kunnen. De vrouw blijft altoos in het bezit der goederen tot aan baren dood toe. In geval er geene 
mannelijke afstammelingen aanwezig zijn, komen de zoons van den broeder of broeders des overledenen, 
als erfgenamen aan de beurt, welke alsdan slechts een gedeelte der nalatenschap aan hunne nichten, 
dochters des overledenen, zoo die er zijn, afstaan. Indien er echter ook geene broederszonen bestaan, 
vervalt alles aan de vrouwelijke linie en andere leden der familie, welke laatsten de nalatenschap zoo lang 
onder hunne bewaring houden, tot de meisjes van den verstorvenen uitgehuwelijkt of volwassen zijn. 
Dit regt van erfopvolging is aldus ingesteld, opdat de goederen niet gemakkelijk in vreemde handen 
zouden kunnen overgaan. 
De Papoea’s houden veel van feesten en nemen gaarne elke gelegenheid te baat, om dezelve aan te 
rigten. Meermalen in het jaar brengen zij onderscheidene dagen achter elkander door in gezelschappe¬ 
lijke vrolijkheid, waarbij, onder het aanhoudend bespelen van de Tifa en den Gong (*), genoegelijk wordt 
gegeten en gedronken, gedanst en geschoten. — De taal, welke dit strandvolk bezit, verschilt evenzeer 
van den tongval der bewoners van Oeta en van dien der Mairassis, als van dien der inboorlingen uit het 
landschap Onin of Woni. De korte, achter deze verhandeling geplaatste woordenlijst, toont zulks aan. 
De eerstgemelden spreken echter ook meest allen Ceramsch, om welke reden het ons nuttig is voorgekomen, 
ook uit die taal een aantal woorden daarnevens te voegen, ten einde den wederkeerigen invloed van 
de eene op de andere eenigzins te doen zien. Wij hebben enkele Papoea’s te Loho ontmoet, welke met 
terügkeerende handelaren, naar de Aroe-eilanden en naar Ceram reizen hadden gedaan. Een hunner, 
die vroeger eenmaal op Amboina geweest was, sprak vrij goed Maleisch en onderscheidde zich buiten¬ 
dien door beschaafdere manieren en ook door meerdere sluwheid. — De tijdrekening der Papoea’s is 
ontleend van de moesons en van de beweging der aarde en der maan. Het verloop van een geheel 
jaar, of van het begin der eene moeson tot aan het einde der andere, noemen zij iV garaksa. Eene 
moeson heet Ngarakwida. Het tijdperk van eene maand, gerekend naar het wassen en afnemen der 
maan tot aan het nieuw opkomen van eene andere, draagt den naam van Oeransa. Voor de oost- 
moeson rekenen zij gewoonlijk zes Oeransa’s, voor de west-moeson vijf, terwijl zij voor den tijd der 
kentering nog eene maand tellen, die Meti besar (groote ebbe) genoemd wordt, omdat alsdan de 
zee het stilst en het verval van het water het sterkst is. De dagen ( Momrnat ) worden naar licht en 
donker berekend, en tot aanduiding der verschillende tijdperken van den dag, nemen zij den stand der 
zon te baat. Meti besar rekenen zij het te zijn, wanneer het blad van den ijzerhoutboom is afgevallen 
en er weder nieuwe blaadjes beginnen uit te botten, hetwelk ten naastebij in october plaats vindt. 
Alsdan maken zij een algemeen begin met de tripang- en karetschildpaddenvangst, en met het duiken 
naar paarlen. Het laatste geschiedt gemeenlijk in eene diepte van twee tot vijf vademen water en, naar 
de Papoea’s verhaalden, op onderscheidene plaatsen langs de kust. De meeste paarlen zouden ingeza- 
(*) gebruik dezer beide speeltuigen is hun door de Moluksche handelaren geleerd. De Tifa is eene soort van 
kleine trom, bestaande uit een’ ronden, van hout vervaardigden koker, waarvan alleen de ééne opening met een stuk 
onbereid, doch van het haar ontbloot dierenvel, bespannen is. De kleine Tifa’s worden alleen met de vingers, de 
grootere echter met een’ korten knuppel, bij wijze van een’ trommelstok, bespeeld. Op den Gong , een zwaar metalen 
bekken, van boven met een’ dikken, ronden bol voorzien, wordt insgelijks met eenen dikken knuppel in de maat 
geslagen en is, in het algemeen, het geliefkoosde speeltuig der Indische eilanders. 
