155 
onzen kant niet ten achteren in het minzaam beantwoorden zijner beleefdheden, en gaven hem vooral 
te kennen, hoezeer het Nederlandsche Gouvernement zijne opregtheid en trouw op prijs stelde en hem 
wederkeerig opregtelijk genegen was. Hetgeen wij, onder deze pligtplegingen, omtrent het land van 
hem te weten kwamen, was niet veel en behelsde voornamelijk, dat er om dien tijd steeds vele men- 
schen aan koorts leden en ook de sterfte het meest was; welk ongezond tijdperk gewoonlijk tot aan het 
rijpen der mais aanhield, alswanneer het luchtgestel weder beter en gezonder werd. Na een groot 
half uur bij dien vorst te hebben vertoefd, bestegen wij op nieuw onze paarden en vervolgden ons togtje 
verder zuidwaarts. Wij reden afwisselend langs eenige bebouwde stukken gronds en over wilde, met 
boomen en struiken begroeide heuvelen. De eigenaardige vorm des tamarindebooms, der Eucalypti en 
eener soort van Acacia (* *), die zich door breede, nagenoeg horizontaal uitgestrekte takken kenmerkt, 
geven aan het land een bijzonder karakter. Deze karakteristieke physionomie des lands wordt nog ver¬ 
meerderd door de kudden buffels, die in half wilden staat, onbewaakt en aan zich zelve overgelaten, 
overal rondzwerven (-{•). Onze inlandsehe geleiders bragten ons aan eene plaats, Oipoera genaamd, 
waar eene wel van zoet en kristalhelder water uit den grond opborrelde; deze bron voorziet eenige, niet 
ver van daar gelegene rijstvelden van het noodige water. Natte of bewaterde rijstvelden ( Sawak’s) 
zijn anders in deze streken zeldzaam. Naast deze bron stonden eenige oude, eerwaardige waringi- 
boomen (Ficus benjamina), in een’ van welke eene vlugt groene duiven zat, de eersten, welke wij van 
delingen hunner eigene regering in den Archipel, zoo hoog ophemelen , die van het Nederlandsche gouvernement op 
alle wijzen in een valsch en hatelijk daglicht trachten te plaatsen? Wij willen in deze geen oordeel vellen, maar hen, 
die met de dubbelhartigheid der Indische Grooten niet bekend zijn, op dezelve opmerkzaam maken. Zij zijn gewoon, 
zoo als men zegt: de huik naar alle winden te hangen, waardoor der ligtgeloovigen ijdelheid of het nationaal zelfgevoel 
ligtelijk gestreeld wordt en, ook ter goeder trouw, tot valsche oordeelvellingen kan aanleiding geven. Hoe dikwerf 
de Nederlanders, vooral in de latere tijden, daarvan de speelbal zijn geweest, is algemeen bekend; en men mag het 
er voor houden, dat, wanneer men de Duitschers in dat opzigt, dezelfde onjuiste en vernederende gedachte omtrent 
ons ziet koesteren, zulks alleen daaraan is toe te schrijven, dat zij, ten aanzien der Oost-Inclische Koloniën, meestal 
gewoon zijn, hoofdzakelijk Engelsche geschriften te raadplegen. 
(*) Acacia quadrilateralis. 
(f) Men vindt in deze streken bijna alleen donkerkleurige buffels, terwijl op Java, Sumatra en andere westelijke 
eilanden, ook het albino-ras zeer algemeen en menigvuldig is. Dit verschijnsel is daardoor te verklaren, dat op Timor, 
even als in de zuidelijke deelen van Borneo, de buffel genoegzaam alleen ten wille van zijn vleesch en zijner huid wordt 
aangefokt, terwijl hij in de gemelde, meer beschaafde Sunda-eilanden, tevens als trekdier voor kar en ploeg en anderen 
zwaren arbeid gebezigd wordt. Het is den inlanderen, voor dit laatste doel tamelijk onverschillig, welke kleur het 
dier heeft, indien het slechts krachtig en volwassen is. Anders is het gesteld, ten aanzien van de tot de slagt be¬ 
stemde beesten, vermits onder de inboorlingen vrij algemeen het gevoelen heerscht, dat het gebruik van het vleesch 
der witte buffels, eene soort van huidziekte te weeg brengt, uit min of meer groote, witte vlekken bestaande. Deze 
huidziekte wordt ook werkelijk veel zeldzamer op Timor en Borneo, dan op Java, Sumatra en elders aangetroffen. 
Het ware niet zonder aanbelang te weten, of zij veel op Siam voorkomt, alwaar, volgens G. Finlayson (Journ. p. 262), 
de witte buffel zeer gemeen is. De meening van dezen reiziger, dat de oorzaak van de leukaethiopische ontaarding 
des buffels, voornamelijk in het luchtgestel te zoeken zoude zijn, vinden wij door geene bewijsgronden ondersteund. 
Immers de twee rassen van den buffel, het oorspronkelijke zwartblaauwe en het albino-ras, blijven zich overal gelijk, 
zonder dat men ergens den geringsten overgang in de kleuren, de minste schakering van tinten bij hen waarneemt. 
Deze standvastigheid behoort tot de karakteristieke trekken van dit dier, door welke het zich op eene zoozeer in het 
oog loopencle wijze van al de overige rundveesoorten onderscheidt. Door zijne logge ligchaamsgestalte, zijn zonderling 
heesch geschreeuw, en zijne amphibiënachtige levenswijs, mag het, in zekeren zin, als overgangsvorm tot de zoo¬ 
genaamde dikhuidige zoogdieren beschouwd worden. 
