blik op onze kleine gewapende magt, die in twee gelederen, aan weerszijden van onze tenten, geschaard 
stond. De Resident deed hem, door middel van eenen tolk, daar hij geen enkel woord Maleisch ver¬ 
stond, uitnoodigen, zich binnen de wijd geopende tent bij ons neder te zetten; doch de vorst verkoos 
liever daar buiten te blijven, en plaatste zich op eenen stoel, terwijl zijn talrijk gevolg achter hem, 
deels staande, deels op den grond gehurkt, post vattede. De vorst bragt ons drie pennenschachljes met 
stofgoud gevuld, eene dunne zilveren plaat, een paar stukken buffelvleesch en eenige bundels mais, 
ten geschenke mede, welk een en ander vóór ons op de tafel en den grond werd nedergelegd. De 
onhandige manieren, zoowel als de kleeding van den vorst, gaven ons geen’ voordeeligen dunk van 
zijne grootheid en beschaving. Tusschen den groven, rooden zakdoek, welken hij in eene wrong 
om het hoofd had geslagen, hing een groote hairbos uit; een lang, grof en smerig baaitje, veel over¬ 
eenkomst hebbende met een oud hemd, bedekte zijn bovenlijf, terwijl het onderste gedeelte in een 
Timoreesch kleed gehuld was. Zijn hals prijkte met een snoer glaskoralen, tusschen welke kleine 
gouden kogeltjes geregen waren, en onderscheidene groote zilveren ringen versierden zijne armen. 
Na eene wijle tijds met dezen vorst te hebben gesproken, gedurende welke hij ons steeds met be¬ 
schroomde en tevens nieuwsgierige blikken aanzag, ontstond er plotseling eene buitengewone beweging 
onder zijn gevolg. De lieden, welke het midden vormden van den hal ven, voor onze tent geschaarden 
kring, weken zijdelings uiteen, en uit de daardoor gemaakte opening kwam een lang en mager man, 
van ongeveer vijftigjarigen ouderdom, met roode, tranende oogen, in half beschonken’ staat, naar 
ons toe tuimelen. Met een blijkbaar bevreesd, maar gedwongen lagchend gelaat verwelkomde hij ons 
en al de bij ons gezetene Timoresche Grooten, van welke wij vernamen, dat het de krijgsvorst van 
Amakono was. Op Fettor Oimatan’s verzoek, om zich binnen onze tent, naast hem op de bank neder 
te zetten, nam dit vreemdsoortige legerhoofd gereedelijk plaats. Twee zijner zonen, de oudste een 
jongeling van ongeveer 16, de ander een kind van 4 of 5 jaren, waren hem gevolgd, zijnde hij 
daarenboven vergezeld van twee, zeer kleine, leelijke jonge vrouwen, welke zijne beteldoos droegen, 
naast hem op den grond nederhurkten en met schuwen blik naar ons opzagen. De kleeding van dezen 
vorst bestond uit twee half versleten Belonesche selimots of dekens, welke, boven elkander, om de heupen 
waren geslagen, een vuil wit baaitje en eene dikke, roode slaapmuts, om welke een katoenen zakdoek 
was gebonden; hals, knien en enkels waren met snoeren glaskoralen omhangen, en de armen, even 
als die van zijnen broeder, den vorst-regent, met groote zilveren ringen. — ïïet was ons bekend, dat 
dit landschap reeds sinds verscheidene jaren in oorlog verkeerde met het naburige vorstendom Ambenoe. 
Op onze vraag, of Amakono niet genegen zoude zijn, vrede te sluiten, ontvingen wij ten antwoord: 
dat zij zulks wel zouden wenschen; doch alleen onder voorwaarde, dat de Radja van Ambenoe de 
3000—4000 menschen, welke tot hem waren overgeloopen, terugzond. De Resident beloofde, ge- 
melden Radja, welke waarschijnlijk binnen kort, met eene zeer aanzienlijke krijgsmagt, eenen togt 
herwaarts zoude ondernemen, omtrent deze aangelegenheid te zullen spreken en al zijnen invloed te 
gebruiken, ten einde aan hun verlangen te voldoen en aan beide landschappen de zoo wenschelijke rust 
te hergeven. De krijgsvorst kwam vervolgens nog met allerlei bezwaren jegens den Radja van Ambenoe 
voor den dag, onder welke hij vooral als zeer gewigtig beschouwde, dat dezelve er steeds op uit was, 
zijne magt meer en meer uit te breiden, waardoor de onafhankelijkheid van Amakono bedreigd werd. — 
Aangaande het aanwezig zijn van stofgoud en kopererts, verhaalden ons beide de Fettors, dat het volk 
Land- en Volk enken de. 52 
