93 
deden zulk eenen woedenden uitval en teisterden hem zoodanig, dat hij verpligt was, in de grootste haast 
de vlugt te nemen. Hij deed zulks met achterlating van zijn baaitje en van zijnen jagtzak. Na van 
den eersten schrik bekomen te zijn, herinnerde hij zich zijne aehtergelatene goederen, maar kon de¬ 
zelve, in weêrwil van alle aangewende moeite, niet wedervinden. Geheel afgemat en met een gelaat 
vol droefheid en pijnlijke aandoening, vervoegde zich de arme man, op ons herhaald geroep, eindelijk 
weder bij ons. De bijen, die volgens zijne bewering van ongewone grootte waren, hadden hem deerlijk 
gehavend. Zijn ontbloot bovenlijf, vooral de rug, was weldra geheel met dikke, harde knobbels 
overdekt, en deze geweldige zwelling, welke de huid sterk deed spannen en eene ondragelijke hitte te 
weeg bragt, veroorzaakte hem, gedurende vier-en-twintig uren, eene vrij hevige koorts. Waarlijk eene 
harde straf voor eenen kleinen en onbevredigden snoeplust! — Ons vertrek van het eilandje, door dit 
voorval, langer dan ons lief was, vertraagd zijnde, was de korvet inmiddels onder zeil gegaan, zoodat 
wij, hoe zacht het windje ook blies, met de grootste krachtsinspanning de riemen moesten gebruiken, 
om het statig vlottende schip weder in te halen. Bij onze terugkomst aan boord vonden wij aldaar 
nog slechts een klein bootje, aan den man toebehoorende, welke ons door den Sultan als loods door het 
moeijelijker gedeelte der straat was toegevoegd. Al de overige kano’s, welke des morgens, terwijl wij 
ten anker lagen, zich bij ons hadden begeven, waren verdwenen. Die kleine vaartuigen (zie PI. 18, 
«kooplieden van Boeton”) waren van eenen zonderlingen bouwtrant: vrij lang (eenigen zelfs tot 20 
voeten toe), maar zóó smal, dat zij naauwelijks voor de beide, digt naast elkander geplaatste beenen 
genoegzame ruimte lieten; hunne diepte was omtrent 2i voet. Groote, uit bamboes of ander ligt hout 
bestaande vleugels, die aan weêrszijden ver uitstaken, beveiligden hen tegen het omslaan. In eenige 
kano’s, van de grootste soort, zaten vijf of zes inlanders; in de kleinere, daarentegen, slechts twee of 
drie, welke door middel eener korte roeispaan, van onderen met een spadelvormig blad voorzien, het 
ranke bootje met eene bewonderenswaardige zekerheid en snelheid voortstuwden. Deze menschen be¬ 
zochten ons met het doel om eenigen handel te drijven. Zij bragten groote trossen bananen, kokosnoten, 
nangka’s en andere vruchten; eene menigte pas gevangene visschen, onder welke wij eenige nieuwe, 
fraai groen en rood gekleurde papegaaivisschen (Searus) vonden; als ook hoenders en verschillende 
levende vogels, inzonderheid kakketoeën, welk een en ander zij ons, deels voor grof zilvergeld te 
koop, deels voor ijzeren gereedschappen in ruil aanboden. De kleeding van de meesten dier lieden be¬ 
stond alleen in eenen groven, blaauwachtigen sarong; weinigen slechts droegen tevens katoenen baaitjes 
of kabaaijen, terwijl allen, zonder onderscheid, eenen doek of wrong om het hoofd hadden gewonden. 
De wind wakkerde allengs meer en meer aan, blies de zeilen op en voerde ons met snelle vaart 
zuidwaarts door de straat. Nu hadden wij oogen te min, om al de treffende natuurtafereelen gade te 
slaan, welke ons met een altijd wisselend schoon en in telkens hernieuwde en verrassende bekoorlijkheid, 
van alle zijden omringden, en welker diepe indruk niet ligt uit ons geheugen zal worden weggewiseht! 
Omstreeks den avond begon de wind weder te verflaauwen, en kort na zonnen ondergang hadden wij 
volkomen stilte. Het anker werd uitgeworpen en wij bleven dien nacht voor hetzelve liggen; doch 
reeds zeer vroeg in den ochtend werden wij gewekt door het gezang der matrozen, die met het door¬ 
breken der eerste lichtstralen, het anker weder opwonden en de zeilen bijzetteden, ten einde van het 
landkoeltje, dat ons uit de bergen van Boeton te gemoet woei, de meest mogelijke partij te trekken. 
Land- en Volkenkunde. 24 
