denkbeeld van Sorbieans bedekking, door de vermoeijenis der vorige dagreis, slapende te zullen vinden, 
hunne strooperij bij voorkeur daar willen beproeven. De rust was weldra weder in ons legerkamp 
hersteld; doch dit voorval had niet te min tot eene verdubbelde waakzaamheid aanleiding gegeven 
en een druk en aanhoudend gejoel der wachters ten gevolge gehad, terwijl tevens de ons omringende, 
slechts nog glimmende nachtvuren weder tot vlammende werden opgerakeld, en men rondsom dezelve en 
voor de hutten, de inlanders overal op de hurken zag zitten, in plaats van zich zorgeloos naast dezelve 
neder te vlijen. Toen de dageraad was doorgebroken, werd de plaats, waar het feit voorviel, onder¬ 
zocht. Men vond daar een’ plas bloed, waarvan zich het spoor tot bij eene nabijgelegene rivier voort¬ 
zette. Op eenigen afstand, aan de overzijde dier rivier, ontwaarde men een’ troep volks te paard, 
terwijl zich gelijktijdig uit eene der nabijzijnde rotsen het getoet deed hooren op een’ buffelhoren en het 
slaan op eenen gong. Na den middag van dienzelfden dag hoorden wij ook, dat op den berg Mieomafïb 
op eene groote trom geslagen werd, hetwelk van dien tijd af, tot op ons vertrek van Wienoto, zoowel 
bij nacht als bij dag, vaak werd herhaald, en den indruk maakte van het gelui eener alarmklok in 
Europa, bij gelegenheid van oproer of brand. Op onze aanmerking deswege trachtte Nei Bifeel zulks 
aanvankelijk alleen als eene dwaze en niets beduidende liefhebberij van den krijgsvorst te doen voor¬ 
komen; doch de meeste der aanwezige opperhoofden konden zich met die uitlegging niet te vreden stellen. 
Dat onophoudelijke geraas, alsof het land in dreigend gevaar verkeerde en alle strijdbare mannen werden 
genoopt, zich bij elkander te vervoegen, was eene te vreemdsoortige liefhebberij, om niet hunne achter¬ 
docht op te wekken. Zij was waarlijk niet ongegrond, en voegde bij onze verlegenheid over den 
ongenoegzamen voorraad levensmiddelen en de moeijelijkheid om dezelve te vermeerderen, nu nog de 
verontrustende mogelijkheid van weldra door eenen grooten en woesten hoop volks te worden overvallen. 
Nei Bifeel zelf, welke tot heden geene de minste bezorgdheid had doen blijken, om den Heer Macklot 
of mij naar ver verwijderde plaatsen tot gids en beveiliging te dienen, scheen eensklaps besluiteloos 
geworden, stelde de reeds bepaalde togten van dag tot dag uit, en toonde maar al te duidelijk, dat hij 
onrustig en als gejaagd was. Toch bleef den Heer Macklot nog het onderzoek over van eene voorname, 
aan gene zijde, langs den oostelijken voet van den berg Mieomaffo, stroomende rivier, de Noi Wessi, 
wier bed, naar ons verhaald was, rijker aan goud zoude zijn, dan alle andere rivieren en bergstroomen 
in den wijden omtrek. Die rivier stroomt gedeeltelijk door een eng, van hooge rotsen ingesloten dal, 
waar, op sommige plaatsen, ter naauwernood twee menschen kunnen naast elkander gaan, welke alzoo, 
ingeval zij van de hoogte der rotsen door den vijand besprongen werden, zich volstrekt niet konden 
verdedigen. Het onderzoek zoude daarenboven, wegens den verren afstand van de vlakte Wienoto en 
den moeijelijken weg derwaarts, het overblijven aldaar van ten minste een’ of twee nachten hebben 
noodzakelijk gemaakt, waarom het ten hoogste raadzaam was, dien togt niet zonder goedkeuring en 
persoonlijke bescherming van Nei Bifeel te ondernemen. Elk ander, alleen op magt berustend middel 
toch, kon bij deze onderneming niet de minste zekerheid aanbieden, en was als ontoereikende te achten. 
Het dralen en weifelen en uitstellen van Nei Bifeel, gaf derhalve rijkelijk stof tot nadenken, hoezeer 
ook het daaruit voortvloeiend langer oponthoud bij den berg Mieomaffo, ons met leedwezen vervulde. 
Het gewenschte onderzoek kon zonder dien Tomonkong niet verder worden voortgezet, en het gebrek 
aan leeftogt klom met eiken dag hooger en begon zich nijpend te doen gevoelen. Onze geheele voorraad 
mais hing naast onze tenten aan eenen boom, en werd door eene schildwacht bewaakt. lederen 
Land- en Volkenkunde. 54 
