Vóór dat de zon hoog genoeg boven de toppen dier bergen was opgerezen, wierpen zij eene zwarte 
schaduw op het spiegelgladde en heldere zeevlak; naauwelijks echter vertoonde zich de koningin des 
dags in haren vollen glans en gloed, of alle dalen en kloven langs de berghellingen traden, majestueus 
verlicht, uit de schemering te voorschijn, en de gansche natuur veranderde eensklaps van tint en 
gedaante. Hoe verder wij naar het zuiden der straat kwamen, des te zeldzamer werden de sporen van 
menschelijke bedrijvigheid. De visschersbootjes verdwenen van het water, en de rookwolken boven het 
geboomte der kust — kenteekenen der aanwezigheid van den mensch — werden eene zeldzaamheid. 
De bergen, daarentegen, prijkten met digtere bosschen, en het geheele landschap had een ongekunsteld, 
natuurlijk aanzien. Op den 26 sten maart voerde ons eindelijk eene frissche koelte, binnen weinige 
uren, geheel uit de straat, buiten het gezigt van het land en in het ruimere sop der Moluksche zee. 
Wij werden dien dag door zware regenbuijen, vergezeld van stormachtige windvlagen, overvallen¬ 
de zee liep hol en onstuimig op, en slingerde ons schip weldra hevig heen en weder. Hoe onaangenaam 
deze toestand ook was, vooral voor diegenen, op wier ligchaamsgestel de sterke beweging van het 
schip gevoelig werkte, lieten wij ons dat vervelend schommelen thans gaarne welgevallen, uithoofde 
van den daarmede gepaard gaanden gunstigen wind, die eene voorspoedige reis beloofde. Na den 
ganschen nacht en den geheelen volgenden dag en nacht, door eene ongemakkelijke, kort aanschietende 
zee te zijn heengeworsteld, kregen wij in den vroegen ochtend van den 28 sten dier maand, de eilanden 
Boeroe (*) en Amblau en, weinige uren later, ook Amboina in het gezigt. De twee eersten, die wij 
ten noorden lieten liggen, konden wij, uithoofde der dijzige lucht, niet geheel duidelijk onderscheiden. 
Dit gemis werd ons eenigermate vergoed, door het gezigt van eene ontzaggelijke vlugt vogelen, groo- 
tendeels uit Sulae, in mindere hoeveelheid uit fregatvogels (Taehypetes) bestaande. De meeste dezer 
vogelen, voornamelijk de Sulae, vlogen vrij laag, en ieder oogenblik zag men eenige van dezelve zich 
pijlsnel in het water nederstorten. Het was duidelijk, dat zij op eenen troep visschen jagt maakten, 
dien zij, zoo ver wij zien konden, onophoudelijk vervolgden. De wind had, sedert wij de straat Boeton 
verlieten, afwisselend uit het N. W. en Z. W. gewaaid. Naarmate wij Amboina naderden, verflaauwde 
hij, en met hem, ook onze hoop, om nog dien dag de plaats onzer voorloopige bestemming te zullen 
bereiken. Gedurende den nacht hielden wij het onder de kust heen en weder, en stevenden den 
volgenden morgen de baai in. 
Er zijn voorzeker weinig plaatsen in den Indischen Archipel, wier geschiedenis, in betrekking tot de 
Europesche kolonisatie, zoo belangrijk is aan staatkundige bijzonderheden, als die van het eiland Amboina. 
Toen wij de golvende heuvelen en bergreeksen gadesloegen, welke de baai aan weêrszijden insluiten, 
hoe vele herinneringen rezen toen in ons op, omtrent de gebeurtenissen, waarvan die hoogten, met hare 
bekoorlijke boschgroepen en uitgestrekte grasvlakten, getuigen geweest waren. — Bij het opzeilen naar 
de reede hadden wij zeer veranderlijk weder: nu eens harde valwinden, dan weder doodelijke stilte. 
Ook moesten wij meermalen wenden, eer wij de plaats nabij het zeehoofd, waar de Commandant 
wenschte te ankeren, bereiken konden. 
(*) Boeroe beteekent jagen. De Heeren Quoy en Gaimard en, met hen, onderscheidene andere reizigers, 
falen, door dit woord af te leiden van het maleische Boerong (£)_}}), een vogel. 
