208 
gekeerd, in eenen grooten kuil begraven. Onder het volbrengen van dezen treurigen pligt loste men 
eenige geweerschoten bij het graf, waarna hetzelve met eenen hoop opeengestapelde steenen werd 
overdekt. 
Ofschoon de vorsten van Amakono ons met vriendschapsbetuigingen en blijken van welgezindheid 
waren te gemoet gekomen, achtte de Resident het nogtans noodig, den Heer Maeklot en mij dringend 
aan te hevelen, toch nooit alleen de legerplaats te verlaten, maar bij het ondernemen van eenigzins 
verre togten, ons steeds, voorzigtigheidshalve, door vier of zes, met geladen geweer gewapende der 
onzen, te doen vergezellen. De Heer Macklot deed, aldus gedekt en van Nei Bifeel begeleid, bijna 
eiken dag, zoo lang wij te Wienoto vertoefden, uitstappen naar de verschillende, aan deze of de west¬ 
en zuidzijde van den berg Mieomaflb stroomende rivieren, onderzocht hare beddingen en wiesch zelf 
op meer dan eene plaats zekere hoeveelheden gronds uit. De uitkomsten waren echter, ten opzigte van 
het daarin vervatte goud, steeds zeer ongunstig. Eenmaal slechts gelukte het hem, aan eene, door de 
inboorlingen met hetzelfde doel vaak bezochte plaats der Noi Nonie, na zich daar eenen geheelen ochtend 
met het wasschen te hebben bezig gehouden, twee kleine schilfertjes van dit metaal te vinden. Van 
kopererts echter, ontdekte hij in die streken niet het geringste spoor; doch wel van gezwaveld ijzer 
(Pyrit), door de Timorezen insgelijks nitie genaamd. Het zoude slechts eene herhaling zijn van het- 
gene in onze geognostische schets vermeld staat, indien wij hier al de, bij den berg Mieomaflb waar- 
genomene rotssoorten afzonderlijk wilden opnoemen; waarom wij den daarin belangstellende tot die 
schets meenen te mogen verwijzen, terwijl wij hier alleenlijk nog vermelden, dat, volgens eene over¬ 
levering van volksbijgeloof, het gerolde, uit ijzerkwarts (Eisenkiesel) van geelachtig roode kleur 
bestaande steenblok, hetwelk aan de noordzijde des genoemden bergs, in de Noil Oeboe-manono ge¬ 
vonden wordt, voormaals een groot stuk goud zoude zijn geweest; doch, dat hetzelve aldus in steen 
veranderd was, toen men het trachtte weg te dragen (*). 
Even als de Heer Macklot op mineralogisehe onderzoekingen uitging, toog ik met mijne Javaansche 
jagers dagelijks ter jagt. Van de kleine bedekking, welke mij gewoonlijk te paard vergezelde, deed ik 
dan telkenmale, wanneer wij bij eene groote rots of digt begroeide vallei genaderd waren, een paar 
man bij de paarden wacht houden, en mij van de overigen, op eenigen afstand, te voet volgen. Wij 
poogden de onaangename belemmeringen, welke van deze noodzakelijke voorzorg het gevolg waren, 
zooveel mogelijk door onafgebroken ijver te vergoeden, en deze werd door de landstreek, waar, vóór 
(*) »De Indische regering,” leest men in een geschiedkundig werk, »had nog den 15 den october 1760 een berigt 
aan de Kamer der Zeventienen gezonden, waarin onder anderen gesproken werd van eene goudwassching, die men 
op het eiland Timor hoopte te openen, alwaar men eene goudrijke rivier meende gevonden te hebben. De uitslag 
der eerste onderneming was slecht geweest; men hoopte die nogtans te hervatten en eenen stam der inboorlingen, 
de Amaconners [Amakonoërs], aan het werk te zetten om hoofd voor hoofd eene bepaalde hoeveelheid goud te moeten 
leveren.” (van Kampen, Geschiedenis der Nederlanders buiten Europa, D. 3, bl. 163, haalt als bron aan: 
Boeken van Batavia, 1760, fol. 19 en 20.) Waarschijnlijk staat met het hier aangeduide plan, dat der, eenige j aren 
later, naar het binnenland afgevaardigde 40 Mardeikers, onder het toezigt van J. Kana, waarvan wij biervoren (bl. 186) 
melding maakten, in onmiddellijk verband. Na den ongelukkigen afloop dier onderneming bleef het ontwerp, ten 
opzigte der verwijderd wonende Amakonoërs, ten eenemale zonder gevolg. 
