154 
langs den stam van zulk een’ palmboom tot bijkans op den grond, naar beneden fladderde, en zich 
vervolgens in wonderbaarlijke slingeringen verwijderde. Zulks heeft meermalen plaats, doordien deze 
vogels zich somtijds uit de bamboezen kokers of de van palmbladen vervaardigde bakjes drenken, in 
welke de inlanders den zoogenaamden palmwijn ( Toeak) opzamelen. Ten einde dit, bij droppels uit de 
afgeknotte vruchtstengels zijpelende sap, niet al te spoedig tot gisting zoude overgaan en zuurachtig 
worden, werpen zij in die kokers of bakjes kleine stukjes van eene bittere schors (*). Sommige dezer 
schorsen geven aan het vocht eene dronken makende kracht, waardoor de vogels dikwerf zoo bedwelmd 
worden, dat zij op den grond rondtuimelen en met de hand kunnen gegrepen worden. — Onder de 
boomen, die de vlakte begrensden, merkten wij eenen met vruchten beladenen vijg op, in welken zich 
onderscheidene, naar het ons voorkwam, nog onbekende vogels, inzonderheid kleine Meliphagae en 
eene langstaartige zwarte duif (-{-) ophielden. Weldra bereikten wij eene kleine hoogte, met de woning 
van den Radja van Amabie prijkende. Het huis van dien vorst was van eenen vier voet hoogen muur, 
van los op elkander gestapelde steenen, omgeven, en voor het overige gebouwd in den gewonen trant 
der beschaafdere inlanders dezer streken (zie PI. 37, van onderen). Eene kleine opening, in het midden 
van eene der zijden des muurs, verleende den ingang tot het plein. Een weinig zijwaarts voor dezen 
ingang stond een dorre boom, op welks takken wij vijf menschenschedels ontwaarden, welke door het 
volk van Amabie, in den oorlog tegen Amanoebang, den vijand waren afgehouwen en aldus ten toon 
gesteld. Deze schedels bevonden zich daar blijkbaar reeds geruimen tijd; doch naar het scheen, nog 
niet lang genoeg om in de oogen van het volk, als de sprekende bewijzen van deszelfs moed en dapper¬ 
heid in den strijd, hunne waarde te hebben verloren. De vorst van Amabie ontving ons zeer deftig in 
zijn grootst plegtgewaad, bestaande uit een’ blaauwen rok met borduursels, eenen korten broek en 
witte zijden vest, tusschen welke een groote jabot prijkte, witte zijden kousen en schoenen met zilveren 
gespen, terwijl een groote opgetoomde hoed op een tafeltje naast hem lag. Het was een man van 
middelbaren leeftijd, niet groot van postuur en van eene matige ligchaamskracht, met een’ ernstigen en 
oplettenden blik. Zijne manieren beantwoordden aan zijn uiterlijk aanzien, en hij betoonde zich jegens 
ons in de hoogste mate heusch en vriendelijk. Hij sprak op zachten toon en afgepast; niet veel meer, 
dan tot de geregelde voortzetting van het onderhoud noodzakelijk was, en trachtte ons zijne goede 
gezindheid door eenige verpligtende woorden aan den dag te leggen, daarbij eene, blijkbaar welgemeen¬ 
de, lofspraak op den Resident en de Hollanders in het algemeen niet vergetende (§). Wij bleven van 
(*) Meestentijds van de Caesalpinia ferruginea, in den omtrek van Koepang Kilaroe genaamd, vermits de bast 
van dezen boom hoofdzakelijk gebezigd wordt ter bereiding van den Laroe , zijnde een nit het lontar-sap, door lang¬ 
zame , geestige gisting verkregen, bitter en scherp smakende drank, welke zoowel bij vrouwen als mannen zeer geliefd is. 
(-}-) Later door den Heer Temminck beschreven en afgebeeld in de Planches coloriées (552) onder den naam 
Columba modesta. Zij is, even als de overige Oost-Indische soorten met zeer lange en breedgevaande staartvederen 
(Col. phasianella, leptogrammica, ruficeps en Reinwardtii), een ware bosch- en bergvogel. 
(§) Deze verklaring uit den mond van den Radja van Amabie, die zich jegens het Nederlandsche Gouvernement 
steeds onwankelbaar getrouw heeft getoond, deed ons innig genoegen, daar wij haar voor een zuiver uitvloeisel zijner 
opregte meening mogten houden. Die Europeanen echter, welke aan soortgelijke uitboezemingen, hunne eigene natie 
betreffende, altoos een onbepaald vertrouwen hechten, toonen met het karakter der Indische eilanders, vooral met dat 
der Grooten, slecht bekend te zijn. Is het nu aan onkunde in deze, of aan opzettelijke kwade trouw, aan laster¬ 
zucht of door jalouzij opgewekte boosaardigheid te wijten, dat onderscheidene Engelsche reizigers, terwijl zij de han- 
oozen 
te k el 
wede 
hem 
scben 
half® 
verder 
eenei 
overal 
wart 
ver va 
0ii 
kléjt 
èXdn 
crioof h 
onsiirtl 
gewmi 
(1 A 
(tl* 
eUa, 
etffléi 
ugettt 
waar 
fcW 
stemde h 
dtriite ] 
ttndtf 
heh«i 
ieii*! 
detö 
Immers 
ooylot] 
beesch 
Wanne 
■ wammnm-mun ! i'v-hm.i i iii *■ 
