beweegbare have voeren zij met zich mede. Bij dag varen zij met dezelve 
