184 
bergen van Amfoang. Zoo ver het oog reikte, blikte het in oost- en noord-oostelijke rigting over een 
bergachtig landschap, hetwelk zich echter niet zeer vruchtbaar en bebouwd vertoonde, en ook niet van 
bijzonder hooge bergen voorzien was. Het pad, waar wij ons op bevonden, was zoo smal, dat wij 
verpligt waren, man voor man achter elkander te gaan, zoodat onze trein, met de menigte paarden, die 
hem vergezelden, slechts langzaam voortrukte, eene onafzienbare reeks vormde, en de laatste ten minste 
een paar uren van den voorsten verwijderd was. Onbeschrijfelijk vreemd, doch belangwekkend tevens 
was het schouwspel, dat deze stoet opleverde, wanneer men, zich zijdelings van het pad begevende, 
het oog liet weiden over die groote menigte van bont gekleed en zonderling opgeschikt volk, hetwelk, 
zoo te voet als te paard, langzaam voortschreed. Het had waarlijk alles van een’ gemaskerden optogt. 
Onder het voortrijden trok ook menige sehilderachtige groep onze aandacht. Telkens zagen wij naast 
den weg een hoopje van ons volk gezeten, hetwelk van de vermoeijenis scheen uit te rusten. Immer 
vervuld van een’ waarlijk kinderachtigen snoeplust, vermaakten zij zich gedurende die oogenblikken 
van rust, met het uitzuigen van eenige stukjes suikerriet, of met het braden van bataten, of bij 
mangel aan diergelijke versnaperingen, met het toebereiden eener betelpruim, welke zij vervolgens met 
de grootste bedaardheid zaten te kaauwen. Zeldzaam werd deze menigte luidruchtig, maar eenmaal 
het gejoel, hetzij voor of achter, aangevangen zijnde, liep het door den geheelen onafzienbaren trein, 
met verheffing van toon voort, zoodat klippen en bergen er van daverden en de galm door den verren 
echo luide werd nagebaauwd. 
Uit het rijk der dieren is mij slechts weinig der vermelding waardig voorgekomen. Het bepaalt zich 
hoofdzakelijk daartoe, dat ik in de bamboeswildernissen, inzonderheid eenen nog niet beschrevenen, 
waaijerstaartigen vliegenvanger (*) vond, die volmaakt dezelfde manieren aan den dag legde, als de 
(*) Rhipidura semicollaris , n. sp. Naauw verwant aan Rhipidura rufifrons van Nieuw-Holland, maar de borst 
geheel wit, en slechts eenen smallen zwarten dwarsband aan de keel. — Mannetje: boven- en achterkop, benevens de 
vleugels, graauwachtig bruin; rug, stuit en bovendekvederen des staarts roestrood; kin en onderdek vederen der vleugels, 
even als de borst, wit; zijden der borst en bovenvlakte van den staart graauw; de laatste met eene witte punt eindi¬ 
gende ; buik en onderdekvederen van den staart geelachtig wit. Iris graauwachtig bruin; bek en nagels zwart; pooten 
donker loodkleurig. Geheele lengte 0,163, van welke de sterk afgeronde staart 0,089 beslaat; lengte der vleugels 0,063. 
Wij bezitten voorts van Timor en uit onderscheidene andere streken van den Indischen Archipel, nog acht nieuwe 
soorten van dit geslacht; sommige van dezen sluiten zich, door uiterlijke gedaante, aard der vederen en grondkleuren 
van het kleed, naauw aan bovengemelde soort, en bijgevolg aan de eigenlijke Rhipidurae, in den geest van den Heer 
Swainson, aan; terwijl eenige anderen tot zijn zoogenaamd ondergeslacht Leucocerca zouden te brengen zijn, en eindelijk 
ééne of twee soorten, wederom bijzondere geslachten of ondergeslachten zouden moeten vormen, bijaldien men, deze 
zoo natuurlijke groep van vogelen, naar zijn voorbeeld, zoude willen rangschikken. — Allen komen in levenswijze met 
elkander overeen en ook daarin, dat de wijfjes uitwendig naauwelijks van de mannetjes te onderscheiden zijn. _ 
Wij geven van dezelve hier voorloopig een beknopt overzigt. 
Rhipidura squamata , n. sp. Van de Banda-eilanden (zie bladz. 119). Gelijkt door grootte, vorm en kleur veel 
naar Rh. semicollaris, doch is gemakkelijk te erkennen, door het zwart- en witgevlekte voorhoofd en de evenzoo geteekende 
borst. Mannetje: bovenkop, nek en vleugels geel-bruin; de vederen van eerstgenoemd gedeelte met zwarte schaften; 
rug, stuit, bovendekvederen van den staart en de achterhelft der 6—8 middelste staartpennen, roestrood, zijnde de 
laatste, als ook de slagpennen, naar voren toe zwart-bruin, doch aan de punten wit; kin, buik en eene streep boven 
de oogen, alsmede een zoom aan de zwarte borst- en voorhoofdsvederen, wit; keel en oorvederen zuiver zwart; 
onderdekvederen des staarts graauwachtig wit; zijden van het lijf bruinachtig. Iris bruin; bek aan de punt zwart, 
