191 
giosa, of het zoogenaamde vrome wandelende blad: aldus geheeten, wegens de zonderlinge hou¬ 
ding, welke deze insekten dikwerf aannemen, en ten gevolge waarvan zij door de bijgeloovige Moham- 
nek en rug donker blaauwachtig graauw; keel en borst veel lichter; benedenwaarts op den buik, benevens de onder* 
en bovendekvederen van den staart, licht aschgraauw, welke onder- en bovendekvederen graauwachtig wit zijn ge¬ 
boord , waardoor aldaar onduidelijke dwarslijnen ontstaan; slag- en staartpennen zwart; de slagpennen van den l stcn 
rang fijn w it gezoomd, die van den 2' k ‘" rang breed aschgraauw. Iris donker bruin; bek en pooten zwart. Lengte 
der vleugels 0,15, des staarts 0,103, des beks 0,037, der tarsen 0,035. — Bij het oude wijfje zijn de bovendeden 
van het ligchaam, benevens de keel en bovenborst slechts weinig lichter, dan bij het mannetje; doch de benedenborst, 
buik, dijen en onder- en bovendekvederen van den staart, op witten grond, met vele zwarte dwarslijnen bedekt. _ 
Deze soort is door ons alleen op Sumatra waargenomen en zoude, uit dien hoofde, juister Cebl. sumatrensis kunnen 
heeten, te meer, daar zij de eenige van het ondergeslacht Graucalus schijnt te zijn, welke dit eiland bewoont. 
14. ) Cebl. javensis , Horsfietd. De door ons onder dezen naam begrepene soort, is door bijkans al de schrijvers der 
laatste tijden, als Cebl. papuensis aangeduid. De Heer Horsfield zelf heeft haar later, in zijne Zoological Researches, 
verkeerdelijk als identisch met deze opgegeven. De door den HeerRüppel, onder het opschrift Cebl. javensis, geleverde 
beschrijving (Museum Senckenb. III. p. 27.), behoort tot Cebl. fimbriata. De verwarring in de nieuwere orni¬ 
thologische werken, tusschen Cebl.javensis en de ware papuensis, gelijk dezelve door Buffon is afgebeekl, is even groot, 
als die tusschen de eigenlijke Cebl. novae-guineae en de door ons, onder den nieuwen naam larvata, aangeduide 
Javaansche soort. — Oud mannetje: al de bovendeden van het ligchaam licht aschgraauw; teugel en rondom de oogen 
zwartachtig; kin en keel donker graauw, naar onderen op de borst allengs lichter graauw wordende, en op den buik 
en de onderdekvederen van den staart in het zuiver witte overgaande; slagpennen zwart, aan de buitenvlaggen fijn 
witachtig geboord; de twee middelste staartvederen donker graauw, de overige zwart met witte punten; staart, van 
beneden gezien, licht graauw. Iris donker bruin; bek en pooten zwart. Lengte der vleugels 0,153, des staarts 
0,123, des beks 0,036, der tarsen 0,023. — Het wijfje is door Rüppel (1. c. p. 33.), als dat van Cebl. papuensis, 
uitvoerig beschreven. — Vaderland: Java. 
15. ) Cebl. papuensis. Corvus.Latham. Buff. PI. enl. 630. d\ Hiertoe waarschijnlijk Cebl. affinis, Rüppel, 
1. c. p. 38. — Oud mannetje: een breecle zoom achter den wortel des bovenbeks, alsook de teugel, zwart; voorgedeelte 
van den bovenkop graauwachtig wit; achterkop, nek, rug, stuit, bovendekvederen des staarts, borst en keel licht- 
graauw; aan de keel het lichtst; buik en onderdekvederen der vleugels en van den staart wit; de twee middelste 
staartpennen licht aschgraauw, uitgezonderd aan de punten, welke, even als de overige staartvederen en al de slag¬ 
pennen, zwart zijn, hebbende de 2—3 buitenste staartvederen licht bruinachtig graauwe punten. Iris bruin; bek 
en pooten zwart. Lengte der vleugels 0,145, des staarts, welke, van beneden gezien, licht grijs, bijkans wit is, 
0,11, des beks 0,031, der tarsen 0,024. — Het wijfje heeft teugel en oordekvederen donker graauw; buik, boven¬ 
en onderdekvederen des staarts, onderdekvederen der vleugels en de boorden der buitenvlaggen van de slagpennen des 
2 'ien ran g Sj wit; op de witachtige stuit bemerkt men enkele onduidelijke, licht graauwe dwarslijnen. — Deze soort 
is door den Heer Reinwardt op de Banda-Eilakden , door den Heer Forsten op Ternate en Celebes, en door ons aan 
de westkust van Nieuw-Guinea verzameld. 
16. ) Cebl. Temminckii , n. sp. Een weinig grooter dan de voorgaande. Oud mannetje: eenkleurig donker graauw¬ 
achtig blaauw, op den kop, rug, de vleugels en den staart in het donker berlijnsch blaauwe trekkende; een band 
achter den wortel des bovenbeks , teugel, al de binnenvlaggen der slag- en staartpennen, uitgezonderd de twee middelste 
der laalsten, zwart, even als de bek en pooten. Lengte der vleugels 0,167, des staarts 0,155, des beks 0,035, 
der tarsen 0,023. — Bij het wijfje is het kleed minder fraai blaauw. — Door den Heer Forsten in het noordoostelijke 
gedeelte van Celebes ontdekt. 
/ 
17. ) Cebl. bicolor , Temminck, PI. col. 278. d" jong, in den overgang. Een ware rupseneter, met stijve schaften 
aan de stuitveren. (Het voorwerp, door den Heer Temminck onderzocht en beschreven, bezit, als in den overgangs- 
staat zijnde, deze karakteristieke eigenschap slechts in eenen zeer geringen graad.) Het oude mannetje heeft den 
bovenkop, nek, rug, vleugels en staart zwart, met donker bouteillegroenen gloed; de stuit, benevens de boven- en 
onderdekvederen des staarts en al de overige onderdeden van het ligchaam, alsook een smalle zoom aan de punten der 
drie buitenste staartvederen, en eindelijk van al deze laatste omtrent \ harer lengte, aan het wortelgedeelte, wit. 
Bek blaauwachtige loodkleur; pooten en nagels zwart. Lengte der vleugels 0,178, des staarts 0,128, des beks 0,033, 
* 
