heid van het aanwezige goud, de gewenschte zekerheid te erlangen. Geen der beide Fettors van Amakono 
had zich, sedert den 13 den september, meer bij ons vertoond; zij waren in hunne dorpen op den berg 
Mieomaffo gebleven. Nei Bifeel, welke genoegzaam dagelijks bij ons kwam en zich steeds geschikt en 
dienstvaardig betoonde, ontving den 19 den dier maand den last, zich tot de Fettors te begeven en hen, 
namens den Resident, minzaam uit te noodigen, even als vroeger, weder bij ons te willen komen; 
want, was hunne tegenwoordigheid ons doel ook weinig ten nutte, wij wenschten hen toch en hadden 
daartoe gegronde redenen, tot vriend te houden. Den 21 sten kwam Nei Bifeel van zijne zending terug 
met het ons weinig vlijende berigt, dat beide de Fettors weigerachtig waren, aan onze uitnoodiging te 
voldoen, daar zij, gelijk zij voorgaven, thans in de vrees verkeerden, den Radja van Ambenoe, die 
met eene sterke heirmagt in aantogt en bereids tot op geringen afstand genaderd was, in handen te 
zullen vallen. Dit was, wat hunne vrees betrof, blijkbaar niet anders, dan eene uitvlugt, tegen welke 
zich evenwel niets liet inbrengen. Omstreeks den avond van den volgenden dag ontvingen wij lijding, 
dat de vorst van Ambenoe werkelijk bij de rots Masimata was aangekomen en aldaar, vlak aan de 
grenzen van Amakono, weinige uren van ons verwijderd, had halte gehouden, alzoo hij het, zonder 
toestemming van den Resident, niet dorst wagen, tot ons door te dringen, en ook van zijnen kant alle 
botsingen met zijne vijanden, de Amakonoè'rs, vooreerst wenschte te vermijden. Daar zijn togt her¬ 
waarts voornamelijk ten doel had, door bemiddeling van den Resident, met de hoofden van Amakono 
in eene minnelijke schikking te komen, werd Nei Bifeel verzocht, aan de Fettors, zoowel als aan al de 
Tomokongs en mindere hoofden in den omtrek, namens den Resident het bevel over te brengen, dat zij 
hun volk gestrengelijk zouden verbieden, de krijgsbende van Ambenoe in eenigerlei maniere te tergen, 
aan te randen of eenig letsel toe te brengen. 
Den 23 sten kw am ook de Amfoangsche vorst van het stamhuis Sorbiean, van eene aanzienlijke lijfwacht 
vergezeld, bij ons te Wienoto opdagen. Dit bezoek scheen den Amakonoërs geenszins welgevallig of 
onverschillig te zijn, maar integendeel hunne bezorgdheid te vermeerderen, vermits er sinds geruimen 
tijd tusschen die twee landschappen, wel geen eigenlijke oorlog, maar toch eene zekere spanning be¬ 
stond; er smeulde een vuur, hetwelk al dikwerf gedreigd had, in laaije vlam te zullen uitbarsten. 
De vorst van Sorbiean, welke evenzeer dien staat van zaken w^enschte te verbeteren, als die van 
Ambenoe naar den vrede haakte, had de zeldzame gelegenheid, dat de Resident zich daar bevond, 
te baat genomen, ten einde te beproeven, of hij door diens vriendelijke tusschenkomst, zich met zijne roof- 
en oorlogzuchtige naburen zoude kunnen verstaan en, zoo mogelijk, geheel verzoenen, hetgeen echter, 
gelijk spoedig bleek, door deze minder gezocht en gewaardeerd werd. Want reeds den volgenden 
nacht vielen er, kort na elkander, eenige geweerschoten, waarop plotseling eene algemeene beweging 
in ons leger ontstond: elk een schreeuwde, greep zijne wapenen en verbeidde het oogenblik om er 
gebruik van te maken. Wij zelven hadden ons spoedig gekleed en behoorlijk gewapend voor onze 
tenten geposteerd, terwijl de Resident onverwijld een’ man te paard uitzond, ten einde te onderzoeken, 
wat er eigenlijk voorviel en tot het schieten had aanleiding gegeven. Weldra vernamen wij, dat de 
wachtposten van Sorbiean onverhoeds en zeer in hunne nabijheid, eenige mannen hadden bespeurd, 
welke, langs den grond kruipende, er vermoedelijk op uit waren, om paarden te stelen, en dat die 
wachten, ten einde zulks te voorkomen, op hen hadden gevuurd. Waarschijnlijk hadden de dieven, in het 
