215 
Van den dag af, dat de Radja van Ambenoe ons van zijne aankomst te Masimata berigt gaf, had de 
Resident geene gelegenheid verzuimd, over den togt van dien vorst herwaarts, met de hoofden van 
Amakono te spreken, hen vredelievend jegens hem en zijn volk te stemmen, en had hij vooral getracht 
hen over te balen, eene soort van gezantschap te benoemen, hetwelk zich naar de legerplaats van dien 
vorst zoude vervoegen en tot regeling hunner wederzijdsche belangen met denzelven in onderhandeling 
treden. In den beginne hadden zij zeer veel tegen dit voorstel in te brengen en schenen hunne beden¬ 
kingen onoverkomelijk; doch zij traden van lieverlede meer en meer toe, tot zij het voorstel eindelijk 
geheel bijvielen. Het was dien ten gevolge, dat zich in den vroegen morgen van den 26 sten september, 
onderscheidene Tomokongs en voorvechters, met Nei Bifeel aan het hoofd, en van eenige soldaten als 
eerewacht vergezeld, naar Masimata begaven, vanwaar zij tegen den avond terugkeerden, wanneer 
zij ons verhaalden, door den Kolonel (*) behoorlijk ontvangen te zijn en met hem en zijne Grooten 
breedvoerig over de zaak te hebben gesproken. De door Amakono gestelde voorwaarden zouden nu 
door Ambenoe in nadere overweging worden genomen. Middelerwijl hadden zij, van hunnen kant, 
den Kolonel vergund, ons vrijelijk en ongehinderd een bezoek te mogen brengen, van welke vergunning 
die vorst dan ook dadelijk gebruik maakte, door ons, onder bescherming der soldaten, een’ zijner 
Tomokongs te zenden, met het berigt, dat hij zelf den volgenden dag tot ons zoude komen. 
De Radja’s en Fettors van ons legerkamp hiervan onderrigt, verzamelden zich allen, tegen het 
middaguur van den 27 s,en september, in hunnen besten kleederdos, en kort daarna den Radja van 
Ambenoe in de verte ziende aankomen, gingen zij dezen te gemoet, bragten hem, volgens landswijze, 
hunne hulde en leidden hem plegtstatig tot ons. Zijn gevolg, uit vele rijksgrooten en eene bedekking 
van ongeveer vijftig man bestaande, was grootendeels, gelijk hij zelf, te paard gezeten. Van twee 
lange lansen, welke voor hem uit gedragen werden, wapperden de Hollandsche en eene oranjekleurige 
vlag, hem beide, eenige jaren vroeger, tijdens zijn laatste bezoek te Koepang, door den Resident ge¬ 
schonken. De soldaten stonden weder in gelederen voor onze tenten geschaard en presenteerden, toen 
de vorst-kolonel tusschen hen doorging, het geweer. Wij vonden in hem eenen omstreeks veertig¬ 
jarigen man, van zeer kleine en eenigzins gezette gestalte, vrij beschaafde manieren en blijkbaar zeer 
rustigen en koelbloedigen aard. Zijne kleeding was hoogst eenvoudig: zij bestond in eene sitsen 
kabaai, onder welke een wit, van voren met gouden knoopen prijkend baaitje, zigtbaar was; voorts in 
eenen naauw om de beenen sluitenden en tot aan de enkels afdalenden broek van eene fijne, gestreepte 
stof; eenen sarong, die niet geheel tot aan de knien nederhing, door eenen breeden zilveren, van voren 
met eene groote gouden plaat versierden buikband bevestigd, en lage schoenen zonder kousen. Het 
gouden kruisje, aan een’ dunnen ketting van hetzelfde metaal, om den hals gedragen, w f as het ken- 
teeken der godsdienst, welke door hem beleden werd. Hij sprak zeer vloeijend Maleisch, waardoor 
zijn onderhoud voor ons dubbel belangrijk was. In den loop zijner rede lag hij zeer veel kennis aan den 
dag der landstreek, die bij bewoonde, terwijl zijne gezegden meermalen ten bewijze verstrekten van 
zijne gevatheid en van een juist en scherp oordeel. Tusschenbeide veroorloofde hij zich, onder een 
(*) Onder dezen titel is de Radja van Ambenoe algemeen in die streken bekend; hij werd hem, gelijk op bL 146 
reeds is gemeld, door de Portugezen verleend, en de Radja schijnt niet weinig met denzelven ingenomen te zijn. 
