186 
Omstreeks het middaguur bereikten wij een gehucht, Pasie genaamd, uit slechts weinige, armzalige, 
kegelvormige stulpen bestaande, waar een Tomokong van Oimatan (over welk distrikt nader) het 
gezag uitoefende. Naauwelijks waren wij van onze paarden gestegen en hadden wij ons onder de 
lommer van eene, naast dit gehucht staande, groep lontarpalmen, op het gras nedergevlijd, of deze 
Tomokong bood ons eenen, uit den dop der kokosnoot vervaardigden beker met verschen toeak aan. 
Daar de lucht zeer warm was en wij in de kleine dalen, welke wij doorgetrokken waren, nergens 
eenen enkelen waterdroppel, maar overal de rivierbedden droog gevonden hadden, kon ons wel geen 
onthaal aangenamer zijn. Dit lontarsap scheen niet veel te verschillen van dat des sagoweerpalms: 
van beiden is het versche vocht flaauw zoet en gewoonlijk eenigzins rookachtig van smaak, welke laatste 
eigenschap uit de bamboeskokers ontstaat, die aan de afgesneden, vruchtdragende stengels worden 
opgehangen en, ten einde het vocht beter bewaard blijve, veelal vooraf van binnen berookt zijn. 
Na ons aldus te Pasie een weinig verkwikt, en bij den Tomokong eenige navorschingen nopens de ge¬ 
steldheid van het land gedaan te hebben, vervolgden wij onze reis berg-af, en kwamen tegen 1 ure na 
den middag, aan de Noi Nonie, bij welke rivier wij halte hielden en onze tenten lieten opslaan. Eene 
kleine, vrije vlakte aan haren regter oever, bood ons tot dat einde eene zeer geschikte gelegenheid, 
kunnende al het volk om ons heen legeren. Het verdeelde zich in groepen, maakte onverwijld hutten 
of eigenlijk slechts afdaken, ter beschutting tegen de brandende hitte der zon, en droeg van alle zijden 
dor hout te zamen tot het stoken van nachtvuren. Nadat het volkomen duister geworden was, deed 
zich telkens van alle kanten een vreeselijk geschreeuw hooren, ten teeken, dat er behoorlijk wacht 
gehouden werd. De menigte vuren, die men overal zag opflikkeren, de talrijke daarbij neêrgehurkte 
inlanders, hunne flaauw verlichte wapentuigen, de vele, voor en naast de hutten staande of liggende 
paarden: dit alles te zamen leverde voor ons een nieuw schouwspel op, en maakte onzen stoet tot een 
klein leger in bivouac. 
De Noi Nonie of eigenlijk Noi Bitoil (*) ontspringt bezuiden het gehucht Pasie, uit de bron Noi Lasoe. 
Digt bij Pasie w^erpt zich eene andere kleine rivier, Nonbaun genaamd, in haar. Yan daar stroomen die 
wateren, onder de twee eerste namen, noordwaarts tot bij zeker dorp Taramanoe, in welks nabijheid 
zij zich met de Noi Nitie (koperrivier) vereenigen. Deze vereenigde stroom, welke beoosten de 
Tandjong Mas in zee valt, heet Noi Miena. Wij hebben vroeger vermeld (-f-), dat de Oost-Indische 
Compagnie, in de tweede helft der voorgaande eeuw, voor het laatst heeft beproefd, op Timor naar goud 
te laten zoeken. Omtrent deze, meer door haren noodlottigen, dan geschiedkundigen uitslag, belangrijke 
gebeurtenis, werd ons door een’ hoog bejaard’ inboorling van Koepang het volgende medegedeeld. 
Pieter Jozef Kana (zoo heette deze inlander en zijne vóórnamen duiden aan, dat hij een Christen was), 
in 1829 tachtig jaren oud, gewezen Kapitein van de tweede kompagnie Mardeikers te Koepang, ver¬ 
haalde ons, dat toen hij ongeveer den leeftijd van achttien jaren bereikt had, zijn vader. Jozef Kana, 
met 40 andere Mardeikers, door den Onderkoopman van Timor, Kornabé, naar de rivier Nonbaun, 
volgens zijne uitspraak Nonofw'aun, werd afgezonden, ten einde daar, in vereeniging met het volk van 
Takai, goud te gaan zoeken. Reeds hadden de afgezondenen zich eenigen tijd met de uitvoering van 
( ) Dit is haar vare naam; dien van Nonie draagt zij alleen, omdat men goud in hare bedding vindt. 
(f) Bladz. 140, noot. 
