207 
Op zijn aanzien en invloed steunende, waarborgde hij, D r . Macklot veilig naar al die oorden te zullen 
geleiden, waar door de inboorlingen goud werd gezocht. Natuurlijk kon op die wijze slechts aan 
een vlugtig onderzoek gedacht worden. Hiertoe droeg nog bij, het korte tijdsbestek, binnen hetwelk 
dat onderzoek, uithoofde van den geringen voorraad levensmiddelen en het onzekere vooruitzigt 
van dien in de binnenlanden te kunnen vermeerderen, moest plaats vinden. Nei Bifeel beloofde zijn 
best te zullen doen, ons langzamerhand een vijftien- of twintigtal pikols mais te bezorgen; doch, hoe 
ontoereikend was die hoeveelheid voor de schare, die ons vergezelde. Volgens een, door de verschil¬ 
lende hoofden gemaakt overslag, zoude de geheele, toen nog aanwezige voorraad, ter naauwernood voor 
ééne week genoeg zijn. Niets vereischle dus in de allereerste plaats eene meer ernstige zorg, dan het 
verschaffen van levensmiddelen, en wel zoo spoedig mogelijk. Uit de naaste omstreken, buiten en 
behalve hetgeen ons door Nei Bifeel was toegezegd, weinig te wachten zijnde, zond de Resident, reeds 
den tweeden dag na onze aankomst te Wienoto, omtrent tweehonderd manschappen met goederen en 
geld naar Oikoesie, de eenige belangrijke plaats in den omtrek, waar men hoop konde voeden, eene 
zekere hoeveelheid levensmiddelen te zullen erlangen. Tegen den avond van den 19 den september 
kwam een gedeelte der afgezondenen terug, zestig vrachten mais en daarbij tevens de tijding aan¬ 
brengende, dat de Radja van Ambenoe zich met eene aanzienlijke heirmagt op weg herwaarts be¬ 
vond, eenige buffels en geiten, als ook mais en rijst ten onzen behoeve medevoerende. Deze tijding, 
en ook het gezigt van den nieuwen aanvoer, verwekte algemeene blijdschap in ons legerkamp. En 
waarlijk, niet zonder reden; want reeds in den vorigen nacht was zich het gebrek aan voedsel op eene 
droevige en noodlottige wijze begonnen te openbaren. Eenige inlanders hadden den treurigen inval 
gekregen, een paar mandjes met bladeren en vruchten van een wild, boonachtig gewas, Kotok ge¬ 
naamd, bijeen te zamelen en, onvermengd of met mais in water gekookt, te nuttigen. Het gevolg 
daarvan was, dat weldra allen, in eenen meerderen of minderen graad van hevigheid, naar gelang der 
grootere of geringere hoeveelheid van het door hen gebruikte, teekenen van vergiftiging vertoonden. 
Die verschijnselen klommen, in weinige uren tijds, vooral bij vier Rottinezen, tot zulk eene ontzettende 
hoogte, dat deze ongelukkigen, bewegeloos, met starre blikken, gezwollen aangezigt en het schuim 
op den mond, op den grond lagen uitgestrekt, toen wij van hun lijden kennis kregen en ons tot hen 
begaven. Een hunner, een man van ongeveer 30 jaren en van een mager ligchaamsgestel, die, naar 
men ons verhaalde, alleen het afkooksel van deze gevaarlijke groente gedronken had en terstond daarna 
zeer duizelig, misselijk en door hevige buikpijnen was aangetast geworden, had, bij eene snel toe¬ 
nemende verslimmering van zijnen deerniswaardigen toestand, reeds na verloop van drie uren den geest 
gegeven. Bij de andere drie, welke in de avonduren, met elkander, uit een’ en denzelfden pot, half 
gaar gekookte kotokgroente gegeten hadden, werkte het vergif wel eenigzins langzamer, doch niet 
minder vervaarlijk. Na, gedurende verscheidene uren, aan koliek, brandenden dorst, neiging tot 
braken, algemeene zinsverdooving en toevallen van mondklem, jammerlijk geleden te hebben, bliezen 
zij, omstreeks middernacht, de een na den ander’, den laatsten adem uit. De overige lijders, zoo 
Rottinezen als Timorezen, ten getalle van 23, welken wij zoo lang kokosolie toedienden of in den mond 
goten, tot zij sterk begonnen te braken, bleven gelukkig behouden. De vier overledene Rottinezen 
werden met den middag van den 19 den september, door hunne nabestaanden en andere landgenooten, 
in hunne dagelijksche kleedingstukken gewikkeld, naast elkander, met de hoofden naar het westen 
