175 
vogel (*), doch, in eenige bijzonderheden daarvan afwijkende: redenen, welke ons nopen, haar als 
nieuwe soort hier aan te duiden (-J-). Al de Indische ijsvogels — en naar het ons voorkomt, veelligt al 
de op aarde levende — laten zich, met betrekking tot hun maaksel, hunne verblijfplaatsen, hunne levens¬ 
wijze en hun voedsel, zeer natuurlijk in drie groepen verdeelen (§). De eene bevat de eigenlijke ijsvogels 
(Aleedo) of die soorten, welke zich steeds bij het water ophouden, hetzij aan rivieren, meren, moe¬ 
rassen en vijvers van zoetwater, of wel langs den zeekant. Deze vogels (tot welke wij ook de kunstmatig 
daarvan afgescheidene, drieteenige soorten tellen), uit de kleinste, maar met de fraaiste kleuren prij¬ 
kende vormen hunner familie bestaande, leven meest laag bij den grond, nestelen, gelijk men weet, 
in aardholen, en voeden zich voornamelijk met kleine visschen. Een aantal andere soorten, met, 
naar evenredigheid grooter’, vooral dikker’ en minder hoekigen bek (Halcyon), vindt men daarentegen 
zeer onregelmatig, nu eens in de nabijheid van water, dan weder, ver er van verwijderd, in drooge, 
bergachtige streken; altoos echter op meer of min opene plaatsen: langs de kanten van bosehvelden, 
wegen, rivieren, meren, in tuinen en dorpen; nooit in digte bosschen, noch laag bij den grond in 
sombere oorden; maar integendeel bij voorkeur op matig hooge boomen, vrij op de takken zittende. 
Zij doen vaak een ver galmend geluid hooren, nestelen in boomgaten, en haar voedsel bestaat in sprink¬ 
hanen, haften (Ephemera), termieten, kevers en insekteneijeren; dat van eenige soorten, ook niet 
zelden in kleine vissehen, crustaceën en dergelijken. Tot deze groep rekenen wij: Halcyon collaris, 
sanctus, omnicolor, atricapillus, eoromandus, leucoeephalus enzv. De soorten der derde groep ein¬ 
delijk, die der zoogenaamde Martins-Chasseurs (Dacelo), verwijderen zich door levenswijze, vorm van 
bek en hoedanigheid der vederen, van de ware ijsvogels, op eene nog meer in het oog vallende wijze, 
dan zulks het geval is met de soorten der tweede groep, aan welke zij zich in menig opzigt naauw aan¬ 
sluiten. Het zijn bewoners der bosschen, voornamelijk die der bergen. Haar verblijf bepaalt zich tot 
(*) Gen. Synops. V. 2, p. 622. PI. 27. — De verwarring, ten opzigte van Alcedo sacra en hare zoogenaamde varië¬ 
teiten , mitsgaders van eenige andere, onder bijzondere namen aangeduide ijsvogels van de Zuidzee, bij Latham en al de 
latere Schrijvers heerschende, kan alleen door zoodanigen Natuurkundige, aan wien een genoegzaam aantal voorwerpen 
dier vogels tot onderlinge vergelijking ter beschikking staan, opgelost worden. Hetgeen de Heer Lesson in onder¬ 
scheidene geschriften daarover heeft medegedeeld, is te weinig kritisch en te onvolledig, om veel licht over deze zaak 
te kunnen verspreiden. Zijne beschrijving van Todiramphus sacer van Otaheiti (Mémoires de la Société d’Hist. 
nat. 1827. T. 3. p. 421.) is wel zeer uitvoerig, doch de bijgevoegde zwarte afbeelding (Tab. 11) is baarblijkelijk 
naar eenen geheel anderen vogel vervaardigd. (Veelligt het <? van zijnen Todiramphus divinus, 1. c. Tab. 12, die 
wederom naauwelijks schijnt te verschillen van Alcedo tuta, Linn.) 
(-J-) Halcyon coronatus , n. sp. Het wezentlijkste kenteeken dezer soort bestaat in de roestroode kleur, van welke 
eene breede streep, die, van den wortel des bovenbeks, boven de oogen achterwaarts loopende, als een breede band 
geheel het achterhoofd omgeeft. Deze band is van onderen bepaald door eene eenigzins smallere zwarte streep, die, 
van de mondhoeken, onder de oogen langs, zich op den achterkop vereenigt, en aldus den licht rooden krans rondsom 
den bovenkop, van den roestgelen nek afscheidt. Kruin en rug donker groen, aan het voorhoofd roestrood geschakeerd; 
vleugels, stuit en staart berlijnsch blaauw; kin en keel witachtig; borst en het geheele benedenlijf licht roest- 
geel. Iris bruin; bek en nagels zwart, doch het wortelgedeelte van den benedensnavel wit; pooten loodkleurig. 
Lengte der vleugels 0,081, des staarts 0,058, des beks 0,048, der tarsen 0,015. Het $ is slechts een weinig bleeker 
van kleur, dan het d\ De jonge vogel is van onderen fijn dwars gestreept, doordien de witachtig gele vederen smal 
zwartachtig geboord zijn, terwijl de blaauwachtige bovendekvederen der vleugels roodachtige boorden hebben. 
(<5) Sommige nieuwere Ornithologen verdeelen hen in niet minder dan 10 geslachten, en vormen er zelfs 2 onder- 
familiën uit. 
