getoond en, in gemeenschap met de zoogenaamde zwarte Portugezen van Oikoesie, zelfs opentlijk oorlog 
tegen haar gevoerd. In het begin van den jare 1656 verscheen de strenge A. de Vlaming, met eene 
legermagt van meer dan 800 Europeanen, benevens een aantal Indische eilanders, te Koepang, met het 
doel, de weêrspannigen te beteugelen en aan het gezag der Compagnie, door de vertooning van zulk 
eene geduchte magt, klem en vastheid bij te zetten. Op den indruk dier krachtsontwikkeling te veel 
vertrouwende, aarzelde hij niet, in weêrwil van het ongunstige tijdstip, zijnde het juist in het hevigste 
der regen-moeson, onverwijld naar Amarassie op te rukken, alwaar eene groote menigte volks, uit ver¬ 
schillende streken van het eiland, onder de persoonlijke leiding van Ant. Hornay, zoon van den tot de 
Portugezen overgeloopen Gonsalvo Hornay, zich vereenigd had en onze bezetting van het fort Concordia 
volhardend bedreigde. De berigten, door de Vlaming omtrent ’s vijands sterkte en verschansingen 
ingewonnen, waren, gelijk hij later inzag, zeer onvolledig geweest; zij hadden hem een geheel onnaauw- 
keurig denkbeeld van de ware gesteldheid der zaken gegeven, en hem den vijand en de natuurlijke 
beletselen, welke overwonnen moesten worden, veel te gering doen achten. Ten gevolge dezer mis¬ 
leiding werd hij weldra genoodzaakt, zijne krijgsverrigtingen te staken en naar Koepang terug te trek¬ 
ken, van waar hij eenige maanden later, na te Timor 170 blanke manschappen verloren te hebben, 
langs Solor naar Batavia wederkeerde. Deze ongelukkige aftogt verhoogde den moed des vijands en 
deed zijn aantal van dag tot dag toenemen, waartoe de Portugezen en hunne afstammelingen ijverig 
het hunne bijdroegen. Men kan denken hoe hagchelijk de toestand van de weinige Hollandsche ambte¬ 
naren was, toen de Vlaming met het grootste gedeelte van zijne krijgsmagt Koepang verlaten had. 
Van dit oogenblik achtten zij zich niet meer veilig aan land, maar bragten hunne familiën aan boord 
van een ter reede liggend vaartuig, hetwelk hun, tot dat einde, ter beschikking was gesteld. Al 
hunne slaven, benevens derzelver betrekkingen, konden echter in dat vaartuig niet worden opgenomen, 
doch moesten aan den wal blijven en zien, hoe zij daar het gevaar het best konden ontgaan en zich 
redden. Deze kenden echter maar al te wel de roof- en moordzuchtige inborst der Timorezen; zij 
wisten, dat zij bij dit volk geene genade zouden vinden, en het was op grond van deze overtuiging, dat 
zij, door vrees en wanhoop gedreven, het kloekmoedige besluit namen, zelven den vijand, en wel op 
leven en dood, het eerst aan te vallen. Na ook eenige te Koepang wonende Boeginezen, Makassaren 
en andere handeldrijvende eilanders tot dit koen waagstuk te hebben overgehaald, begaven zij zich, 
in het geheel uit 70 of 80, met schietgeweer, lansen en zwaarden gewapende manschappen bestaande, 
met het vallen van den avond, op weg naar Amarassie, en kwamen omstreeks middernacht in de nabij¬ 
heid van het, naar men berekende, 40000—50000 man sterke, vijandelijke leger aan, hetwelk zij in 
eene kleine, rondom van bosch ingeslotene vlakte, in diepe rust vonden, terwijl zij, van hunnen kant, 
in de grootst mogelijke stilte naderden. Zoodra zij de smeulende vuren des vijands ontwaarden, ver¬ 
deelden zij zich, binnen het bosch, het leger van drie zijden omsingelende, en rigtten toen gelijktijdig 
hunne geweren op hunne vijanden, welke, geen kwaad vermoedende, zich op den grond ter ruste 
hadden nedergevlijd. Door de onverwachte losbranding uit verschillende hoeken, werd het geheele 
leger van zulk een’ schrik bevangen en ontstond er in hetzelve eene zoo geweldige en algemeene ver¬ 
warring, dat vele der vijanden, in de eerste oogenblikken, schietende, stekende en houwende, op 
elkander aanvielen, en elk, alleen op zelfbehoud bedacht, zich door eene overhaaste vlugt, langs de 
eenige schootvrije, doch enge opening van het bosch, trachtte te redden. Het getrappel der hollende 
