189 
toe, had afgereden. Hij vreesde, dat, wanneer liet lang zoo voortging, hij er nog zoude moeten 
laten nakomen. — De vaste klippen en verspreide rotsblokken langs den weg, bestonden uit hetzelfde 
kalkgesteente, als door ons bij den Fatoe Leeoe was waargenomen. Uit het gebied der dierenwereld 
merkten wij niets anders op, dan een gering getal inseklen-etende vogels en eenige kapellen (Papilio 
oenomaus, Pieris pitys en timorensis). Wij hielden nachtkwartier op eene kleine steenige vlakte 
aan den regter oever der Koperrivier, wier bedding wij insgelijks genoegzaam droog vonden. Niet 
ver ten noorden van daar verhief zich de hooge en steile klip Fatoe Kail, welke door ons volk met eenen 
oplettenden en wantrouwenden blik aanschouwd werd. 
Den 29 sten augustus hielden wij rustdag. De Resident zond een paar, in deze streken bekende 
Timorezen op kondschap uit, welke tegen den avond terugkeerden, zonder evenwel eenig bepaald berigt 
omtrent het voorkomen van kopererts alhier, te hebben ingewonnen. Niemand wist hun dienaangaande, 
gelijk zij voorgaven, iets met zekerheid te zeggen, daar sedert langen tijd geen spoor van dat metaal in 
de Noi Nitie was gevonden geworden. Men had hun intusschen verhaald, dat twee dagreizens oost¬ 
waarts, bij den berg Molo, eene plaats was, waar de inlanders soms veel goud vonden. — Het bed der 
Koperrivier was bezaaid met, gedeeltelijk door den stroom uit de hoogere bergstreken afgevoerde, rots¬ 
blokken en keijen van digt kalksteen en kalksteenconglomeraten, korrelige hoornblende, ijzerhoudend 
thonsteen, op de kloofvlakten soms met kopergroen overtrokken, thonschiefer, door kool zwart gekleurd 
en hier en daar op de kloofvlakten met zwavel overtogen, en stukken van eene veldsteenachtige massa, 
door ontbinding in eene roode klei overgaande. De oevers dezer rivier waren laag, en hare bedding 
eenigzins breeder, dan die der Noi Bitoil of Nonie. Behalve de kleine vlakte, waar wij gelegerd waren, 
vertoonde zich het land in den omtrek zeer heuvelachtig en wild met boomen en struiken begroeid. 
Een groote graauwe rupseneter (Ceblepyris) met zwarten kop en keel (*), een, insgelijks tot nog toe 
(*) Er is naauwelijks een vogelgeslacht, van hetwelk de Indische soorten, tot heden zoo onvolledig bekend, en de 
weinige van die streken in de wetenschap bekende, zoo dikwerf door de Ornithologen met andere verwisseld zijn ge¬ 
worden, als dat der rupseneters (Ceblepyris). Wij achten het uit dien hoofde niet onbelangrijk, onze onderzoe¬ 
kingen en verkregene uitkomsten omtrent dezelve, hier mede te deelen. 
vi. Ondergeslacht: Campephaga. 
1. ) Cebl. melas , n. sp. Hiervoren (bl. 22) reeds aangeduid. Eenkleurig zwart; op al de bovendeelen met eenen 
donker staalblaauwen gloed. Iris bruin; bek en pooten zwart. Lengte der vleugels (van den carpus tot aan de punt) 
0,127, des staarts 0,10, des beks (van den mondhoek) 0,029, der tarsen 0,021. — Vaderland: Niefw-Gfisea. 
2. ) Cebl. cinnamomea , n. sp. Insgelijks reeds vroeger vermeld. Geelachtig rood; het bovenlijf naar het donker 
roestroode, van onderen meer naar het roestgele trekkende; teugel ( lorum ,) zwart; binnenvlaggen der slagpennen 
roestkleurig. Iris bruin; bek en pooten hoornbruin. Lengte der vleugels 0,117, des staarts 0,098, des beks 0,029, 
der tarsen 0,022. — Vaderland: Niefw-Gfinea. 
3. ) Cebl. plumbea , n. sp. Van de grootte der beide voorgaande. Het mannetje: donker blaauwachtig graauw; 
slag- en staartpennen zwartachtig, uitgezonderd de twee middelste staartvederen, welke grijs zijn, terwijl van de 
overige de punten en van de slagvederen de randen en derzelver buitenvlaggen insgelijks licht grijs zijn. Iris bruin; 
bek en pooten zwart. Lengte der vleugels 0,121, des staarts 0,101, des beks 0,029, der tarsen 0,023. — Bij den 
jongen vogel trekken de blaauwachtig graauwe bovendeelen op den rug eenigzins in het bruinachtige; het beneden- 
lijf is, op geelachtig witten grond, met talrijke zwarte dwarsstrepen bedekt; onderdekvederen van vleugels en 
staart zijn echter eenkleurig roestgeel. Bek en pooten zwartachtig. — Vaderland: Nieüw-Gfumea en Timor. 
4. ) Cebl. morio , n, sp. Het oude mannetje gelijkt in kleur veel op dat van Ceblepyris fimbriata, maar is aan- 
Land- en Volkenkunde. 48 
