201 
verzameld worden, dan om wegens derzelver verschillende kleuren en teekeningen, tot natuurlijke 
patronen ter vervaardiging van nieuwe soorten van gebloemde katoenen te verstrekken, wilde of kon 
geen inlander in gemoede gelooven. 
Tot mijne niet geringe verrassing schoot een mijner Javaansche jagers hier, met het vallen van den 
avond, eene rook kleurige lijster, door mij vroeger op Java en wel alleen bij en in den krater van den 
berg Gedee, op ruim 8000 voet hoogte boven de zee, aangetroffen (*). Even als toen op dien vuurberg, 
hadden wij ook te Penpaan zulk een’ koelen nacht, als wij tot dusverre, noch later op Timor, onder¬ 
vonden. De koude was in waarheid, zoo voor ons zelven als voor het meerendeel onzer begeleiders, 
dermate gevoelig, dat veelligt niemand van het leger dien nacht rustig sliep, en den volgenden ochtend 
een ieder reeds zeer vroegtijdig tot de afreize gereed stond, ten einde zich door de beweging te kunnen 
verwarmen. De zon was dan ook naauwelijks opgegaan, om welken tijd de honderddeelige thermometer 
11°7 teekende, of wij bevonden ons op weg naar den berg Mieomaffo. Wij trokken door eene opene 
en zeer onvruchtbare vlakte, waar zich hier en daar ruwe klippen van verschillende grootte verhieven, 
en ons de zuidoostelijke wind fel en koud te gemoet woei. Van de bergen en afzonderlijk staande groote 
klippen, welke wij langs togen, vermelden wij hier alleen den Fatoe Namnaan, Fatoe Nisnuïn en Fatoe 
Kekneno. Toen wij de laatstgemelde klip achter ons hadden, leidde ons pad over eenige golvende, 
bijna eeniglijk met laag en half verdord gras begroeide heuvelen. Deze heuvelen hingen te zamen met 
den tamelijk hoogen berg Lelofoeï, wiens kruin wij weldra bereikten en ons een overheerlijk vergezigt 
opende. Onze opmerkzaamheid werd het meest geboeid door den uitgestrekten berg Mieomaffo, van 
welken wij in de laatste dagen reeds zooveel hadden hooren spreken, zoowel uithoofde van de goud- 
voerende rivieren, welke zijnen voet bespoelen, als omdat hij den magtigen Fettors van het rijk 
Sonabay tot verblijf strekt. Het pad, hetwelk wij langs de andere zijde van den berg Lelofoeï moesten 
afdalen, was op sommige plaatsen zeer steil en zoo rotsachtig, dat het niet mogelijk was, te paard te 
blijven zitten. Zulks was ons. Natuuronderzoekers, vrij onverschillig, daar wij toch eiken dag meer 
dan de helft van den weg te voet aflegden, alzoo wij, ons naar den steeds langzaam voorttrekkenden 
trein moetende voegen en bijkans onbewegelijk te paard blijven zitten, gedurende een groot gedeelte 
van den dag veel meer door de brandende zonnestralen werden afgemat, dan wanneer wij liepen. 
Voor den Heer Hazaart echter, een’ bejaarden en zwakken man, en ook voor eenige zwaarlijvige, of 
in hooge mate aan een gemakkelijk en traag leven gewende inlandsche grooten, waren dusdanige, door 
(*) Turdus (dlei'ula) fumidus , n. sp. Grootte van Turdus merula. Het eenige exemplaar, dat wij van deze 
nieuw soort op Timor magtig werden, kenmerkt zich door eene eenigzins bleekere en valere kleur der bovendeelen, 
welke bij hem graauw-bruin, bij de voorwerpen van Java daarentegen graauwachtig bruin zijn, met eenen donker olijf- 
bruinen tint langs den rug. Keel en borst bruinachtig graauw; buik roestrood, in het midden witachtig; dijen en 
onderdekvederen des staarts bruinachtig olijfgroen, de laatste met witte vlekken langs de schaften; slag- en staart¬ 
vederen zwartachtig. Iris roodbruin; oogleden en bek oranjegeel; pooten wasgeel. Lengte der vleugels 0,124, des 
staarts 0,105, der tarsen 0,032, van den bek 0,027. 
Nog belangrijker dan van deze nieuwe soort, is de geographische verbreiding van de andere twee, uit den Indischen 
Archipel bekende, ware lijsters: Turdus varius en Turdus sibiricus, door ons op Java meest altoos op eene hoogte 
gevonden, wier gemiddelde temperatuur overeenkomt met die der zuidelijke kuststreken van Japan, van waar beide 
soorten meermalen aan het Rijks-Museum te Leiden zijn toegezonden. 
Land- en Voikenkdnde. 
