209 
ons, nog geen Natuurkundige den bodem had gedrukt, niet weinig aangevuurd. Wij verzamelden 
dan ook, zonder onderscheid alles, wat het toeval ons in handen bragt. Desniettegenstaande bevond 
zich onder de vogels slechts eene enkele duif (Col. metallica, PI. col. 562), die wij elders op Timor 
nergens en te Wienoto slechts eenmaal, gepaard, hebben aangetroflen, waaruit hare zeldzaamheid 
genoegzaam is af te leiden. Een nog onbeschreven tapuit (* * * (§) ) was daar, zoowel als in onderscheidene 
andere streken der binnenlanden, vrij gemeen. Dit schuwe en levendige vogeltje bewoont hoofdzakelijk 
de groote klippen (Fatoe’s), waar men het vooral dikwerf op de, hier en daar uit de spleten der rotsen 
groeijende, struiken ziet zitten. Van de Zoothera andromedae (f) bekwamen wij te Wienoto twee 
voorwerpen, en later in het landschap Amfoang nog een derde, zonder dat wij op Timor dezen, ook 
op Java zeldzamen vogel wijders hebben waargenomen. Twee nieuwe parakieten (Psittacus iris, 
PI. col. 567, en Ps. euteles, PI. col. 568) waren even menigvuldig te Wienoto, als te Molo bij den 
Fatoe Watie. Beide soorten zwierven bij kleine troepen van 8—12 stuks, onder een fijn, doch zeer 
doordringend geschreeuw, in de hoogere boomen rond. Zij toonden zich niet schuw. Nog zagen wij, 
daar en elders in het binnenland, doch in geringer aantal, kleine scharen van Psittacus Geoffroyi en 
capistratus. Onze opmerkzaamheid werd in het bijzonder getrokken door eenige paren torenvalken (§), 
welke sommige der groote, afgezonderd staande klippen tot woning hadden verkoren, dikwerf op 
derzelver hooge, puntig uitstekende, of zich als muren verheffende wanden neêrstreken, ten einde aldaar 
uit te rusten, en dan weder in de holen en spleten verdwenen. Het was, als zagen wij ons eensklaps 
aan de bekoorlijke en schilderachtige Rijnoevers overgebragt, zoo treffend herlevendigden deze won¬ 
derbaarlijke rotsgevaarten in ons het beeld van oude burgten en vervallene kasteden. Behalve deze 
valken vertoonde zich hier ook somwijlen de, tot heden alleen op Timor en nabijgelegene eilanden, 
als ook in het noordelijke gedeelte van Nieuw-Holland waargenomen sperwer met den rooden nek 
(Falco torquatus, Cuv.), langs de vlakte heenvliegende en op allerlei klein gevogelte jagt makende. 
Gallus Bankiva, welke, behalve door eenigzins mindere grootte, in gedaante en kleur, zoo bijzonder 
(*) Saxicola pyrrhonotus , n. sp. Grootte van Sax. rubetra. Kop, nek en een breede band dwars over de borst, 
zwart; kin, keel en buik, benevens de onderdekvederen der vleugels en van den staart, wit; staart- en slagpennen 
roetzwart; rug, benevens de bovendekvederen der vleugels en van den staart, geelachtig rood; dijen zwartachtig. 
Iris bruin; bek en nagels zwart; pooten roetzwart. 
(-J-) Myiothera andromedae, PI. col. 392. Deze, door zijne levenswijze zich naauw aan de Geocichlae aansluitende 
vogel, vormt met Zooth. monticola, Gould (Cent. of Him. Birds) eene zich goed kenmerkende groep. De geslachts¬ 
naam Myiophaga, door Lesson voor de eerstgemelde soort ingevoerd, dient derhalve te vervallen. 
(§) Wij hebben reeds vroeger (bl. 87) van den Indischen torenvalk gewag gemaakt. Of men denzelven al of niet 
als wezentlijk verschillende van onzen Europeschen Falco tinnunculus te beschouwen hebbe, hangt geheel van het 
individuele oordeel af. Wat het onze betreft: wij noemen hem eenvoudig den Indischen torenvalk, even als wij den 
aldaar inheemschen vischarend (Falco haliaëtus, Pandion leucocephalus, Gould, Proceed. Part. 5. p. 138.), 
den togtvalk (Falco peregrinus, zie boven bl. 179, syn. Falco melanogenys, Gould, Birds of Austr.), den bruinen 
wouw (Falco fusco-ater, Milvus affmis, Gould, Birds of Austr.) en meer andere, ver verspreide vogelen, niet 
onder bijzondere systematische namen zullen vermelden, al verschillen deze tropische rassen ook in kleur en teekening 
eenigzins van de in Europa of in andere wereldstreken voorkomende individuen hunner soort. Al de door ons op de 
Indische eilanden verkregene torenvalken, zijn eenigzins donkerder rood-bruin van grondkleur, en met meerdere en 
grootere zwarte vlekken aan het boven- en benedenlijf voorzien, dan zulks gewoonlijk bij de Europesche individuen 
van dezen vogel het geval is. In geheel hun aanzien gelijken deze Indische voorwerpen het meest op die van Japan; 
terwijl de Falco tinnunculus van Zuid-Afrika weder veel meer met den Europeschen overeenstemt. 
Land- en Volkenkunde. 
53 
