199 
ten W. aan Amabie en Amfoang, en ten N. zoowel aan het laatstgenoemde landsehap, als aan Ambenoe 
en aan het distrikt Noimoetie. Hetzelve is, gelijk reeds werd aangemerkt, in drie, van het zuidwesten naar 
het noord-oosten, naast elkander liggende distrikten verdeeld, bekend onder de namen Molo of Oimatan, 
Oinama en Amakono of ook wel Mieomaffo, naar den grootsten in hetzelve liggenden berg geheeten. 
Molo, het westelijkste, werd in 1829 door twee neven (broederszonen), Djcfo-billik en Djefo-oimatan, 
bestuurd. De oudste had de zorg voor de verdediging van het land, de ander uitsluitend voor het 
burgerlijk bestuur van hetzelve. Onder deze beide zoogenaamde Fettors staan vijf groote Tomokongs 
en negentien lagere hoofden. Het distrikt Oinama, over welk van oudsher de Lieorai zelf het hoogste 
administratieve en krijgsgezag uitoefende, heeft vier groote Tomokongs en negen lagere hoofden. 
Amakono eindelijk werd, tijdens onze aanwezigheid, door twee broeders geregeerd, van welke, even 
als te Molo, de oudste het bevel over het krijgswezen, de jongere het beheer der overige aangelegen¬ 
heden van den lande in handen had. Onder deze beide Fettors staan zes groote Tomokongs en negen- 
en-dertig lagere hoofden, van welke echter sommige in andere streken van Timor woonachtig zijn. De 
naar elders verhuisde groote Tomokongs: Takai en Pitai, van welke hiervoren sprake was, staan tegen¬ 
woordig geheel op zich zelve; maar bezitten niet te min nog eenigen invloed op onderscheidene kleine 
hoofden van die streken, waar zij of hunne voorouders eertijds gezag voerden. De bevolking van het 
geheele rijk Sonabay, wordt gezegd ruim 30,000 zielen te bedragen. 
De Fettor-Regent van Molo verzuimde niet, ons, bij de eerste ontmoeting, ten teeken zijner vriend¬ 
schappelijke gezindheid, een Toet-hai of geschenk aan te bieden, bestaande in eenige levensmiddelen, 
drie schijven bijenwas en een paar pennenschachtjes, met stofgoud gevuld. Dit stofgoud was uit de Noi 
Nonie, bij den Fatoe Leeoe, afkomstig. Hij zeide ons bij die gelegenheid, dat dit metaal, door de be¬ 
woners dezer streken uit de rivier gewasschen, daar slechts in zeer geringe, doch in de Noi Nonie en Noi 
Wessi, bij den berg Mieomaffo, in aanzienlijke hoeveelheid gevonden werd. Hiermede stemde volkomen 
overeen hetgeen ons, den volgenden dag, een Fettor van den bij Koepang woonachtigen Klein-Keizer 
verhaalde. Ook deze had van onderscheidene inboorlingen vernomen, dat de twee laatstgenoemde rivie¬ 
ren, in het distrikt Amakono, veel meer gouds bevatteden, dan de Noi Nonie, welke bij het gehucht Pasie 
ontspringt, en meer dan eenig ander bergstroom in geheel dit gedeelte van het eiland. Deze berigten 
bragten ons tot het besluit, onzen togt nog verder oostwaarts, tot bij den berg Mieomaffo, omtrent twee 
dagreizens van den Fatoe Wati verwijderd, uit te strekken. Wij zonden dien ten gevolge dadelijk 
eenigen van ons volk met de zwaarste goederen vooruit, en volgden hen den anderen dag, des morgens 
te 7 ure, derwaarts. Onze weg liep meest oostelijk; in den beginne berg-af, door eene vallei, in welke 
eene kleine rivier stroomde. Aan de andere zijde van deze, bestegen wij eenen matig hoogen berg, 
Letseena geheeten, wiens af hellingen op sommige plaatsen met maisvelden prijkten en waar zich hier 
en daar een klein, kegel vormig huisje vertoonde. Deze berg was over het geheel zeer rotsachtig en 
het onbebouwde gedeelte schaars van boomen voorzien. Door een flaauw dal kwamen wij van dien 
berg tot den hoogeren Netem Nookej, over wiens top onze weg zich henenslingerde. Hel voetpad was 
op sommige plaatsen zeer smal en, nu eens aan de eene, dan weder aan beide zijden blikten wij van 
hetzelve, langs steile wanden, in diepe afgronden neder. Wij trokken beoosten den berg Molo om, 
dien wij eerst zuidelijk en later zuidwest- en westelijk van ons hadden, een tijdlang schier terzelfdc 
