volksstammen van den Archipel, als onheilspellers en bepaaldelijk als aankondigers van sterfgevallen, 
beschouwd worden. Dit bijgeloof berust op de gewoonte dezer vogels, van des morgens en des avonds 
in de schemering, en ook midden in den nacht, bij maanlicht, vaak hun eigenaardig zwaarmoedig 
stemgeluid te doen hooren, en zulks meestal op de begraafplaatsen, die, door hare eenzame ligging, 
op geringen afstand van de dorpen, de geliefkoosde verblijven dezer koekoeken zijn. Uit dien 
hoofde worden zij in het dagelijksche leven gemeenlijk Boerong tjelaka (ongeluksvogels) genoemd. 
Deze, in dit opzigt, merkwaardige vogels, schijnen in die verwijderde keerkringsstreken, vrij talrijk 
te zijn aan soorten, doch zij zijn tot heden slechts zeer onvolledig bekend, vooral wat de Nieuw-Holland-i 
sche en die van het vasteland van Indië betreft. Yan de Oost-Indisehe eilanden bezitten wij, na een 
zorgvuldig vergelijkend onderzoek, zes wel bepaalde soorten, van welke vier nog niet beschreven 
zijn (*). — Niet zeer verre van het dorp Baoeng, in het vorstendom Amarassie, tussehen de genoemde 
(*) Wij leveren hier van deze ongeluksprofeten (Cacomantis), die eene kleine groep vormen, welke zich onmid¬ 
dellijk aan die der ware koekoeken aansluit, daar ook zij hunne eijeren in vreemde nesten leggen, een volledig overzigt. 
1. ) Cuculus flavus , Linn. PI. enl. 814 <?. Het ¥, tot heden noch afgebeeld, noch naauwkeurig beschreven, 
is van boven, op eenen licht roestrooden grond, digt met zwarte dwarsstrepen bedekt, uitgezonderd op den boven* 
kop, waar zwartachtige overlangsche vlekjes aan de vederschaften zigtbaar zijn; kin en het midden van den buik wit; 
al het overige van het benedenlijf meer in het roodachtig witte trekkende, en overal aan de onderzijde van het 
ligchaam met golvende zwartachtige dwarslijnen geteekend. Mondholte van beide geslachten menierood; bek zwart* 
achtig bruin, doch de wortel van den onderbek geelachtig; pooten licht geel. — Bewoont: Java, Sumatra en Borneo. 
2. ) C. sepulcralis , n. sp. Een weinig grooter dan de voorgaande, cf Kop, kin en hals licht aschgraauw, rug, 
vleugels en staart eenigzins donkerder graauw met bouteillegroenen tint; slagvederen zwartachtig, aan het wortel* 
gedeelte har ei* binnenvlaggen met eene groote witte vlek, waardoor op de vleugels, van onderen gezien, een 
witte dwarsband ontstaat; al de benedendeelen van het ligchaam geelachtig roestkleurig; staartvederen aan de punten 
wit, en alle, uitgezonderd de 2 middelste, aan de binüenvlaggen met witte dwarsstrepen, en aan de buitenvlaggen 
met witte vlekjes geteekend. Iris donkerrood; bek zwart, doch de onderbek aan den wortel geelachtig, en 
van binnen oranjekleurig; pooten bleek geel. Lengte der vleugels 0,113, des staarts 0,13, des heks 0,024, der 
tarsen 0,018. — ? Bovenligchaam en staart, op roestrooden grond, dwars zwart gestreept; slagvederen zwart-bruiii 
met roodachtige boorden aan de buiten- en binnenvlaggen; het geheele benedenlijf wit, met zwarte dwarslijnen gelee* 
kend. — Bewoont: Java en Sumatra. 
3. ) C. tymbonomus , n. sp. Het <?', hetwelk wij alleen van deze soort bezitten, stemt in grootte en slanken vorm 
volkomen overeen met C. sepulcralis, doch zijne vleugels zijn een weinig langer, terwijl zijne kleur over het geheel 
veel valer is. Bij hem namelijk zijn kop en hals graauw-bruin; rug, vleugels en staart eenigzins meer donker bruin; 
de laatste met witte punten en roodachtige vlekjes langs de boorden der buitenvlaggen, uitgezonderd van de twee 
middelste staartvederen, die met roodachtig witte dwarsvlekken geteekend zijn; keel en borst licht aschgraauw, naar 
onderen op den buik, de dijen en onderdekvederen des staarts, in het vuil geelachtig grijze overgaande en aldaar 
onduidelijk met donkere dwarslijnen geteekend. Iris bruin, bek zwart, doch de wortel van den onderbek licht als horen. 
Lengte der vleugels 0,12, des staarts even zoo. — Timor. 
4. ) C. fasciolatus, n. sp. Van de grootte van C. flavus, doch met langeren en breederen bek, en vooral door het 
dwarsgestreepte kleed, van al de verwante soorten gemakkelijk te onderscheiden. Alle bovendeden licht roestrood, 
van onderen wit, en overal, met uitzondering van den staart, digt met zwarte dwarsstrepen geteekend, die op het 
bovenlijf een weinig breeder dan aan het benedenlijf zijn; de twee middelste staartvederen zwart, met breede roestroode 
boorden langs beide vlaggen en roodachtig witte punten; de overige staartvederen zeer licht rood met witte punten, 
achter welke men eenen eenigzins schuins geplaatsten zwarten dwarsband bemerkt, terwijl derzelver buitenvlaggen 
zwartachtig geschakeerd zijn; boven de oogen eene wit- en zwartgeschakeerde overlangsche streep. Iris rood-bruin; 
bek zwart, wortel van den onderbek licht als horen; pooten loodkleurig. Lengte des beks 0,025 (bij den ouden 
C. flavus 0,022). Beide geslachten dragen bijkans volkomen hetzelfde kleed. Bij een voorwerp van Sumatra echter 
is het bovenlijf aanmerkelijk donkerder. — Java en Sumatra. 
45 
Land- en Volkenkunde. 
