183 
eindelijk op de bergvlakte Kota-amarassie aan, waar wij het volk reeds druk onledig vonden met de 
verzorging van huisvesting en voeding. In de twee ligte, ronde tenten, welke wij voor ons hadden 
medegenomen, werden twee lage, uit wild hout vervaardigde rustbanken geplaatst, en ons bed bestond 
in eene kleine, dunne matras, met één hoofdkussen, beiden met het zachte, zijaehtige katoen van 
den kapokhboom gevuld. 
Den 26 sten augustus. Wij bleven dien dag te Kota-amarassie gelegerd, zoowel ten einde de dragers 
onzer goederen niet te zeer te vermoeijen, als om aan de nog achterlijke manschappen gelegenheid te 
geven, ons spoedig in te halen. Deze vlakte is aan een gevecht, hetwelk de bewoners van Sonabay met 
die van het landschap Amarassie hier eens hadden, en waarbij de laatsten met groot verlies werden op 
de vlugt gedreven, haren naam verschuldigd (*). Niet ver van daar woont de vorst van Manobai, een, 
voor vele jaren, met eenig volk, uit het distrikt Molo verhuisde, groote Tomokong, die zich hier heeft 
nedergezet, en ons thans in de ochtenduren een bezoek kwam brengen. Het was een man van middel¬ 
baren leeftijd, sterk en welgemaakt van lijf en leden en van een ondernemend, ja zelfs vermetel voor¬ 
komen. Hij droeg een’ kabaai van sits, en om het onderlijf een Timoreesch shawlkleed, welks roode 
randen tot even beneden de knien reikten. Zijne haren waren door middel van een’ breeden, witten 
band, in een’ dikken bundel, bij wijze eener tok, opgebonden. Zes of acht half naakte inlanders, met 
zwaarden en lansen gewapend, vergezelden hem. Hij bood den Resident eene schijf gesmolten bijenwas 
ten geschenke aan, als een bewijs zijner goede gezindheid jegens het Gouvernement, of liever jegens 
de Compagnie, gelijk de inlanders dier streken zich nog steeds uitdrukken. Belangrijke mededeelingen 
omtrent het vinden van goud- en koperertsen, konden wij niet van hem te weten komen. — Tegen 
den avond werd onze bedekking op nieuw met eenige honderden bewoners van het landschap Amabie 
versterkt, zoodat onze troep nu in het geheel uit ruim 1200 man bestond, waaronder zich ongeveer 
300 Rottinezen en 40 Sawoenezen bevonden. Behalve een aantal voorvechters en Tomokongs, maakten 
ook eenige Fettors en Radja’s van Timor, Rotti en Sawoe den togt mede, welke laatsten met het on¬ 
middellijke toezigt over de verschillende benden en in het bijzonder met het handhaven der orde en het 
houden van behoorlijke waakzaamheid, belast waren. 
Den 27 sten augustus trokken wij naar de Noi Noni (goudrivier), die aan gene zijde, langs den voet 
van den Fatoe Leeoe, in eene noordelijke rigting heenstroomt. Een eigenlijk woud troffen wij langs de 
oostelijke helling van dezen klippigen berg, evenmin als aan zijnen zuid- en zuidwestkant aan. Wilde 
bamboesbosschen, op sommige plaatsen door kreupelhout afgewisseld, tusschen hetwelk zich hier en daar 
een enkele groote boomstam verhief, vormden in het algemeen het plantenrijk. Even eentoonig was de 
gesteldheid van den grond. Wij vonden geene andere rotssoort, dan overgangs-kalk (j-), meestal van eene 
blaauwachtig graauwe kleur, somwijlen echter eenen meer of minder sterk roodachtigen tint aannemende. 
Op enkele vrije ruggen hadden wij, bij het afdalen van den Fatoe Leeoe, een schoon gezigt op de 
( ¥ ) Het oorspronkelijk Hindoesche woord Kota (duS"), wordt op de Oost-Indische eilanden meestal op eene stad 
of hoofdplaats toegepast, maar het beteekent eigenlijk: eene vesting, versterkte woning enzv. Vermoedelijk 
bezaten de Amarassiërs aldaar eene schans. 
(j-) Graa 1 iw wakke-kalksteen der hedendaagsche Geologen. 
