zand uit het bed der Noi Nonie, met het doel om het gewenschte goud te vinden; doch dit en het mine- 
ralogische onderzoek dezer rivier in het algemeen, geene voordeelige uitkomsten opleverende, werd 
besloten, reeds den volgenden dag de reis te hervatten en tot bij de Noi Nitie of Koperrivier voort te zetten. 
Den 28 slen augustus. Wij verlieten dezen morgen vroegtijdig onze legerplaats bij de Noi Nonie, 
trokken eerst over een heuvelachtig, hoofdzakelijk met doornig bamboes begroeid land, vervolgens een 
tijdlang over den vlakken rug eener uitgestrekte berghoogte, en eindelijk langs eenen vrij steilen, doch 
niet zeer hoogen berg, Netem Oeët genaamd, aan welks oostelijken voet de Noi Nitie stroomt, wier 
oevers wij omstreeks 5 ure des avonds bereikten. De heetste uren van den dag hadden wij onder eene 
rots, in de nabijheid der klip Fatoe Pano, doorgebragt, waar wij omstreeks 10 ure aangekomen en tot 
bijna 2 ure na den middag waren verbleven. Al ons volk was middelerwijl naar de bepaalde plaats 
voortgerukt, ten einde aldaar bij tijds aan te komen en eene geschikte plek tot nachtkwartier in gereedheid 
te kunnen brengen. Wij waren tot Fatoe Pano meest vooruitgereden en konden dus, toen wij daar 
halte maakten, den geheelen trein, welke in eene bijna onafgebrokene reeks, ruim vier uren aanhield, 
van het begin tot het einde overzien; thans maakten wij de achterhoede uit. Bij den Fatoe Pano trokken 
wij de, thans meer steenen, dan water bevattende rivier van dien naam over, en bestegen alstoen den 
langen bergrug, van welks hoogste gedeelte wij de landen Amabie en Amanoebang, ten zuiden en 
zuid-oosten overzagen. In het oosten trok de hoog boven het land uitstekende berg van Molo ons oog. 
De zon brandde aan den hemel; geen koeltje verfrischte de lucht; zeldzaam slechts wierpen de bladrijke 
twijgen van eenen enkelen boom hunne uitlokkende schaduw op het smalle pad, dat wij langs togen. 
Zóó drukkend en afmattend, tot smorens toe, was de hitte, dat bij het beklimmen der hoogten, men- 
schen en dieren schier van dorst en vermoeijenis bezweken. Het was op verren afstand hoorbaar, hoe 
de inlanders naar lucht hijgden. Het allerergst onder dezen, de arme Fettor van Taibenoe, een zwaar¬ 
lijvig man van middelbare jaren, van eenen schranderen geest en een’ altoos goeden luim. Toen ik hem 
bij het bestijgen der westelijke helling van den Netem Oeët, ter zijde van den weg vond zitten, blazende 
en zich de dikke zweetdroppels van het aangezigt vagende, voegde ik hem schertsende toe, dat zoodanig 
togtje een voortreffelijk middel was tegen het vet worden; waarop hij mij in ironischen toon ten antwoord 
gaf, dat hij eigenlijk in China ter wereld had moeten komen, alwaar hem zijne lijvigheid ongetwijfeld 
voordeelig zoude zijn geweest, terwijl zij hem hier, in dit bergachtige en dorre land, niet anders dan 
tot last verstrekte. Het loopen — vervolgde hij — dat mij veelligt mager zoude kunnen maken, valt mij, 
bij zulk eene hitte, al te moeijelijk, en de azijn, dien men mij wel eens tegen het vet worden heeft 
aangeraden, is mij een veel te onsmakelijke drank. Hij had het nuttig en noodzakelijk geoordeeld, drie 
paarden, ten zijnen gebruike, op dezen togt mede te nemen, van welke hij er reeds twee, tot omvallens 
in volwassen staat, niet alleen bijna eens zoo groot, maar onderscheidt zich van de bedoelde Timorsche soort ook 
cenigzins door de kleuren en de gedaante der schilden van den kop. De beschrijving, door de gemelde Fransche 
geleerden, onder den naam Lygosoma melanopogon geleverd, is blijkbaar naar voorwerpen van beide die soorten 
geschied. Mijn Sc. erythrolaimus heeft geen spoor van zwart aan de kin, maar daarentegen eene donkere streep aan 
iedere zijde van den hals. Onderlip en kin zijn bij hem licht rood. Bij den melanopogon, wiens kin en een gedeelte 
der keel meestal geheel zwart van kleur zijn, ontwaart men langs de zijden van den hals, in plaats van eene donkere 
streep, gewoonlijk eene van zeer lichte kleur. 
