115 
Moge toch elk geleerde, welke aan de bevordering der wetenschappen zijn leven toewijdt, eenen 
vereerder en beschermer vinden, den Baron van der Capellen gelijk. — Hadden wij op het geheele eiland 
Amboina wel een voor het doel onzer reis meer bemoedigend plekje gronds kunnen bewonen, dan juist 
dit, waar de stoffelijke overblijfselen rusten van eenen Rumphius? daar, waar die achtingswaardige 
voorganger, voor omstreeks anderhalve eeuw, zijne onderzoekingen uitoefende en zijnen roem bij het 
nageslacht vestigde. 
In den avond van den 20 stcn april gaf de Heer Merkus een luisterrijk bal, ter eere en tot afscheid van 
de Triton, waarbij tevens de civile ambtenaren en de officieren van Amboina met hunne Dames 
genoodigd waren. Den volgenden ochtend bezorgden wij onze goederen aan boord, en tegen drie ure 
na den middag werd door de korvet een kanonschot gelost tot sein van haar vertrek: de zeilen werden 
ontrold, de ankers geligt, en wij verlieten de reede, ten hoogste voldaan over en het hart vol van dank¬ 
baarheid voor de, gedurende ons verblijf aldaar genotene gastvrijheid. Ons schip was thans aanmerkelijk 
voller; zoowel boven op het verdek als beneden in de batterij, was het niet slechts met menschen, maar 
ook met pluim- en ander gedierte, benevens een aantal kisten, als opgepropt. Onder de inlanders, 
welke wij medekregen, bevonden zich drie tolken voor Nieuw-Guinea, zijnde twee van dezelve handel¬ 
drijvende kustbewoners van Ceram, wier welgelijkende portretten door ons op PI. 20 gegeven worden. 
Een voordeelige wind voerde ons spoedig uit de baai, en vervolgens O. Z. O.-waarts langs de Uliassersche 
eilanden henen, die met het vallen van den avond door eenen nevel aan onze oogen onttrokken werden. 
Des anderendaags, tegen den avond, vertoonde zich reeds de Goenong-api van Banda, nadat onze 
oplettendheid gedurende dien dag afwisselend was geboeid geworden door talrijke scharen dolfijnen en 
vliegende visschen, eenige Sulae en fregatvogels, en door eene enkele Alcedo sacra, die zich op de 
groote ra van ons schip nederzette. Het weder nam echter weldra eenen keer: de wind draaide en 
woei ongestadig, bragt nu en dan koude regenbuijen aan, en de geheele lucht was, bij veel drift in de 
hoogere streken, somber en dik. Deze ongunstige weêrsgesteldheid, gepaard met eenen oostelijken 
stroom (*), verwijderde ons eenigzins van het land en veroorzaakte tevens aan het scheepsvolk veel 
arbeid. Wanneer de lucht tusschenbeide opklaarde, zagen wij gelijktijdig de Banda-eilanden en het 
hooge land van Ceram. Den 25 sten april zeilden wij lusschen Groot-Banda en Poeloe-Pisang door, en 
kwamen wij voor het fort Nassau, op negen vademen water, ten anker. 
Het land, bijkans overal hoog en reeds van den zeeoever af, min of meer rijzende, levert vele heer¬ 
lijke gezigten op; den sterksten indruk echter maakt de Goenong-api (PI. 22). Zijne kegelvormige 
gedaante, zijne rookende kruin, en de barre, zwarte hellingen van zijn hooger gedeelte, vertoonen hem 
als een waar model van eenen werkzamen vulkaan. Yan zijnen top af naar beneden, ziet men allerwegen 
sporen van lava-stroomen, en is hij overal digt bedekt met uitgeworpene vulkanische stoffen: asch, gruis 
en rotsblokken van verschillende grootte, tusschen welke, hier en daar, omgerukte, afgeknotte en min of 
meer verbrande boomstammen zigtbaar zijn. Zijne benedenhelft slechts prijkt met een groen kleed van 
levende boomen, heesters en struikgewassen; een aantal hoog opgegroeide kokos- en kanari-boomen. 
(*) Van omtrent vier mijlen in het etmaal, volgens het verschil van het ware en gegiste bestek. 
