168 
zullen zich, naar gis, ter naauwernood 2000 voet boven den spiegel der zee verheffen. De zuidkust 
vooral is zeer rotsachtig en op vele plaatsen ongenaakbaar steil. Gedurende de oost-moeson, bij eenig- 
zins felle windverhefïing, staat hier gemeenlijk zulk eene zware branding, dat het geweldige golfgeklots 
uren ver hoorbaar is, en het schuim der rollende en op de ontelbare, langs den wal verspreid liggende 
klippen, onstuimig brekende baren, hoog in de lucht wordt opgestuwd. Uiterst zeldzaam bespeurt het 
oog daar een vaartuig in zee, en schier nergens vertoont die onherbergzame kust eene menschelijke 
woning, noch zelfs het spoor van een menschelijk wezen: want alles is hier ledig en woest. Eene enkele 
kleine zwaluw alleen (Cypselus esculentus), aan welke eene duistere rotsspelonk hier en daar ten 
nachtverblijf en broeiplaats verstrekt, schijnt de eenige standvastige dierlijke bewoner dier oorden te 
zijn. Door winstbejag aangespoord, waagt zich hier echter, van tijd tot tijd, een moedige inlander aan 
de inzameling van het zoozeer gezochte en met zooveel levensgevaar verkregene zwaluwnestje, of aan 
het opsporen van de verschillende, bij den Chinees geschatte soorten van zeewier (*), welke zich in de 
inhammen en stille bogten, op de koraalriffen en onder den waterspiegel verborgen kalkklippen, hebben 
vastgezet. Het binnenland is in het algemeen schraal bebouwd en de bevolking, in verhouding tot 
de uitgestrektheid, gering. Op uren afstands van elkander vindt men vaak naauwelijks één of twee 
huizen, meestal in een boschveld liggende, hetwelk, ter beveiliging tegen de wilde zwijnen en, zonder 
hoede rondwarende, kudden buffels, met palen en doornstruiken omheind is. Somwijlen is zulk eene 
veldhut nog van eene afzonderlijke, tevens tot zwijnenkot bestemde schutting omgeven. In de nabijheid 
der dorpen vindt men niet zelden eene gemeenschappelijke kraal, uit een rond of ook wel vierkant, 
stevig paalwerk zamengesteld, binnen hetwelk de buffels des nachts worden opgesloten. In sommige 
streken van dit vorstendom zijn, op aanmoediging van den Resident Hazaart, door de inlandsche hoofden 
proeven genomen in het aanplanten van onderscheidene uitheemsche gewassen. Zoo heeft men hier en 
daar, rondsom de huizen en dorpen, heiningen van kofïijheesters aangelegd, welke, zoo als, onder ande¬ 
ren, in het distriktTalba, tijdens onze reis aldaar, in 1829, welig tierden en ook gedeeltelijk reeds vruchten 
droegen, ofschoon de boon zeer klein was. In het telen van aardappelen is men tot dusverre zeer 
gebrekkig geslaagd, als ook met de kool en eenige andere Europesche moeskruiden; alleen eene soort 
van grooten witten ui groeit daar zoo uitmuntend, dat die in den geheelen Archipel, onder den naam 
van Bawang timor, vermaard is, en er jaarlijks groote hoeveelheden van denzelven naar Java en andere 
ver afgelegene plaatsen vervoerd worden. Behalve den toeak- of lontarpalm, van welken de inlanders, 
zoowel tot velerlei huiselijk gebruik, als ter veraangenaming van het leven, nut trekken, vindt men 
in ieder gehucht eene groote menigte pisangboomen, in onderscheidene variëteiten; inzonderheid echter 
van die, welke in het Maleisch onder de namen Pisang ambon, Pisang tembaga, Pisang radja en 
Pisang mas bekend zijn (f). In de kleine, vlakke valleijen, waar de grond het geheele jaar door 
rijkelijk bewaterd en zwart en vet is, prijken gemeenlijk rijzig opgesehotene pinangpalmen, wier 
vruchten door de inlanders vlijtig verzameld en zorgvuldig bewaard worden. In schrale tijden gebruiken 
(*) Voornamelijk van het geslacht Sphaerococcus, door de Maleijers met den algemeenen naam van dgar-dgar 
(r^sj) bestempeld. Sommige dezer mosachtige Algae behooren, even als het bekende wormmos (Helminthochortos) 
in Europa, tot de Chinesche geneesmiddelen; het meest echter worden zij gebezigd ter bereiding van geleiachtige con¬ 
fituren, of versch, met limoensap, soja enzv. gegeten. 
(j-) De pisangvrucht noemen de Timorezen Oeki, de Rottinezen Hoeni , de Sawoenezen Weni, de Solorezen Woea. 
