hoogte als de loppcn dezes bergs voortrijdende. Werwaarls men het oog wendde, ontwaarde men 
niets, dan schraal begroeide, klipachtige bergen, ginds en her afwisselende met diepe, gedeeltelijk in 
nevel gehulde dalen. Wij bevonden ons toen aan de waterscheiding van het noordelijke en zuidelijke 
gedeelte des eilands, of op den rug der groote bergketen, die in het Belonesche rijk Waiwiekoe-Waihalie, 
of veelligt nog verder oostwaarts ontspringt en zich als een hooge bergrug, met eene menigte meer of min 
aanzienlijke toppen, zuidwestwaarts uitstrekt, tot bij den Fatoe Leeoe, alwaar zich deze keten in twee 
hoofdtakken verdeelt: een derzelve neemt eene noordelijke rigting, zich weldra in onderscheidene 
kleinere takken splitsende, die bij de kusthoeken Koeroes, Silfiana en Pakoela eindigen; terwijl de an¬ 
dere hoofdtak eene zuidwestelijke strekking heeft en zich bij de westpunt van Timor in zee verliest. 
Nadat wij een paar uren langs de oostelijke helling van den berg Nookej, nu eens dalende, dan weder 
rijzende, waren voortgereden, bevonden wij ons in een breed dal, Penpaan genaamd, waar wij vlak 
naast eene rivier onze tenten lieten opslaan en den volgenden nacht bleven kamperen. l)e weg van 
den Fatoe Wati herwaarts, was voor menschen en paarden een der vermoeijendste geweest, dien 
wij tot hier toe hadden afgelegd. Vele onzer volgelingen, vooral diegenen, welke eenigzins zware 
lasten hadden te dragen gehad, kwamen eerst laat in den avond te Penpaan aan. De achterhoede had 
op dezen togt wel zorgvuldig te letten gehad, dat niet enkele troepen van het volk achter haar geraakten, 
daar het in dit geval te vreezen zoude zijn geweest, dat menigeen omgekeerd en zich stil huiswaarts 
hadde begeven, en zulks in weerwil van het gevaar, hetwelk hen, tot bewesten den Fatoe Kail be¬ 
dreigde. Zelfs sommige grooten van Timor, Rotti en Sawoe begonnen zich baarblijkelijk ontevreden 
te toonen over den verren, moeijelijken togt, en de ons opregtelijk genegene hoofden, zoowel als de 
spionnen van den Resident, verklaarden eenstemmig, dat het volk zich ongetwijfeld opentlijk tegen het 
verder reizen zoude verzetten, bijaldien niet het ontzag en de vrees voor den Resident hen van zulk 
eenen oproerigen stap terughield. Wij lieten intusschen aan niemand blijken, dat wij dienaangaande 
de minste bezorgdheid koesterden, spraken steeds gemeenzaam en vrolijk met de hoofden en het volk, 
deden hen omtrent honderderlei onderwerpen vragen en gaven hen op de hunne, nu eens met een strak, 
dan weder met een lagchend gezigt, antwoord. De bewegelijkheid der magneet-naald en hare on¬ 
veranderlijke strekking naar dezelfde hemelstreek, wekte bij vele der binnenlanders, welke nog nooit te 
voren een kompas gezien hadden, de grootste verbazing en gaf hen aanleiding tot vele redeneringen. 
Wal wij aan dat zonderlinge werktuig al konden waarnemen, wanneer wij, met hetzelve in de hand, 
naar de bergen zagen en de gedane peilingen aanteekenden, bleef hun een onoplosbaar raadsel. Niet 
minder trokken onze jagtgeweren a percussion hunne opmerkzaamheid. Een schot zonder lont of vuur¬ 
steen, en zonder dat het slot bij het losbranden rook of vuur deed zien, was voor de voorvechters 
onverklaarbaar. Telkens, wanneer ik met mijn geweer uitging, werd ik door een aantal nieuws¬ 
gierigen aangezocht, hun de naauwkeurige bezigtiging van hetzelve te willen toestaan. Dat wij met 
deze geweren een vrij zeker schot hadden, waarvan de mare spoedig door het geheele leger verspreid 
was, werd als een natuurlijk gevolg van hun tooverachtig zamenstel beschouwd. De ijver, waarmede 
wij voorts de jagt, zoowel op kleine als groote vogels, uitoefenden, als onze zucht tot het erlangen 
van kapellen en andere insekten, ja zelfs van de zoo onbevallige amphibiè'n, was voor menig denkend 
hoofd een onderwerp van belangstelling en navorsching. Meer dan eens is ons de vraag gedaan, of 
er dan in Holland geene vogelen, insekten of slangen waren. Dat die dieren met een ander doel konden 
