met luchtige hutten of kleine, van versehe takken vervaardigde afdaken bedekt, en dit anderzins zoo 
weinig bevolkt en doodsch oord, onderging eensklaps eene merkwaardige verandering en leverde thans 
een woelig tooneel van beweging en levendigheid. Geen wonder, daar meer dan tweeduizend man, 
met tusschen de vier- en vijfhonderd paarden, op deze plek gronds te zamen waren. Yan den vroegen 
morgen tot den laten avond zag men altoos, hier en daar, bont uitgedoste troepen volks, zoo te voet als 
te paard, heen en weder trekken, veelal, zoo als men het heet, van top tot teen gewapend. Het meeren- 
deel echter van deze bonte menigte verkoos den tijd rustiger door te brengen en sliep, of zat vóór of 
onder de groenbladerige hutten neêrgehurkt, te koken, te eten of zich in stomme werkeloosheid met 
het kaauwen van sirie of tabak te verlustigen. Op alle uren bijna van den dag ontvingen wij bezoeken 
van troepen Timorezen uit de omliggende streken. Somwijlen waren onze tenten geheel van zulke 
nieuwsgierigen omringd, welke uren lang, zonder zich schier te bewegen, staande of op den grond 
gezeten, ons en elke onzer handelingen oplettend gadesloegen. Hunne nieuwsgierigheid scheen door 
allerlei zonderlinge verhalen, welke onze komst reeds lang waren voorafgegaan, op het hoogst gespannen 
te zijn; nu zij ons eindelijk naauwkeurig en van aanschijn tot aanschijn konden opnemen, zagen zij, tot 
hunne niet geringe bevreemding, dat wij, behalve door de kleur der huid, noch in grootte, noch in 
ligchaamskracht merkbaar van hen verschilden. Moeijelijk echter konden zij het denkbeeld van zich 
werpen, dat wij ons niet in het bezit zouden bevinden van allerlei geheime kunsten, die ons beveiligden 
en den moed inboezemden, eene zoo verre reis te ondernemen, met het zekere vooruitzigt van uit dezelve 
belangrijke voordeelen te trekken. 
Den 9 den september, omstreeks het middaguur, vertoonde zich aan de zuidzijde des bergs MieomafFo 
een groote hoop volks, met geweren en lansen gewapend en door onzen vorstelijken vriend, den Fettor 
Oimatan van Molo en onderscheidene Tomokongs en voorvechters voorafgegaan. Zij maakten eene soort 
van gezantschap uit, hetwelk ons, namens de Fettors van Amakono, een stuk wit linnen en drie dunne 
zilveren platen kwam aanbieden, met bijvoeging, dat de gemelde Fettors het heden niet durfden wagen, 
tot ons te komen, dewijl hun, volgens Timoreesch gebruik, gelijktijdig bij de begroeting te overhandigen 
Toet-hai, nog niet gereed was; zij hoopten echter binnen twee of drie dagen dat genoegen te hebben. 
En inderdaad, reeds in den vroegen morgen van den 12 den september zagen wij eene menigte inlanders, 
langs onderscheidene paden van den berg MieomafFo, naar beneden afdalen en zich bij eene rots, op 
eenigen afstand van onze legerplaats, verzamelen. Tegen het middaguur liet zich in de verte het geluid 
van eenen gong hooren, met tusschenpoozen vergezeld van een zeer luid geschreeuw. Wij vernamen 
alstoen, dat de beide Fettors van Amakono in aantogt waren, om ons te komen bezoeken. Weldra dan 
ook zagen wij, naar gissing, ruim 300 man, meestal met Europesche soldatengeweren gewapend, schuins 
door ons kampement, naar de hut van den Fettor Oimatan trekken, waar deze woeste bende stil hield 
en zich eenige uren lang, met het slaan op den gong, en met schreeuwen en dansen vermaakte. 
Omstreeks 5 ure na den middag stelde zich de optogt naar onze tenten in beweging. Tot daar genaderd 
zijnde, opende zich de kring en trad een man van gemiddelde grootte en jaren, met een zeer woest en 
donkerkleurig gelaat te voorschijn, door den Fettor Oimatan bij de hand getrokken en door onderschei¬ 
dene andere der ons vergezellende Timoresche grooten voortgestuwd wordende. Deze man was de 
regerende Fettor van Amakono. Hij rilde van angst en wierp vooral eenen schuwen en vreesachtigen 
