kleine kevers, vooral van den granaatheester, en het is uithoofde der overeenkomst zijner kleur met de 
bloesems van dezen heester, dat het door de bewoners van Koepang met den naam van Boerong 
Daliema , d. i. granaatvogel, bestempeld wordt. In het hooge bosch bij het dorp Oikabiti, zag ik 
eens, op eenen grooten vijgenboom, onder vele andere kleine vogels, welke zich aan deszelfs rijpe 
vruchten te goed deden, een’ troep van eenen nog onbeschreven Pardalotus (*), evenzeer door zijn 
eenvoudig, graauwachtig kleed, als door zijnen dikken, bijna vinkachtigen bek, van de overige Indische 
soorten onderscheiden. Zeer gemeene vogels in tuinen en dorpen zijn Spheeothera viridis (j-), Lampro- 
tornis cantor en Haleyon collaris. De eerste dezer drie, is door ons op geen eiland, eenigzins ver van 
Timor verwijderd, waargenomen; doch de twee andere zijn, als ware het, onder de zoogenaamde 
Landvogels des Indischen Archipels, wat de Maleijers zijn onder de vele andere volksstammen dier 
wereldstreek: alomme verspreide wezens, die men van het schiereiland Malakka, Sumatra en Java, 
op bijkans alle kusten, tot Nieuw-Guinea en de Philippijnen aantreft. Doch verreweg uitgestrekter nog, 
dan van genoemden ijsvogel, is de verbreiding van de zoogenaamde Alcedo bengalensis, eigenlijk slechts 
eene klimaat-variëteit onzer gewone Alcedo ispida, van welke zij zich alleen door onbeduidend gerin¬ 
gere grootte en eenigzins minder zuivere en fraaije kleuren onderscheidt ($). Behalve aan de kusten 
van Nieuw-Guinea, alwaar door ons geene andere ware Martins-Pêcheurs, dan drieteenige gevonden 
zijn, is de onderhavige soort overal, waar wij ons in den Indischen Archipel ophielden, door ons 
aangetroffen, en zij bevindt zich ook op de Philippijnen, in Japan en op het vasteland van Indië 
niet zeldzaam. Timor bezit eindelijk uit de familie van dezen geenszins bevalligen vorm, nog eene 
derde soort, van hetzelfde geslacht als de eerste, of een’ Halcyon, over het geheel naauw verwant 
aan den door Latham, onder den naam Sacred Kingsjisher , variëteit B, beschreven en afgebeelden 
(*) Pardalotus obsoletus , n. sp. Heeft bijkans eenen even stompen en dikken bek als Pard. quadragintus, Gould 
(Synops. of the Birds of Austr. Part. III). — Kop en rug graauwachtig olijfgroen; op de kruin donkere vlekken 
langs de schaften der vederen; slag- en staartpennen zwartachtig bruin, aan de buitenvlaggen olijfgroen geboord, en 
de twee buitenste staartvederen aan iedere zijde met witte punten voorzien. Iris bruin-geel; bek en pooten bruinachtig 
loodkleurig. Lengte der vleugels 0,058, van den gelijken staart 0,029, der tarsen 0,014, des beks, van het voorhoofd 
0,008, deszelfs hoogte aan den wortel 0,05. Het kleed van beide geslachten schijnt weinig met elkander te verschillen. 
(T) Graucalus viridis, Quoy en Gaimard, Voyage de PUranie, Zool. PI. 21 (J 1 ), welke vogel echter niet dezelfde 
is als Vieillot’s Sphecothera virescens van Nieuw-Holland (Galerie des Oiseaux, PI. 147), als zijnde hij aanmer¬ 
kelijk kleiner. Het wijfje is bruinachtig graauw. Kwalijk past voor het overige de geslachtsnaam Sphecothera 
(wespenjager) voor deze vogels, daar de soort van Timor althans, bijna uitsluitend van vijgen en andere wilde 
vruchten leeft. (De Heer G. R. Gray schrijft in zijne List of the Genera of Birds, Sphecotheres; Vieillot zelf, 
daarentegen, in de Galerie des Oiseaux I. p. 238, Sphecothera , en wel Sph. virescens, niet viridis, gelijk door 
onderscheidene schrijvers wordt opgegeven.) 
(($) De Heeren Temminck (Manuel d’Ornith. T. 3. p. 296.) en von Kittlitz (Kupfertafeln zur Naturgesch. 
der Vogel, p. 22. Tab. 29. fig. 2.) beschouwen haar als eene afzonderlijke soort, tegen welke meening wij echter 
moeten aanvoeren, dat bij de naauwkeurigste vergelijking eener reeks voorwerpen uit Indië en Japan, met de Euro- 
pesche Alcedo ispida, wij geen ander verschil hebben kunnen ontdekken, dan boven door ons is opgegeven: een 
verschil, niet meer in het oog vallende, dan van menige andere vogelsoort, uit zuidelijke en noordelijke streken afkom¬ 
stig. Dat bij Alc. bengalensis de bek, naar evenredigheid, veel langer zoude zijn, stemt niet met ons onderzoek 
overeen: wij bevonden denzelven bij de exemplaren van Indië en Japan volmaakt van dezelfde lengte en dikte, als 
bij Alc. ispida van noordelijk Europa en Nubië. De laatste is trouwens buitendien reeds door Latham (Gen. Synopsis 
of Birds, 1781. V. 2. p. 627.) opgegeven als zich tevens in China, Tartarijë, Bengalen en Egypte bevindende. 
