de straf hebben opgelegd. Terwijl de zuidelijke bewoners, bij de rivier Oetanata, hunne krijgsgevan¬ 
genen meestal dadelijk dooden, laten daarentegen de Papoea’s, gelijk zij ons verzekerden, de over¬ 
wonnenen steeds in het leven, om hen tot slaven te maken. Trede bewerkstelligen zij, door elkander 
wederkeerig eene hoeveelheid tabak te gemoet te zenden. Deze gezanten gaan, zoodra zij bij elkaar 
zijn gekomen, te zamen zitten rooken en, volgens hunne staatsbegrippen, aan het onderhandelen over 
het vredes-verdrag. 
Niet zelden worden de kustdistrikten, van welke wij spreken, door roovers verontrust. De bewoners 
van het meer noordelijk gelegen landschap Onin en van het kleine eiland Karas, maken zich inzonder¬ 
heid aan geweldige strooperijen schuldig. Deze gaan somtijds met vloten uit van vijftig tot meer dan 
honderd kano’s en praauwen, waarvan elk met tien tot veertig en soms met meerdere koppen bemand is. 
Zij overvallen de gehuchten, plunderen al hetgeen onder hun bereik valt, voeren de menschen, die zij 
levend kunnen magtig worden, als slaven mede, vermoorden degenen, die hun hevigen tegenstand 
bieden, en verbranden vervolgens hunne huizen en dorpen. Gemeenlijk hebben deze gewelddadigheden 
plaats in den tijd der Meti besar, alswanneer de zwervende bewoners dier streken, allerwegen in 
kleine hoopen verdeeld, zich met de vischvangst onledig houden en de zee het stilste is. Zelden echter 
strekken zich die rooftogten verder zuid-oostwaarts uit dan tot op de hoogte van Lokahia, dewijl bij de 
zuidelijker wonende Koywayers niet alleen slechts weinig voor die vrijbuiters te halen valt, maar zij 
aldaar ook bovendien meer tegenstand zouden ondervinden. Het is ons niet bekend geworden, dat zich 
de bewoners van Oeta en ommestreken aan soortgelijke rooverijen ooit hebben schuldig gemaakt. 
Vaste marktplaatsen werden nergens langs de door ons bezochte kust aangetrolïèn. De vreemde 
handelaren trekken van de eene baai naar de andere, en van gehucht naar gehucht, om de goederen 
hunner gading op te zoeken en in te ruilen. Het dorp Oeta is het uiterste punt om den oost, werwaarts 
zich eenigen van hen begeven; de meesten gaan niet verder dan tot Lokahia. Het is voor de geschie¬ 
denis van den kleinen kusthandel met Nieuw-Guinea niet onbelangrijk te weten, dat er onder de Moluk- 
sehe volken zekere overeenkomsten bestaan, ten gevolge waarvan aan deze of gene eilanders het regt 
wordt toegekend, om in zekere streken van het land der Papoea’s, uitsluitend te mogen handel drijven. 
Dit voorregt ontstaat meestal uit het toevallige eener eerste landing van eene Moluksche praauw, aan het 
eene of andere gedeelte van het strand. Eenmaal aldus een nieuw punt tot het drijven van handel 
ontdekt hebbende, beschouwen zij hetzelve in dat opzigt, zóódanig als hun bijzonder eigendom, dat 
zij eiken anderen kleinhandelaar van daar trachten te weren, zich bij eene toevallige ontmoeting zelfs 
het regt toekennende, om den zoodanigen te mogen beboeten, door een gedeelte zijner goederen ver¬ 
beurd te verklaren. Dit aangematigde regt bepaalt zich gewoonlijk binnen de grenzen der groote 
distrikten, waarin het land verdeeld is. Wij hebben reeds vroeger gezegd, dat het zuidelijke gedeelte 
der westkust van Nieuw-Guinea een distrikt bevat, door de inboorlingen Timakowa of Timoraka gehee- 
ten, hetwelk zich van de straat Prinses-Marianne, of welligt van de Talsche Kaap af aan, uitstrekt tot 
op omtrent vijf graden zuiderbreedte. Van daar noord-westelijk tot nabij den hoek ( Tanjong) Karoefa, 
heeft men vervolgens het distrikt Koyway; terwijl het verder noordwaarts gelegene kustland, tot aan den 
uitersten noord-westhoek van het eiland, verdeeld is in de distrikten Onin en Nottan. Aan den noord- 
