den nood gedwongene wandelingen in geenen deele aangenaam. Na eene wijle langs de gemelde steile 
helling te zijn nedergedaald, bereikten wij eene kleine, koele, met struiken en boomen begroeide vallei, 
tusschen welke een riviertje over zand en keijen, hoofdzakelijk uit overgangskalk bestaande, zacht 
ruischend heenvloot, aan welks oevers wij ons nederzetteden en tot tw'ee ure na den middag, onder eene 
weldadige lommer bleven uitrusten. De honderddeelige thermometer stond omstreeks dien tijd ruim 
20 graden hooger, dan in den vroegen morgen te Penpaan. Yóór wij, tegen den avond, de vlakte 
Wienoto, aan de westzijde des bergs Mieomaffo, bereikten, moesten wij nog onderscheidene uitgestrekte 
hoogten, en wijde en diepe dalen over- en doortrekken. De rigting van den heden afgelegden weg 
was aanvankelijk meest oostwaarts en later noordoostwaarts geweest. De gesteldheid van het land dezer 
streek getuigde over het geheel van geene groote vruchtbaarheid; nergens ontmoetten wij een eigenlijk 
woud, ofschoon het blijkbaar was, dat de natuur hier slechts weinig door de menschelijke bedrijvigheid 
in hare vrije en onbelemmerde ontwikkeling was gestoord geworden. Naar evenredigheid der uitge¬ 
strektheid van het land, hetwelk wij in de twee laatste dagen doorreisd en steeds met oplettenden blik 
gadegeslagen hadden, vonden wij hetzelve zeer schraal bebouwd; doch meer nog, dan over het be¬ 
trekkelijk geringe getal vruchtdragende velden, waren wij verwonderd over de weinige huizen, welke 
wij te zien kregen. Een eigenlijk dorp hebben wij langs den geheelen weg niet gevonden, en toch is 
deze streek op sommige plaatsen vrij sterk bevolkt; doch de woningen liggen meestal tusschen de klippen 
en in zulke verborgene en schier ongenaakbare berghoeken, dat zij uit de laagte en in de verte slechts 
zeldzaam voor het oog zigtbaar zijn. Korten tijd nadat wij in de vlakte Wienoto waren aangekomen 
en onze tenten hadden opgeslagen, deed de Resident drie schoten lossen naar den berg Mieomaffo, ten 
einde de Fettors van Amakono van onze komst te verwittigen en hen als vrienden te begroeten. Den vol¬ 
genden ochtend werd de, zich in ons gezelschap bevindende Fettor Oimatan van Molo, naar deze vorsten 
afgevaardigd, welke tegen den avond van dien dag met het berigt terugkwam, dat onze reis herwaarts 
den beiden Fettors veel genoegen deed en zij ons den volgenden dag zouden komen bezoeken. 
De vlakte Wienoto, waar wij van den 7 den tot den 30 sten september gelegerd waren, ligt, als een 
oneffen, golvend hoogland, aan de zuidwestzijde des bergs Mieomaffo (*), van welks voet zij gescheiden 
is door een diep dal met eene bruisende rivier, in welke wel eens kopererts is gevonden en die daarom 
den naam van Noi Nitie draagt. Deze rivier ontspringt uit een moeras, onder den naam van Oinonof 
bekend; nadat zij de wateren van onderscheidene andere kleine bergstroomen, onder welke de Noi Nonie 
de aanzienlijkste is, in haren schoot heeft opgenomen, verkrijgt zij den naam van Noi Mieomaffo, en 
zich als zoodanig, iets lager, met de langs den oostkant des bergs Mieomaffo stroomende Noi Wessi 
(ook Noi Nonie-noenoe-soéït genaamd) vereenigende, verliest zij zich, onder den naam van Noil Benai, 
in het Belonesehe rijk Waiwiekoe-Waihalie, aan de zuidkust van Timor, in zee. Werwaarts men langs 
de vlakte Wienoto het oog laat weiden, ontwaart hetzelve bergen, heuvelen en afzonderlijk staande, 
groote klippen of rotsen, welke het landsehap een zeer eigenaardig karakter bijzetten. De oostelijk liggende 
bergen zijn echter veel lager, dan die naar het westen. De Netem Mieomaffo, naar gissing, ongeveer 
2500 voeten boven de vlakte verheven, strekt zich, met eenen bijna gelijken rug, van het Z, O. naar 
