kakketoes en lori’s, veel naar de schepen; de conchyliën gewoonlijk in vierkante, platte dozen, uit den 
bladsteel des sagopalms vervaardigd. De inlanders zelve eten gaarne mosselen en andere weekdieren; 
bij alle dorpen langs het strand, zagen wij hoopen gebroken schelpen liggen, van welke de dieren waren 
uitgehaald en aan de dorpelingen tot voedsel hadden verstrekt. Het meerendeel der inlandsche bevol¬ 
king behoort tot het polynesche menschenras, door sommige beoefenaars der Anthropologie ook wel, 
naar eenen van deszelfs meest bekende stammen, het maleische genaamd; door anderen onder den meer 
algemeenen naam van neptuniseh of geelkleurig-oceaansch ras begrepen. Het drukke verkeer, dat de 
Amboinezen sedert eeuwen met de Chinezen, Arabieren en onderscheidene Europesche natiën gehad 
hebben, heeft onder hen, meer dan op eenig ander eiland der Molukken, veelvuldige vermengingen 
doen ontstaan, waardoor even zoo vele overgangen in de gelaatstrekken en in de kleur der huid zijn 
veroorzaakt geworden. Het meest in het oogvallende is de verbastering der afstammelingen van de 
Portugezen, welke, zonderling genoeg, over het geheel, veel donkerder van kleur zijn, dan de oor¬ 
spronkelijke bewoners van het land. De Bissehop Heber vermeldt (* *) een soortgelijk merkwaardig 
verschijnsel, door hem bij de Portugesche afstammelingen te Serampoer waargenomen. Hoezeer ook 
onwedersprekelijk de sterke tropische zonnehitte en haar scherp licht, als hoofdoorzaken van die ver¬ 
anderingen in de huidkleur te beschouwen zijn, schijnen toch, in het onderhavige geval, nog andere 
bijkomende oorzaken mede te werken, om na een tijdverloop van slechts drie honderd jaren, zulke 
buitengewone veranderingen voort te brengen. Nog is ons de eigenlijke oorzaak omtrent het ontstaan 
der kleurstof in de huid van den menseh, ten eenemale onbekend. Wij weten alleen, dat het zooge¬ 
naamde slijmvlies van Malpighi hare zitplaats is en dat zij daar op eene bijzondere wijze wordt afge¬ 
scheiden; doch waarom die afscheiding bij den eenen menseh uit geheel lichte stoffen, bij den anderen 
daarentegen uit zeer donkerkleurige bestaat, en hoedanig het luchtgestel, het voedsel en de levenswijs 
op de bereiding dier stof werken en daarin wijzigingen te weeg brengen, blijft nog steeds eene belang¬ 
rijke physiologische vraag. — Wat de woningen der Amboinezen, hunne wijze van leven, hun karakter, 
bijgeloof, hunne spelen en vermaken, kleeding, versierselen en wat dies meer zij, aangaat: over al 
deze punten zijn, zoowel door onderscheidene nieuwere schrijvers, als vooral door Valentyn, reeds 
zulke juiste en uitvoerige berigten bekend gemaakt, dat men bij de behandeling dier onderwerpen nood¬ 
wendig in herhalingen zoude moeten vervallen (f). Tot het karakter der bewoners van de Molukken 
Trochus, Harpa, Malleus, Arca, Cardium, Lima, Venus enzv.), of zich door teederheid en doorzigtigheid 
kenmerken (Argonauta, Tellina, Solen, Pecten, Pinna enzv.). De meeste waarde hechten zij echter aan 
den wenteltrap (Scalaria), voor welken zij soms vele honderden gulden per stuk vragen. 
(*) Narrative of a Journey throuch the upper Provinces of India, V. 1. p. 68. 
(-f) Als in het voorbijgaan slechts teekenen wij hier aan, dat de Christenen van Amboina, bij plegtige gelegenheden, 
gewoonlijk een zwart gewaad van europesche snede aantrekken, daarbij eenen ronden hoed dragen (het eigenlijk ken- 
teeken van eenen Orang tserani ), en het hoofdhaar, gemeenlijk slechts eenige duimen lang, glad naar achteren 
strijken (vergelijk PI. 18); terwijl de Mahomedaansche opgezetenen van dit eiland, hun lang haar met eenen doek 
opgebonden hebben, en zich buitendien ten allen tijde, op maleische wijze, in katoenen stoffen kleeden. Dit onder¬ 
scheid van dragt valt te zeer in het oog, dan dat daardoor niet een groot contrast zoude ontstaan. Vooral zonderling 
en kenmerkend is het aanzien van diegenen der bedoelde Christenen, welke eene soort van school- of katechizeer- 
meesters-ambt bekleeden, en uit dien hoofde, overeenkomstig hunnen stand, met, volgens hunne begrippen, zekere 
deftigheid gekleed moeten zijn. Men verbeelde zich, bij hunne vrij donkere huidkleur, een’ half versleten zwarten 
rok, eene dergelijke vest en korten broek, uit welken een paar magere, bloote beenen te voorschijn treden, meestal 
