Togt naar het binnenland, 
door de Vorstendommen Sonabay, Ambenoe en Amfoang. 
Nadat reeds maanden te voren de noodige maatregelen tot den togt naar de goud- en koperrivieren 
van het binnenland beraamd, en de onderscheidene, met het Gouvernement bevriende vorsten van 
Timor, en ook de tijdelijk op dit eiland aanwezige vorsten van Rotti en Sawoe, daarvan onderrigt ge¬ 
worden waren, aanvaarden wij, op den 23 sten augustus 1829, onze reis. De Resident Hazaart was reeds 
eenige dagen vroeger naar Rabauw vertrokken, om het volk, hetwelk bestemd was, ons te vergezellen, 
aldaar te doen verzamelen en de noodige bevelen aan hetzelve kenbaar te maken. De Heeren Macklot, 
van Oort en ik, verlieten in den vroegen morgen van gemelden dag, met onze bedienden en goederen. 
Koepang. De maan verspreidde nog haar helder licht over den gladden waterspiegel der baai, welke 
wij langs reden, terwijl wij door eene liefelijke koelte werden verkwikt, welke zich ook aan onze paarden 
scheen mede te deelen, die, dartel, hunne schreden verdubbelden. Het was hoog watergetij, waardoor 
wij verpligt waren, de steile klippen, welke zich hier en daar langs den oever verheffen, achterom te 
rijden. Toen wij het dorp Taros naderden, schitterde de zon in haren vollen glans aan den helderen 
hemel, en een half uur later, bereikten wij Rabauw. Hier stonden, op de uitgestrekte vlakte, eene 
menigte, van versche takken en bladeren vervaardigde hutten, in welke een aantal Sawoenezen, Rotti- 
nezen en Timorezen, ons ter bedekking bestemd, gehuisvest waren. Overal zag men rookwalmen 
opwaarts stijgen. Gewapende mannen, in bonte, somwijlen wonderbaarlijke kleederdragt gehuld, liepen 
of snelden te paard door elkander. Rij dit drukke en vreemdsoortige gewoel voegde zich nog eene talrijke 
schaar, uit geheele huisgezinnen van Chinezen en gedoopte kleurlingen van Koepang bestaande, welke, 
benevens eene menigte slaven, slavinnen en derzelver kinderen, elk op zijne bijzondere, kenschetsende 
wijze gekleed, zich met den rijstoogst onledig hielden. Wij stegen aan de woning van den Resident af, 
en hadden het genoegen, hem in welstand en allezins tot den togt voorbereid, aan te treffen. Wel was 
al het ontboden volk nog niet bij elkander, doch de Resident meende, dat met de vier- of vijfhonderd 
man, welke waren opgekomen; de reis gevoegelijk kon worden aanvaard, en dat de overigen ongetwijfeld 
wel spoedig zouden volgen. Ieder inlander had, overeenkomstig het oude gebruik, gedurende den togt 
voor zijn eigen onderhoud te zorgen, en was derhalve verpligt geweest, zich voor den tijd van vier of 
zes weken, van de noodige levensmiddelen en andere artikelen van dagelijksehe behoefte te voorzien, 
vermits er in de binnenlanden bijna niets van dien aard te bekomen is. Allen waren dien ten gevolge 
meer of minder zwaar bepakt, hebbende de opperhoofden en voorvechters hunne mais, rijst en andere 
goederen, op paarden geladen. De meeste inboorlingen waren met lansen en zwaarden gewapend, en 
vele ook met een geweer; aan dezen liet de Resident kruid en lood verstrekken, en ten einde een’ iegelijk 
aan te sporen, zijn geweer mede te nemen, werd hun aanspraak gegeven op al de ammunitie, welke zij 
bij de t huiskomst zouden hebben overgehouden. — Voor onze noodwendigheden had de Heer Hazaart de 
goedheid gehad, de noodige zorg te doen dragen. Tot de zaken, met welke wij de inlandsche Grooten 
genoegen konden geven, behoorden inzonderheid zout en arak: twee zeer gezochte, maar in de binnen- 
