193 
zoo redeneerde de man — die slechts eenigzins nadacht, kon immers begrijpen, dat die steenbrokken 
het een of ander kostbaar goed in zich moesten bevatten: want rotsen, zonder nut, waren toch onge¬ 
twijfeld ook in Holland aanwezig; buitendien kon men te Koepang gemakkelijk honderd duizend scheeps¬ 
ladingen steenen bekomen, zoodat men geene manden vol van dit zware goed, ver in de binnenlanden 
behoefde te verzamelen en over berg en dal mede te voeren, wanneer het niet van buitengewone 
waarde geacht werd. De Timorezen waren dan ook over het geheel met dit wegvoeren van aarde, 
zand en steenen uit hun land, slechts weinig gediend. Zij zagen het steeds met leede en wantrouwende 
blikken aan, en wanneer het goedschiks door hen had kunnen worden belet, zouden zij zulks onge¬ 
twijfeld overal met evenveel nadruk gedaan hebben, als in het landschap Fialarang, alwaar het den 
Heer Macklot volstrekt geweigerd werd, een enkel stuk van de door hem verzamelde delfstoffen mede 
te nemen, uit vrees voor de betooveringen, welke daarmede, ten nadeele van het land, zouden 
kunnen gedaan worden. — Na de oevers der Noi Nitie verlaten te hebben, voerde ons de weg, op vele 
plaatsen slechts een smal voetpad, eerst over eene, schaars met bamboes begroeide hoogte, hier en daar 
met maïsvelden aangelegd, en vervolgens bezuiden langs den voet der rots of steenklip ( Fatoe ) Kail, 
waar de befaamde Pitai en zijne roofzuchtige bende hun verblijf gevestigd hebben. Op verscheidene 
hoog en vrij uitstekende punten dezer klip, waren een aantal menschen gezeten, welke nieuwsgierig op ons 
nederblikten. Een Tomokong van Molo, die op last van den regerenden Fettor van dat landschap, den 
dag te voren bij ons kwam, om ons namens zijnen meester te begroeten en, indien wij tot hem wenschten 
te gaan, ten gids te dienen, liet zich aangaande den Fettor Pitai aldus hooren: de Pitai — zeide deze 
Tomokong — is een zeer gevaarlijk buurman, naardien hij zoo listig als vermetel is. Hij is een gaauw- 
dief door en door, en veelligt de grootste roover van het geheele land. Wij eerbiedigen hem uit vrees 
en veinzen hem achting toe te dragen; maar, indien wij hem zonder gevaar in onze magt konden 
krijgen, spiesden wij hem gelijk een wild zwijn. — Pitai kwam zijne opwachting niet bij den Resident 
maken, en wij hebben hem niet bezocht. — De Fatoe Kail is ongeveer 400 voeten hoog en een geweldig 
rotsgevaarte met hooge, ontoegankelijke wanden en vele, zich als torens verheffende, kale punten. 
Heesters en struiken groeijen, als op oude bouwvallen, uit de spleten en holten, en de kloven van het 
hoogere gedeelte der klip prijken met boomgroepen, tusschen welke men de nokken van eenige ronde, 
kegelvormige woningen ziet heen schemeren. — De hoofdrigting van den door ons gevolgden weg, van 
den Fatoe Leeoe tot hier, was ten naastenbij N. O.; thans liep hij Z. Oostelijk tot Neffo. Het land bleef 
zeer heuvelachtig, had overal een schraal en onvruchtbaar aanzien, en werd slechts door kleine rivie¬ 
ren, wier bedden meest droog waren, doorsneden. De Tomokong van Molo noemde ons al de heuvels, 
klippen, bergen en dalen in den omtrek bij hunne bijzondere namen; zoo als, onder anderen, den 
Fatoe Baun, een’ kleinen rotsachtigen berg, ten zuiden van den weg gelegen en langs wiens steile 
af hellingen, op en tusschen de naakte rotsen, onderscheidene Timoresche woningen en kleine hutten 
verspreid lagen. Omstreeks 11 ure bereikten wij de vlakte Neffo, die zich ten noorden der groote 
klip Kauwnieki (*) uitstrekt, welke als verblijfplaats van den Lieorai Nei Sobej, Keizer van Sonabay, 
eene geschiedkundige belangrijkheid heeft verkregen. Deze vorst, uithoofde zijner wreedheid lang¬ 
zamerhand van al zijne grooten verlaten zijnde, vlugtte, ettelijke jaren geleden, veiligheidshalve uit zijn 
Zie PI. 26, van boven. 
Land- en Volkenkunde. 
49 
