194 
eigen land naar deze woeste klip, die, gelijk onze kaart aanwijst, in het gebied van Amfoang (distrikt 
Sorbiean) gelegen is. Men zegt, dat slechts zeven mannen en dertig vrouwen hem naar dezen eenzamen 
en schier ongenaakbaren schuilhoek vergezeld hebben, en dat deze zich thans beijveren, door het be¬ 
bouwen van eenige maïsvelden en het telen van groenten tusschen de rotsen, voor het levensonderhoud 
van hunnen vorst te zorgen. De Resident vernomen hebbende, dat die ongelukkige vorst hem gaarne 
wenschte te spreken, zond kort na onze komst op de vlakte Neffb, waar wij uit dien hoofde halte hadden 
gemaakt en den nacht overbleven, een paar van de voornaamste der ons begeleidende Timoresche grooten 
naar den oostelijken top der klip Kauwnieki, alwaar, uit de diepte, eenige woningen zigtbaar waren 
en, volgens het zeggen der inlanders, de Lieorai zich ophield. Onze afgezanten ontvingen den last, 
hem namens den Resident te gaan begroeten en uit te noodigen, zoo mogelijk, onverwijld van de 
hoogte, waar hij zich bevond, af te dalen, doch, indien hij veelligt daarin door ongesteldheid mogt 
worden verhinderd, dat de Resident alsdan de moeite zoude nemen, zelf tot hem te komen. Tegen 
3 ure na den middag kwamen de afgezanten terug, met het berigt, dat zij langs een zeer steil en moei- 
jelijk pad tot bij de woning van den Lieorai waren genaderd en hem, op eene lage, uit boomtakken 
vervaardigde bank, zittende hadden gevonden; dat hij slechts aan drie van hen (zij hadden zich namelijk 
door onderscheidene voorvechters en andere gewapende mannen van hun volk doen vergezellen) ver¬ 
oorloofd had, hem te genaken; dat hij hen onophoudelijk met blijkbaar wantrouwen had aangezien en 
op al hunnen aandrang, om met hen naar beneden te gaan, ten einde omtrent zijne belangen met den 
Resident te spreken, alleen had geantwoord, dat hij schroomde, den Resident onder de oogen te komen. 
Ten langen laatste was hij, midden onder het gesprek, eensklaps opgestaan en had hij zich verwijderd, 
zonder terug te komen, ofschoon zij langer dan een vierde uurs op hem gewacht hadden. De afge¬ 
zanten meenden, dat de Lieorai thans veel te bang zoude zijn, den Resident te ontmoeten, uit vrees 
van, wegens zijne euveldaden, gevangen genomen en weggevoerd te worden. De Resident hem 
evenwel gaarne van dit denkbeeld willende terugbrengen en, ware het mogelijk, zijn lot eenigzins 
trachten te verbeteren, zond met dat doel, eenen enkelen, van vroegeren tijd den Lieorai persoonlijk 
bekenden inboorling van Rabauw, met geschenken tot hem; doch ook deze kwam tegen den avond 
bij ons terug, zonder aan het oogmerk zijner zending te hebben kunnen voldoen. Hij was tot bij de 
w r oning van den vorst genaderd, maar hem daar niet vindende, had hij zich naar eene hooger staande 
hut willen begeven, toen hij eensklaps, zijwaarts van het gewone pad, den Lieorai gewaar werd, 
welke hem toeriep, dat hij bang was om naar de vlakte af te dalen, en ook den Resident bij hem 
boven niet zoude ontvangen, noch eenig geschenk van dezen begeerde; dat hij zich naar de hoogste 
punt der klip op weg bevond, werwaarts hem niemand, zonder zijne inwilliging zoude kunnen vol¬ 
gen; na welk gezegde hij dadelijk achter de rotsen was verdwenen, zonder vooraf eenig antwoord 
af te wachten. Het deed ons leed, in onze verwachting, den Lieorai te zien, te leur gesteld te zijn. 
Hij was toen een man van ongeveer 36 jaren, en kenmerkte zich, naar men ons zeide, door 
eene schoone ligehaamsgestalte en innemende gelaatstrekken. Zijn vader, Alfonsus Adrianus, was 
Christen geweest; doch Nei Sobej, ofschoon in zijne jeugd insgelijks onderscheidene jaren te Koepang 
doorgebragt hebbende, was Heiden gebleven. Hij had nog eenen jongeren broeder, Nei Toea genaamd, 
welke in het landschap Amakono woonde. Nei Sobej, na den dood van zijnen vredelievenden vader 
tot Lieorai verheven, werd weldra dermate despotiek en wreed, dat hij bij de minste ergernis, zonder 
