179 
en dan ook eenen witbuikigen aalscholver (Garbo dimidiatus). Het was tevens daar, dat wij een 
paarmaal den Indischen togtvalk (Falco peregrinus indicus) opmerkten, gewoonlijk op eenen 
nabijstaanden boom gezeten, en vermoedelijk de eenden beloerende, om deze, wanneer zij uit het water 
oprezen, tot zijne prooi te maken. — Op de amphibiën, door ons in die westelijke landstreken verzameld, 
hopen wij bij eene nadere gelegenheid terug te komen, en alsdan, wanneer wij meer van deze twee¬ 
slachtige dieren, uit de verder oostwaarts liggende binnenlanden, zullen hebben bijeengebragt, gelijk¬ 
tijdig van dezelve, wat namelijk de hoofdvormen betreft, een algemeen overzigt te geven. 
een’ pelikaan geleken (Reizen, D. 3, bl. 39 en 63, Hollandsche vert.). De grondlegger van Sidney, A. Phillip 
(Voyage to Botany Bay, 4°. 1789, p. 98), verhaalt althans, de zwarte zwaan, in april 1788, niet ver benoorden 
Port Jakson, in een meir te hebben waargenomen. G. Yancouver (Voyage de découvertes a 1’Océan pacifique 
du nord enzv. 4°. T. 1. p. 65) zag haar in 1791 in grooten getale aan de zuid-westkust van Nieuw-Holland, in den 
omtrek van King George’s Sound; terwijl zij door de Fransche expeditie, onder bevel van Dentrecasteaux, in 1792, 
zeer menigvuldig op onderscheidene plaatsen van Van-Diemensland werd aangetroffen. Labillardière (Voyage a la 
recherche de la Pérouse, 4°. T. 1. p. 130, Atlas PI. 9) schetst haar in weinige regelen zeer naauwkeurig, en 
aangezien dit werk veelligt niet eiken belangstellenden lezer ter hand ligt, en een vermaard Duitsch natuurkundig 
reiziger, in eene jongst verschenen wetenschappelijke verhandeling over de tot het geslacht der zwanen behoorende 
vogels (Museum Senckenbergianum, 1839, B. 3. p. 11), ten eenemale in twijfel heeft getrokken, of van de 
zwarte soort in Labillardière’s reisbeschrijving wel eens is melding gemaakt, willen wij de bedoelde schets woordelijk 
hier overnemen. Zij luidt aldus: »On tua sur un lac (dit was aan de zuidkust van Van-Diemensland) un oiseau fort 
étonnant par la singularité de son plumage; c’étoit mie nouvelle espèce de cigne, un peu plus gros que les nötres: 
il en a toutes les belles formes; sa couleur d’un noir luisant est aussi remarquable que la couleur blanche de notre 
cigne; il a seulement six grosses plumes blanches a chaque aile: caractère que j’ai remarqué constamment dans 
plusieurs autres qui furent tués par la suite. La mandibule supérieure du bec est de couleur rouge avec une bande 
transversale blanchatre vers 1’extrémité. On remarque a la base de celui du male un renflement formant deux pro- 
tubérances a peine sensible dans celui de la femelle. La mandibule inférieure est rouge sur les bords, et blanchatre 
en dessous. Les pattes sont d’un gris foncé.” Vele latere reizigers maken vervolgens van de zwarte zwaan gewag, 
doch wij kunnen hen met stilzwijgen voorbijgaan, als bevattende hunne opmerkingen geene nieuwe daadzaken en 
bepalende zij zich altoos tot dezelfde, reeds als verblijfplaatsen van dezen vogel aangewezene streken. Naar al hetgeen 
ons dienaangaande is bekend geworden, schijnt zij nooit benoorden den 30° breedte te zijn waargenomen, maar zich 
van die breedte of nog ongeveer anderhalven graad zuidelijker, rondsom geheel de meer zuidelijk gelegene kust van 
Nieuw-Holland en Van-Diemensland te verspreiden. Of deze beperkte en aan beide, de west- en oostkust, scherp 
afgebakende verspreiding, voornamelijk aan het gemis van eenigzins groote rivieren benoorden den 30° breedte, of 
aan andere physische oorzaken moet worden toegeschreven, kunnen wij met geene genoegzame zekerheid, aan welke 
wij ons in deze alleen houden, beoordeelen. Wij weten intusschen zooveel, dat deze vogel het luchtgestel en de 
gevangenschap op Java en in Bengalen, te Londen, Parijs en Munchen wel verdraagt, en zich in tammen staat voort¬ 
plant. Volgens een berigt van Prof. Poppig, door D r . E. Rüppel openbaar gemaakt (Mus. Senckenb. B. 3. p. 10, 
noot), leefden in 1829 eenige dezer soort van zwanen verwilderd in Chili, wier verblijf sedert het oponthoud van 
Lord Cochrane aldaar dagteekent. Of zij tegenwoordig in haar oorspronkelijk vaderland nog zeer menigvuldig wordt 
gevonden, zoude men bijna betwijfelen, wanneer men de talrijke Europesche volkplantingen in aanmerking neemt, 
welke sedert het begin dezer eeuw, aan de west- en zuidzijde van Nieuw-Holland en op Van-Diemensland zijn aange¬ 
legd en zich dagelijks meer en meer uitbreiden. 
