zijn, eensdeels in ruil tegen koopwaren en anderdeels voor gereed geld afgeven. Op Balie zelf koopen 
zij, behalve rijst, vooral vuurwapenen en buskruid in, waarmede zij den voordeeligsten handel op 
Nieuw-Guinea kunnen drijven en welke goederen zij zich nergens zoo goedkoop kunnen aanschaffen, 
zullende een geweer gewoonlijk slechts vijf spaansehe piasters, en een halve pikol of vijftig chinesche 
kati’s buskruid, niet meer dan vijftien piasters kosten. 
Hiermede heb ik de Papoea’s, hunne zeden en gebruiken, maatschappelijken toestand en betrekkingen 
met vreemdelingen, voor zoo verre geschetst, als onze onderzoekingen ons dezelve hebben doen kennen. 
Ik wend mij thans tot de bergbewoners of Mairassis, om ook omtrent dezen nog het een en ander mede 
te deelen. 
De weinige Mairassis, welke wij te Lobo gezien hebben, hadden, bij eene middelmatige grootte, 
een gezond hgehaamsgestel en, naar dezen oordeelende, moeten zij een krachtiger volk uitmaken, dan 
de strandbewonende Papoea’s van die streek. Allen hadden welgespierde leden, vrij regelmatige 
gelaatstrekken, eene donker bruine huid, geen bijzonder lang, zwart haar, dat zonder bewerking, in 
zijnen natuurlijken groei, wild om het hoofd hing, terwijl eenigen van hen tevens zware baarden droegen. 
Behalve de strook boombast, die, vast om het midden gebonden en tusschen de beenen doorgehaald, 
hunne schaamdeelen bedekte, gingen zij geheel naakt. Sommigen droegen snoeren van gedraaide bast- 
vezelen om den hals, en ringen van gevlochten rotting om de armen en beenen. Hunne aangezigten 
hadden noch versierselen, noch de speuren van dezelve gehad te hebben. Eenigen hadden een klein 
zakje aan een touw over den eenen schouder, op de zijde hangen. In hetzelve bewaarden zij eenige 
drooge tabaksbladen, een paar bananen, levende krabben en mosselen. Zij vertoonden zich steeds 
gewapend met een’ bos lange pijlen, met een’ boog en somtijds ook met eenige werpspiesen, welke 
wapenen zij gemeenlijk in de handen droegen. Met deze wapenen maken zij jagt op wilde varkens, 
kanguro’s, casuarissen en andere viervoetige dieren en vogelen. Zij gebruiken daarbij ook kleine honden, 
die wij echter niet te zien hebben gekregen. De gevangene dieren strekken hun gedeeltelijk tot voedsel, 
gedeeltelijk tot ruilhandel met de Papoea’s. Paradijsvogels vangen zij meestal met eene sterk klevende 
hars, waarmede zij de bladen en kleine takken besmeren van zekere boomen, wier rijpe vrucht eene 
aanlokkelijke spijs is voor deze vogels (*). De vangst der kroonduiven (Columba coronata) geschiedt 
door middel van strikken, die zij in het bosch op den grond zetten (f); doch de papegaaijen halen zij 
(*) hij 14 individuen van Paradisea papuensis, door ons in de omstreken der baai Oeroe kangoeroe geschoten, vond 
ik in derzelver magen meerendeels vruchten en zaden van wilde vijgen en andere hoornen uit de familiën der Meliaceae, 
Menispermeae, Sarmentaceae en Araliaceae; eens eene kleine muskaatnoot en, nu en dan, eenige overblijfselen van 
Diptera. Soortgelijke voorwerpen vond ik ook in de magen van Paradisea regia, van welken ongemeen fraaijen vogel ons 
in diezelfde boschstreek 7 individuen in handen vielen. Een oud mannetje had de maag voornamelijk met de vruchten 
eener Pavetta en eener soort van Cissampelos gevuld. 
(-j-) De kroonde if (Titir bij de Papoea’s, in het landschap Lobo) stemt, ten opzigte harer leefwijze, het meest over¬ 
een met den wilden paauw van Java (Pavo spicifer). Gemeenlijk vindt men haar in kleine troepen van 2 tot 7 stuks, 
die gedurende den dag gezellig met elkander op den grond rondloopen, doch zoodra haar een mensch of eenig gevaarlijk 
dier nadert, onder een sterk gedruisch opvliegen en zich meestal niet zeer ver van die plaats, op het hoogere geboomte 
nederzetten. Alhoewel schuw van aard, zijn zij alsdan, even als de paauwen, niet moeijelijk te bekruipen; het aller- 
