171 
waren in de bedoelde landsehappen niet zeldzaam, en dit was vooral het geval ten opzigte van Gephalotes 
Peronii en der vier soorten van Pteropus. Al deze vruchtenetende vledermuizen ziet men des nachts bij 
maanlicht, vaak om de groote vijgen- en kapokhboomen rondfladderen en zich nu en dan aan derzelver 
twijgen, met de twee achterpooten vastklampen, gelijk zij ook, en vooral de Pteropi, gedurende den dag 
steeds op zoodanige wijze in rust doorbrengen. De Timorezen, het vleesch dezer dieren weinig achtende, 
verontrusten hen zelden • doch de Rottinezen, Sawoenezen en ook sommige afstammelingen van Europeanen 
te Koepang, maken op de twee groote soorten (Pt. Macklotii en funereus), ten wille van haar vleesch, 
dat zij zich gebraden laten wel smaken, dikwerf jagt. Zoodra zij eenen Bank (onder dezen naam kennen 
de Rottinezen de groote Pteropi (*)) magtig zijn geworden, snijden zij dien dadelijk den kop af, ten einde 
hem den sterken en walgelijken reuk te ontnemen, welke, volgens hunne meening, voornamelijk daar¬ 
door zoude ontstaan, dat de urin der Pteropi, bij hunne omgekeerde wijze van hangen, steeds langs 
den kop afloopt. Yoor het overige schrijven de inboorlingen van Rotti dit dier, misschien alleen omdat 
het rustende gewoonlijk met den kop naar beneden hangt, niet veel schranderheid toe, zoodat zij iemand, 
die een’ dommen streek begaan heeft, schimpend toevoegen, dat hij zoo dom is als een Bauk (f). — 
Paradoxurus musanga, bij de Timorezen onder den naam van Metang bekend, werd ons een paar 
malen door de inlanders dood aangebragt; men had hen, bij gelegenheid der inzameling van toeak of 
sap des lontarpalms, op wiens vruchten dit dier evenzeer verlekkerd is, als op die van den areng- of 
sagoweerpalm, in de grootbladerige kroonen dier boomen aangetroffen. Het is in die digte en koele 
kroonen, dat de Metang of Moesang (jL^-c), gelijk de Maleijer hem noemt, zich gaarne eene vaste rust¬ 
plaats kiest, alwaar hij den dag slapende doorbrengt. Ook verkregen wij eens, door inboorlingen van 
het distrikt Houmeen, een zeer fraai, wit individu van Phalangista cavifrons, welk buideldier bij hen 
den naam van Oe/toem draagt, doch te Koepang onder dien van Koewej bekend is. Wij hebben 
boven (bl. 106) eenige algemeene opmerkingen medegedeeld omtrent de geographische verbreiding der 
Phalangistae met kalen staart, van welke Valentyn (§), onder haren Ambonschen naam Koesoe (door 
verbastering gewoonlijk Koeskoes), gewag maakt; terwijl wij in onze zoölogische berigten (_J reeds het 
een en ander aangaande de levenswijze dezer dieren hebben aangeteekend. Gelijk wij daar opgaven, 
is onder al de bekende soorten de bovengenoemde het verst verspreid en, volgens hetgeen ons, ten 
opzigte harer levenswijze door de Timorezen verhaald is, zoude zij zich insgelijks, gedurende den dag, 
gaarne tusschen de bladen van den lontar- en ook van den gebangpalm verscholen houden. Wilde 
(*) Ook in onderscheidene andere tongvallen, in dit gedeelte van den Archipel, dragen de groote soorten van deze 
zoogenaamde vliegende honden, met weinig verschil van klank, eenen diergelijken naam. Op Amboina, daaren¬ 
tegen, heeten zij Marsego; bij de Bejadjoe-Dajakkers, ter zuidkust van Borneo, Panjdmal; bij de Banjerezen aldaar, 
Kaloeang, met welken naam ook de Maleijers aan de westkust van Sumatra die dieren bestempelen, terwijl zij dooi¬ 
de Sundanezen op Java, Kalong worden genaamd. 
(j-) Overleveringen, op blind vooroordeel gegrond, planten onder alle volken, dikwerf gedurende vele eeuwen, 
zonderlinge meeningen voort en maken die ten langen laatste tot spreekwoorden. Zoo worden ook bij ons, aan vele 
dieren goede of kwade eigenschappen toegeschreven, omtrent welke eerste, zeker vermaard Duitsch schrijver, gewa¬ 
gende van de schranderheid der slangen, te regt aanmerkt: »Zij hebben echter dezen roem, gelijk vele mcnschen den 
hunnen, zonder dat iemand zeggen kan, van waar en waarom.” 
{§) Oud en Nieuw Oost-Indiën, D. 3, bl. 272. 
(*) Zoogdieren van den Indischen Archipel, bl. 33. 
