met sommige onzer gewone hanen overeenstemt, dat hij voor den wilden stamvader van dezelve ge¬ 
houden wordt, zagen en hoorden wij op Timor zeer zeldzaam. Het eenige oude mannetje, door ons in 
het distrikt Amakono verkregen, wijkt in pluimaadje van de door ons op Java en Sumatra verzamelde 
voorwerpen, waar dit hoen in de bergbosschen niet zeldzaam is, een weinig af (* * * (§) ). Wij eindigen hier¬ 
mede de ornithologische berigten, en laten ten slotte nog eenige aanteekeningen volgen omtrent de, 
in de binnenlanden waargenomene amphibiën. Behalve den boven (bl. 187) vermelden Scincus mela- 
nopogon, ontwaarden wij ook niet zelden Scincus smaragdinus (j-) en Sc. Kuhlii (($), beiden over vele 
Indische eilanden verspreid; maar terwijl de laatstgenoemde, van Java en Sumatra af, tot in de Molukken 
gemeen is, ja zelfs op de Sandwich-eilanden, te Manilla, in Bengalen en aan de kust van Koromandel 
aangetroffen wordt, vindt men daarentegen Sc. smaragdinus niet bewesten de geographische lengte van 
Timor en Celebes, doch van daar tot Nieuw-Guinea en het eiland Oealan, een der oostelijkste eilanden 
van de groep der Carolinen. Een kleine draak, naauw verwant aan Draco viridis van Java en Sumatra, 
in het Timoreesch Tapi-soesoe genaamd, en door de Heeren Duméril en Bibron, veelligt niet met 
genoegzaam regt, als afzonderlijke soort, onder den naam Draeo timoriensis, in hun meergemeld amphi- 
biologisch werk aangeduid, vermaakte ons dikwerf door zijne potsierlijke bewegingen, vooral door het 
herhaaldelijk opblazen van den keelzak, die bij het mannetje ruim 0,015 lang en zeer spits van punt, 
doch bij het wijfje kort en afgerond is. Deze aardige en arglooze diertjes houden zich altoos in de 
boomen op, meestentijds langs derzelver stammen, die zij van den voet tot hoog in de kruin, gelijk 
eekhorentjes, beklauteren, terwijl, wanneer zij zich van den eenen naar den anderen nabijstaanden boom 
willen begeven, zij hunne zoogenaamde vleugels zijwaarts tot eene soort van valscherm uitbreiden en, 
in schuine rigting, van de hoogte afzweven. Monitor timoriensis, in de landtaal Bajafa genaamd (J, 
ontmoetten wij slechts een paar malen in de binnenlanden, meermalen echter in de strandbosschen bij 
Pritti. Even als Monitor bivittatus beklimt bij somtijds lage boomen en vlijt zich overlangs op eenen 
tak ter ruste; maar schijnt minder gaarne te water te gaan. De inlanders eten het vleesch dezer hagedis- 
(*) De uitgestrekte geographische verbreiding van dit hoen is zeker zeer opmerkelijk, en steekt vooral sterk af, 
tegen het beperkte voorkomen der overige wilde soorten. Op Borneo hebben wij intusschen den Kasintoe — naam, 
onder welken de Sundanezen op Java den G. Bankiva kennen, terwijl hij door de Maleijers, aan de westkust van 
Sumatra, eenvoudig Ajam oetan en, in denzelfden geest, door de Timorezen eeniglijk Manoe foekie (wilde kip) 
wordt genoemd •— niet waargenomen, ofschoon zijn aanwezen aldaar meer dan waarschijnlijk is, aangezien dezelve 
onlangs door den Heer Forsten ook in het noordoostelijke gedeelte van Celebes is gevonden geworden. — Wij merken 
hier in het voorbijgaan aan, dat de zoogenaamde Gallus aeneus (PI. col. 374) niet anders is, dan een bastaard van 
het mannetje van Gallus furcatus (soort, alleen aan Java en veelligt ook aan Madura eigen) en eene tamme hen; gelijk 
diergelijke kunstmatig gefokte bastaardhanen, in sommige streken van Java en Madura, veel levend in hokken worden 
gehouden en, naarmate der fraaiheid van hun gevederte, door de inlandsche grooten soms met hooge prijzen (tot 60 
en meer gulden het stuk) betaald worden. 
(1") Zie de, door wijlen den Heer van Oort, tijdens ons verblijf te Amboina, naar levende voorwerpen dezes 
schinks vervaardigde afteekeningen in Schlegel’s Abbildungen neuer oder unvollstandig bekannter Am- 
phibien, Tab. 11. — De opgave van de Heeren Duméril en Bibron (Erpét. génér. T. 5, p. 740), volgens welke 
deze soort door Kuhl en van Hasselt op Java zoude zijn verzameld, is eene dwaling. 
(§) Euprepes Sebae, Dum. en Bibr. (Erpét. génér. T. 5, p. 692). 
(*) Denzelfden naam draagt deze varaan op het naburige eiland Rotti; terwijl de Monitor bivittatus bij de Sunda¬ 
nezen op Java, onder dien van Bajdwak bekend is, en deze groote hagedissen in het Maleisch Biejdwakh (jytu) 
heeten. De gemeenschappelijke oorsprong dezer verschillende woorden is duidelijk. 
