waardige hoenderaclitige vogelen, in het systema onder den naam van Megapodius bekend, leven voor¬ 
namelijk in dat gedeelte van den Archipel, waar de oost-moeson storm en regen aanbrengt. De oneven- 
vleugels van boven groen. Lengte der vleugels, van den carpus tot aan de punt, 0,185 m. (bij lory 0,154 m.). De 
bleek oranjekleurige bek is, van den mondhoek tot aan de punt, 0,024 m. lang. 
Ps. reticulatus , sp. n. — Grootte en gedaante van Ps. ruber. Yermiljoen-rood van kleur; de zeer smalle vederen, 
welke de ooren bedekken, donker blaauw; die van den achterhals hebben lazuur-blaauwe punten; de rug-, vleugel¬ 
en dijvedercn hebben hier en daar zwarte vlekken; de slag- en staartvederen zijn zwart; laatstgemelden met roode 
binnenvlaggen. Bek, even als bij Ps. riciniatus, licht-geel, naar het oranje trekkende. 
Ps. capistratus. — Wagler heeft in zijne Monographia Psittacorum, de synonimen van deze soort en van den 
Ps. haematodus auct. deerlijk verward. Zijn Trichoglossus multicolor (Le Vaillant Perroquets, PI. 24. Bulïbn 
PI. enl. 743) is, volgens den Heer Temminck, de sedert lang, in alle voorname Musea van Europa, voor den eigen¬ 
lijken haematodus aangenomene soort, welke alleen Nieuw-Holland bewoont. — Zijn Trich. cyanogrammus (Le Vaillant 
1. c. PI. 25. Buffon 1. c. 61) wijkt alleen in kleur een weinig af van Ps. capistratus Bechst. (Le Vaillant 1. c. PI. 47. 
Edwards Tab. 232, van welke laatste figuur, de door Le Vaillant gegevene, blijkbaar eene kopij is). De door Wagler, 
onder het opschrift van Trich. haematodus geleverde beschrijving, is naar den capistratus ontworpen, zoo als dezelve 
zich bestendig op Timor vertoont; terwijl zijne beschrijving van cyanogrammus betrekking heeft tot het plaatselijk ras 
der bedoelde soort, gelijk zij ons in de Molukken en aan de westkust van Nieuw-Guinea steeds is voorgekomen. De 
vereeniging der voorwerpen uit de drie genoemde land-groepen, tot eene enkele systematische soort, valt natuurlijk 
niet in den smaak van die Ornithologen, welke zoo gaarne iedere kleine, door physische oorzaken ontstane verschei¬ 
denheid te baat nemen, om het getal soorten in de wetenschap te vergrooten. 
Ps. pondicerianus. —Wagler’s Palaeornis melanorhynchus is de jonge vogel van den pondicerianus, die tot den 
ouderdom van ongeveer een jaar, eenen zwarten bek behoudt. 
Ps. barbatulatus. — Keke en Keke-dawon (keke , nabootsing van het geluid des vogels, dawon , blad van een’ 
boom of struik) is de naam dezer soort bij de Maleijers op Sumatra. Den door Rallies (Trans, of the Linn. soc. V. 13), 
onder den systematischen naam van Ps. sumatranus aangeduiden papegaai, welke door de inboorlingen insgelijks Keke 
zoude zijn genaamd, hebben wij niet te zien gekregen. 
Ps. vernalis en galgulus. — Zeer ten onregte houdt Wagler deze beide soorten voor identisch. 
Ps. cyanicollis , sp. n. — Deze nog onbeschrevene soort is door Prof. Reinwardt van Menado medegebragt. In 
grootte en vorm van ligchaam stemt zij baarblijkelijk met Ps. Geolïroyi overeen. Kleed papegaai-groen; kop en kin 
olijf-bruin, doch de bovenkop met eenen blaauwen tint; achterkop naar het lazuur-blaauwe trekkende; de onder- 
dekvederen der vleugels en de zijden van het lijf fraai licht-blaauw; aBe groote slagpennen van onderen zwart. Bek 
en pooten donkerkleurig. 
Ps. Mulleri , sp. n. — Onder dezen naam, door den Heer Temminck, in de verzameling des Museums gerangschikt. 
Een voorwerp van dezen nieuwen papegaai bevond zich reeds lang hier, zonder'dat men wist, van welk gedeelte der 
aarde hetzelve afkomstig was, tot ik, in 1828, een ander levend voorwerp bij de inboorlingen op Boeton aantrof en 
door aankoop magtig werd. Deze soort is een weinig kleiner dan Ps. macrorhynchus, met welken zij overigens in 
gestalte en kleur veel overeenkomst heeft. Haar kers-roode bek is echter minder zwaar , en hare vleugels zijn niet zoo 
fraai blaauw, zwart en geel geschakeerd, als die van macrorhynchus. De kleur van haar kleed komt hoofdzakelijk hierop 
neder: kop, staart en vleugels gras-groen; de boven-dekvederen der vleugels, deels blaauwachtig, deels geelachtig 
gezoomd; rug en onderlijf geel-groen; de onderzijde des staarts vaal-geel. 
Ps. grandis. — Ook bij deze soort wordt, de voorwerpen uit verschillende landstreken vergelijkende, eenig verschil 
waargenomen. Bij de voorwerpen van Amboina zijn het onderlijf en de achterhals gemeenlijk blaauwachtig paars van 
kleur, terwijl dje deelen bij den grandis van Nieuw-Guinea, veelal zeer fraai blaauw zijn; daarenboven hebben de 
vogels van Nieuw-Guinea doorgaans den purperrooden staart, naar de punt toe, licht-rood, zijnde ook deszelfs ondei’- 
dekvederen van diezelfde kleur; bij de Moluksche voorwerpen echter trekken de laatstbedoelden, en ook de staartpunt, 
steeds meer of min naar het zwavel-gele. 
len opzigte der overige soorten, door verschillende schrijvers, als op de Indische eilanden te huis behoorende, 
aangeduid, ben ik niet in staat, eenig stellig berigt te geven. 
