206 
dezer streek wel somtijds, zoowel in de rivier Mieomaffo, als in de Noi Wessi, naar goud zocht, doch 
over het geheel slechts zeer weinig vond, terwijl het koper, zelfs in de Noi Nitie, zoo zeldzaam was, 
dat niemand er ooit aan dacht, opzettelijk ter opsporing van dit metaal uit te gaan* voegende zij er ten 
slotte bij, dat, volgens hun weten, de Noi Nonie bij den Fatoe Leeoe, veel meer goud, en het distrikt 
Fialarang eene ongelijk grootere hoeveelheid koper opleverden. Ten einde omtrent dit onderwerp geene 
achterdocht te verwekken, begonnen wij vervolgens over meer onverschillige zaken te spreken, zoo als: 
over de gesteldheid van het land in het algemeen en die der bergen en rivieren in het bijzonder, de 
hoeveelheid en soorten van dieren enzv., daarbij nadrukkelijk aanmerkende, dat wij voornamelijk ge¬ 
komen waren om den grond naauwkeurig te onderzoeken en allerhande vogelen en insekten te verza¬ 
melen. Zij toonden zich daar evenzeer over verwonderd als verheugd, en overlaadden ons met betui¬ 
gingen van vriendschap en welwillendheid. De Resident, ten blijke van wederkeerige genegenheid, 
beloofde den vorst-regent, vanwege het Gouvernement eenen bevelhebbersstok met zilveren knop te 
zullen schenken, indien hij denzelven te Koepang wilde af halen, hetgeen met blijdschap door hem 
aangenomen werd. De beide hoofden bleven, tot ons en, naar hunne antwoorden en gebaren te oor- 
deelen, ook tot hun genoegen, tot schemeravond bij ons, alswanneer zij, te midden van hun talrijk 
gevolg, hetwelk op nieuw luidkeels begon te schreeuwen en op den gong te slaan, zich tot even buiten 
ons legerkamp begaven en aldaar aan den voet eener rots den nacht bleven doorbrengen. Des anderen¬ 
daags, omstreeks den middag, kwamen zij met dezelfde vertooning hun bezoek herhalen. Het was den 
krijgsvorst duidelijk aan te zien, dat hij in den ochtendstond al wederom eenig geestrijk vocht had ge¬ 
bruikt, en meer nog dan den dag te voren; veelligt met oogmerk om daardoor zijnen moed en stoutheid 
te vermeerderen. Hoe dit zij, hij legde zulk eene onbesuisde drift, zulk eene woeste en hartstogtelijke 
opgewondenheid aan den dag, dat zulks ons op het ondubbelzinnigste ten bewijze verstrekte, welk een 
gevaarlijk man hij was. Niet alleen ging hem thans ook een ieder zijner ondergeschikten reeds van verre 
uit den weg, vooral toen hij eene lans greep en, na ten blijke zijner vlugheid allerlei zwaaijingen met 
dezelve gemaakt te hebben, haar eindelijk naar eenen inlander wierp, dien zij echter gelukkiglijk miste; 
maar zelfs zijn, eigenlijk in rang boven hem verheven broeder, moest heden, in tegenwoordigheid van 
ons en van vele Timoresche Grooten, zijne beleedigende en minachtende bejegening geduldig verdragen. 
Ten einde den man niet wilder en woester te maken, dan hij zich nu reeds aanstelde, achtte de 
Resident het raadzaam, ditmaal geen arak te doen rondschenken; voorzeker geene geringe teleur¬ 
stelling voor den krijgsvorst, welke dat oogenblik reikhalzend scheen te gemoet te zien. Zijn staat van 
dronkenschap was echter reeds veel booger geklommen, dan wij wel wenschten. 
De kennismaking met de vorsten van Amakono en het onderhoud, w ? elk wij met hen gehad hadden, 
overtuigden ons weldra, dat wij noch van den beschonken krijgsvorst, noch van zijnen dommen en 
onbeschaafden broeder, den regerenden Fettor, eenige wetenswaardige berigten omtrent de natuurlijke 
en statistieke gesteldheid van hun land zouden kunnen erlangen. Er was slechts een Groote Tomokong, 
Nei Rifeel genaamd, welke zich naar vermogen, welwillend en dienstvaardig jegens ons betoonde. 
Dit opperhoofd stond gelukkiglijk, ten gevolge van zijn goedaardig karakter en van de onverschrokken¬ 
heid, door hem bij verschillende gevechten aan den dag gelegd, bij het volk in bijzondere achting. 
Hij bezat een zeer gezond oordeel, was groot en sterk gespierd, en in de volle kracht van zijn leven. 
