187 
hunnen Jast onledig gehouden, toen zij op zekeren middernacht, door eene talrijke gewapende bende 
werden overvallen en allen wreedaardig vermoord, uitgezonderd alleen een kleine jongen, die de 
vlugt nam in eenen boom, gelukkig aan de slagting ontkwam, en de verschrikkelijke mare te Koepang 
overbragt. Kornabé wilde gaarne de dooden laten begraven, maar niemand had den moed, zulks 
te ondernemen. Alleen de diep bedroefde zonen van Jozef Kana namen eindelijk het besluit, van 
eenige aanverwanten en goede vrienden vergezeld, zich naar de plaats des onheils te begeven, ten einde 
het lijk huns vaders op te sporen en hetzelve de laatste eer te bewijzen. Aldaar aangekomen zijnde, 
vonden zij al de lijken onthalsd; zij slaagden echter in hun voornemen, erkenden dat van hunnen vader, 
wikkelden het in wit linnen, en bestelden het ter aarde. Later vernam men, dat de schedels der ver¬ 
moorde slagtoffers voor de woning van den Fettor van Molo, op afgehouwen boomtakken waren te 
pronk gesteld, en dat het bloedige feit op bevel van den Lieorai van Sonabay had plaats gehad. 
Daar Kornabé geene genoegzame magt bezat om die gruweldaad te straffen, zoo bleef zij ongewroken; 
doch hij, noch een zijner opvolgers hebben er immer weder aan gedacht, op dit eiland, voor rekening 
der Compagnie, naar goud te laten zoeken. De laatste graving zal dus omstreeks het jaar 1770 hebben 
plaats gehad. — Het bed der Noi Bitoil was daar, waar wij haar overtrokken en ons nedersloegen, 
ongeveer 25 schreden breed. Er stond niet zeer veel water, en zij had op die plaats geenen sterken val. 
De bedding was als bezaaid met blokken van kalkgesteente, tusschen welke hier en daar gerolde 
stukken van een grofkorrelig zandsteen, van ijzerhoudend thonmergel, van hoornblendegesteente 
enzv. verspreid lagen. Eenige Europesche afstammelingen van Koepang, welke vroeger den Heer 
Heinwardt tot bij deze rivier, het uiterste punt van zijnen togt, vergezeld hadden, toonden ons, aan 
haren oever, eenen grooten steenblok, van welken die geleerde reiziger stukken had afgeslagen en 
medegenomen. Het was voor ons eene blijde verrassing, in een zoo afgelegen oord der aarde, de sporen 
van den onderzoekenden ijver eens mans te vinden, wiens vriendschappelijke genegenheid wij wisten, 
dat ons steeds vergezelde, die door zijne algemeene en grondige kennis zijn vaderland tot eer ver¬ 
strekt, en wiens naam, vooral door de beoefenaars der natuurkundige wetenschappen, steeds dank¬ 
baar zal genoemd worden. Wij konden ons het genoegen niet ontzeggen, zijn voorbeeld te volgen, 
door insgelijks de kracht van onzen hamer op die zelfde rots te beproeven en eenige stukken voor 
onze verzameling van haar af te slaan. Deze, even als de overige, hier verzamelde steensoorten, 
verborgen wij voorloopig in de nabijheid, tot dat wij daar later zouden wederkeeren. — De omstre¬ 
ken waren woest, eenzaam en eentoonig; kasuarinaboomen en doornig bamboes vertoonden zich hier 
als hoofdvormen van het plantenrijk. Deze schrale grondgesteldheid zoude op zichzelve reeds toerei¬ 
kende zijn geweest om het land een armoedig en ongunstig aanzien te geven, doch zulks werd thans 
nog verergerd, doordien het in meer dan twee maanden niet geregend had. Onder de weinige dieren, 
welke wij te zien kregen, boeide een klein hagedisachtig diertje (schink) het meest onze aandacht; het 
was te dien tijde nog niet beschreven, en werd, wegens zijnen zwarten baard, door mij Scincus mela- 
nopogon genaamd. Wij vonden deze soort op Timor en Poeloe Samauw, in het binnenland zoowel als 
langs het zeestrand, in groote menigte, terwijl zij ons in geen ander gedeelte van den Archipel ooit voor¬ 
kwam (*). — Nog dienzelfden middag nam de Heer Macklot eene proef en waschte eene hoeveelheid 
(*) Ten onregte vereenigen de Heeren Duméril en Bibron (Erpét. génér. T. 5. p. 723) deze soort met eene andere, 
door mij Scincus erythrolaimus genaamd en alleen aan de westkust van Nieuw-Guinea waargenomen. De laatste is, 
\ 
\ 
