J95 
onderscheid, mannelijke of vrouwelijke onderdanen, en zelfs nabestaanden, met eigene hand vermoordde 
of door anderen liet ombrengen. Deze opbruisende en wraakzuchtige inborst schijnt hem ook thans 
nog, in zijne vrijwillige ballingschap, niet verlaten te hebben: want eenige van ons volk, kort na onze 
aankomst te Neffo, in de nabijheid hout sprokkelende, ontwaarden, ter zijde van een boschveld, het 
afgehouwen hoofd van eenen Timorees. Eene oude vrouw, welke aldaar in het veld arbeidde, verhaalde, 
dat zulks weinige dagen te voren, op bevel van den Lieorai was geschied, omdat de ongelukkige acht 
sieribladen uit ’s Keizers tuin gestolen had. 
Omtrent de uiterlijke gedaante van den Fatoe Kauwnieki, voor zoo verre betreft de door ons geziene 
noord-oostzijde, verwijzen wij tot de gegevene afteekening. De hoogste top van deze klip zal zich 
ongeveer 450 voet boven de vlakte Neffo verheffen. Hare voortzetting westwaarts is bekend onder den 
naam van Fatoe Panamnano. 
Omstreeks den middag van den 31 sten augustus, nadat wij de morgenuren aan de jagt besteed en in 
den omtrek de gesteldheid van den grond onderzocht hadden, begaven wij ons naar Molo op reis. 
Wij hadden het ook dien dag weder zeer warm, en de lucht was zoo helder en stil, dat geen blad zich 
bewoog, noch een enkel wolkje zich aan het blaauwe uitspansel vertoonde. Wij trokken eerst door eene, 
volgens den Tomokong van Molo, Noi Neffo genaamde en, ondanks den droogen tijd, nog vrij veel water 
bevattende rivier en vervolgens over eenige golvende, slechts spaarzaam met laag hout en matig groote 
boomen begroeide hoogten. Onze weg ging nu altijd oostwaarts. Wij zagen over het geheel weinig vogelen 
en insekten, en nog minder amphibiën en zoogdieren. Al hetgeen wij gisteren en heden uit laatstgemelde 
klasse waarnamen, bepaalde zich alleen tot een’ troep gestaarte apen (Cercopithecus cynomolgus), 
en een buideldier van dezelfde soort, als door ons reeds (bl. 171) is aangeduid, hetwelk wij bij het af¬ 
stijgen van het rotsachtige gebergte Penetauw, op eenen grooten boom ontdekten, waar het, op een’ der 
onderste takken, in de zoo eigenaardig ineengedrongene houding, als PI. 31 is afgebeeld, gezeten was. 
Diezelfde plaat bevat een gezigt op de rivier Besidjama, wier oevers hier en daar digt met kasuarina- 
boomen bewassen waren, en door welker bedding wij een tijdlang stroomopwaarts trokken. Deze rivier 
verlatende, sloegen wij het pad in, over een laag gebergte, dat schier tot bij den Fatoe Wati doorliep, 
welke rots wij omstreeks vier ure na den middag bereikten, en in wier nabijheid wij ons legerden. Toen 
de avond begon te vallen, verhief zich een sterke wind uit het zuid-oosten, die ons eenen hoogst onaan- 
genamen nacht berokkende, daar hij onze, op eene zacht glooijende, van boomen ontbloote helling, en 
buitendien, wegens den steenigen grond, niet zeer vast staande tenten, meermalen dreigde omver te wer¬ 
pen, terwijl tot overmaat van ramp, omstreeks middernacht, eene der hutten eensklaps in brand geraakte 
en, ofschoon men de vlam spoedig meester was, in ons kampement eene algemeene opschudding te weeg 
bragt. Bij deze rustverstorende voorvallen voegde zich nog het onophoudelijke geschreeuw der wachters, 
zoodat wij ons, bij het aanbreken van den volgenden dag, nog meer vermoeid gevoelden, dan wij ons 
den vorigen avond hadden ter ruste gelegen. Daar wij voornemens waren, eenige dagen in deze streek 
te vertoeven, lieten wij, zoodra het dag geworden was, onze tenten overbrengen naar den voet der 
helling, in het drooge bed eener rivier, wier oevers met hooge boomen prijkten, die, hunne breedgetakte 
kroonen als bogen vereenigende, ons evenzeer tegen den feilen wind, als tegen de hitte der zon vol- 
