162 
van het onder-geslacht Ptilotis (*), en een bijzonder fraai Dicaeum, van welk het mannetje met eene 
bloedroode vlek voor de borst is geteekend. Dit vogeltje noemde ik, ter eere van wijlen mijnen vriend 
en reisgenoot, Dicaeum Macklotii (f). In de bedding van de kleine rivier zagen wij, op ééne plaats, 
verscheidene boven elkander liggende lagen van gipsspaat, zich uit een’ graauwen kleigrond verheffende. 
Voor het overige vonden wij in diezelfde rivier, eene menigte gerolde blokken van allerlei grootte, hoofd¬ 
zakelijk uit verschillend gekleurde kalksteenen, groenen en roodachtig groenen talksehiefer, serpentijn 
en, in geringe hoeveelheid, uit syeniet met roodachtigen veldspaat bestaande. Het vlak der hoogte, 
den naasten omtrek der woning van den Otapaha uitgezonderd, was weinig bebouwd. Op die hoogte, 
en voornamelijk langs den kant, waar onze hut was opgeslagen, woei gestadig een hevige westewind, 
(*) Meliphaga maculata, PI. col. 29. lig. 1. en Meliphaga reticulala, PI. col. 29. fig. 2. Yan beide deze soorten, 
die, gelijk de Heer Temminck mij mededeelde, het eerst door Péron naar Europa zijn gebragt, en door dezen waar¬ 
schijnlijk op Timor werden verzameld, wordt in de Planches coloriées slechts onbepaald Oceanie als vaderland 
opgegeven. Lesson (Manuel d’Ornith. T. 2. p. 72) laat dezelve daarentegen bepaaldelijk van Nieuw-Holland komen, 
hetgeen zonder twijfel onjuist is. 
Buiten die twee soorten verkregen wij op Timor, van dezelfde gi’oep nog eene derde soort, welke tot heden niet 
beschreven is. Zij heet Meliphaga (Ptilotis) limbata, en is een weinig kleiner dan Meliph. maculata. De bovendeden 
zijn gedachtig bruin, op den kop eenigzins in het graauwachtige, en op den rug, de vleugels en den staart in het 
olijfgroene trekkende; de slag- en staartpennen aan de buitenvlaggen groenachtig geel geboord; keel en borst licht 
graauw; buik, benevens de dijen en de onderdekvederen des staarts en der vleugels geelachtig wit; achter ieder oog 
een klein citroengeel vlekje; geheele lengte van den vogel 0,15; lengte der vleugels, van den carpus tot aan de punt, 
0,052; lengte des beks, van den mondhoek, 0,02. 
(•f) Beschreven in de Planches coloriées, doch niet afgebeeld. — Aan deze soort en nader nog aan Dicaeum 
sanguinolentum van Java (PI. col. 478. fig. 2.) verwant, is een vogeltje van dit geslacht, onlangs door den Heer 
Forsten, van Celebes aan het Rijks Museum toegezonden en, uithoofde dezer verwantschap, hier door ons aangeduid 
onder den naam van Dicaeum celebicum, n. sp. Mannetje: kop en al de bovendeden van het ligchaam donker 
staalblaauw, op den rug met eenen paarsachtigen tint; kin witachtig; keel en borst bloedrood; langs het midden 
van den buik eene zwarte streep, ter zijde van welke de buik gedachtig wit is; zijden van het lijf graauw en zwart; 
onderdekvederen der vleugels wit, die van den staart geelachtig wit. Bek en pooten zwart. Lengte der vleugels 
0,05, des staarts 0,026, des beks, van den mondhoek, 0,01, van den tarsus 0,011. Gemakkelijkcr, dan het mannetje, 
is het wijfje te onderscheiden, doordien hetzelve de roode kleur aan de bovendekvederen des staarts mist, waarmede de 
wijfjes van D. Macklotii en sanguinolentum versierd zijn. Kop en rug zijn bij haar blaauwachtig graauw; vleugels meer in 
het bruine trekkende, en de staart, even als bij het mannetje, staalblaauw; zijden van den hals, der borst en des buiks groen¬ 
achtig graauw; kin, keel en midden van borst en buik geelachtig wit, de borst met kleine donkerkleurige vlekken voorzien. 
Eene andere nieuwe soort, waarvan wij alleen het mannetje bezitten, door ons in het hooge bosch te Lobo, aan de 
westkust van Nieuw-Guinea geschoten, sluit zich in grootte en uiterlijk aanzien het naast aan Die. erythrothorax, Less. 
(Voy. de la Coquille, Zool. Ois. PI. 30. fig. 1.) aan; doch, behalve dat de bek een weinig kleiner is, verschilt zij 
ook eenigzins in kleur, en vooral door het gemis van rood boven den staart. Deze soort voeren wij hier aan, onder 
den naam Dicaeum pectorale, n. sp. Kop, rug, bovendekvederen der vleugels en de randen der buitenvlaggen van de 
roetzwarte slagpennen, olijfgroen; staart zwartachtig groen; kin geelachtig; op de borst eene groote vermiljoenroode 
vlek; zijden der borst en van het lijf graauwachtig groen; het midden van den buik, benevens de onderdekvederen 
des staarts vuil witachtig geel; onderdekvederen der vleugels wit. Iris bruin; bek, pooten en nagels roetzwart. 
Aanmerking: Dicaeum niger, Less. (Cent. Zool. PI. 27.), van welken vogel ons aan de westkust van Nieuw- 
Guinea een paartje in handen viel, behoort niet tot dit geslacht, noch zelfs tot dezelfde familie, maar in die der 
Muscicapidae, en wel zeer nabij aan die welluidend zingende soorten der Indische eilanden, welke Heinr. Boie, reeds 
in 1827, onder den geslachtsnaam Hylocharis begreep. (De Heer G. R. Gray kent, in de beide uitgaven zijner List 
of the Genera of Birds, dit hem twijfelachtige geslacht verkeerdelijk aan mij toe, en voert insgelijks den naam 
Hylophila, door eene drukfout in plaats van Hylophilus, Temminck, ten onregte als door mij gevormd aan.) 
