Amanatoeng en Nenometan, onder Amabie. De verschillende opperhoofden van deze landstreken waren 
naauw aan elkander vermaagschapt en gedeeltelijk afstammelingen van ééne familie; maar na verloop 
van tijd en door verandering van omstandigheden zijn die betrekkingen langzamerhand van elkander 
vervreemd en hebben die kleine staten zich aan de opperheerschappij van het moederlandschap 
onttrokken. — Aan het hoofd des bestuurs van Amabie staan, gelijk boven reeds is aangemerkt, 
een Regent en een Krijgshoofd, van welke de eerstgenoemde het hoogste gezag uitoefent en nabij 
Koepang zijn vast verblijf houdt. Onder hem staan twee Fettors ( Sieko ), twee groote Tomokongs 
( Lopo-nakaf-naikh) en onderscheidene lagere hoofden. Ook de Krijgsvorst heeft twee kleine Tomokongs 
(Lopo-nakaf-baoen) onder zijn bijzonder bevel, en even zoo hebben ook de Fettors en de groote 
Tomokongs weder hunne eigene ondergeschikte hoofden. De Regent voert eenen Compagnie’s rotting- 
stok met gouden knop; de Krijgsvorst, benevens de twee Fettors (wier familie-titels zijn: Nei-talang- 
mnase en Nei-talang-mnoeke) hebben slechts rottingen met zilveren knoppen. De landen dezer beide 
Fettors heeten Nei-matan en Noeken-meeo; de Krijgsvorst heerscht over de omstreken van het dorp 
Oifetto, waar hij ook zijn verblijf houdt. Dit dorp ligt ongeveer twee uren ten noorden van Nasikoo, 
in eene woeste, heuvelachtige landstreek, en bestaat uit ongeveer dertig huizen, welke gezamentlijk 
van eenen grooten steenen muur omgeven zijn. Langs het dorp stroomt eene rivier met steenachtige 
bedding, insgelijks Oifetto genaamd, welke aldaar ongeveer dertig voeten breedte heeft en zich door een 
somber bosch van hoog geboomte, zuid-oostwaarts heenkronkelt (zie PI. 26 van onderen). Naar men 
ons verzekerde, ontspringt deze rivier in het gebergte Koewakoesi, draagt aldaar den naam van Oisah, 
en valt, lager, in de Oisauw. Het dorp Oifetto dient als voorname sterkte tegen de roofzuchtige be¬ 
volking van Amanoebang. De Krijgsvorst [Nei-djoefa-paëï) , dien wij in het jaar 1829, van Nasikoo 
gingen bezoeken, was slechts in het bezit van ééne hand, hebbende hij de andere, door het springen 
van zijn geweer, verloren. Hij was een man van even boven den middelbaren leeftijd, niet groot en 
vrij tenger van ligchaamsbouw, maar zijn levendige blik verried eene kloekmoedige en ondernemende 
inborst. Die zijner onderdanen, welke hem omgaven, toonden zich zeer gehoorzaam en oplettend jegens 
hem, en in dit opzigt viel hier het onderscheid van rang veel meer in het oog en was het ontzag voor 
het opperhoofd veel grooter, dan wij ergens anders op Timor hebben opgemerkt. 
Onder de dieren, welke door ons in de landschappen Amarassie en Amabie zijn waargenomen, voeren 
wij hier aan, uit de klasse der zoogdieren: de gewone meerkat (Cereopithecus cynomolgus), door de 
Timorezen Belo genaamd en, gelijk wij elders opgaven (*), in uiterlijk aanzien eenigzins van hare, op de 
groote westelijke Sunda-eilanden voorkomende soortverwanten verschillend; naar onze wijze van zien echter, 
niet genoegzaam, om als eene afzonderlijke soort in de rangschikking opgenomen te worden. Tot nadere 
toelichting van hetgeen hiervoren (j-) omtrent dezen aap, als in het voorbijgaan, is aangeteekend, merken 
wij hier aan, dat hij door ons op Timor nergens in buitengewone menigte, maar alleen in kleine troepen, ten 
getalle van acht of twaalf, hoogstens tot twintig bij elkander, is aangetroffen. De meeste der door ons van 
Timor, in het aangehaalde overzigt der Zoogdieren van den Indischen Archipel, aangeduide Chiroptera, 
(*) Zoogdieren van den Indischen Archipel, bl. 49. 
(j-) Bladz. 158, in de noot. 
