fijn grimlagchen, eene spotachtige aanmerking. Het verwonderde hem zeer en hij kon zich niet be¬ 
grijpen, hoe wij toch op de gedachte gekomen waren, zulk eene verre en vermoeijende reis, tot bij den 
berg Mieomafïb te ondernemen, een oord, noch door de natuur, noch door eenige zaak van waarde 
aantrekkelijk, alzoo deszelfs grond arm en onvruchtbaar, en de bewoners buitengewoon lui en roof¬ 
zuchtig waren. Arak dronk onze vorstelijke bezoeker niet, doch wel een paar glaasjes rooden wijn, 
terwijl hij van tijd tot tijd sieri kaauwde. Zijn gevolg betoonde hem veel eerbied en oplettendheid. 
Na eenige uren toevens nam hij met de meeste hartelijkheid afscheid, ons daarbij dringend verzoekende, 
hem toch spoedig naar zijne legerplaats te volgen, alwaar wij eenen genoegzamen voorraad mais, rijst 
en vleesch zouden vinden. — ’s Avonds van dien dag werd ons het overlijden berigt van een’ man van 
Taibenoe, en tevens dat er nog verscheidene, zoo Timorezen als Rottinezen, ziek lagen, 
Den volgenden morgen kwam Nei Bifeel ons onverwacht aankondigen, dat de Fettor over het 
krijgswezen van Amakono voornemens was, ons dien dag te bezoeken, ten einde omtrent ’s lands 
verwikkelingen met Ambenoe en de middelen, welke tot een gewenscht doel van vrede zouden kunnen 
leiden, den Resident te raadplegen. Na den middag verscheen dan ook deze Fettor, van al zijne 
Tomokongs en nog wel een vierhonderdtal andere inlanders vergezeld. Tot ons leedwezen bespeurden 
wij weldra, dat hij zich weder door het onmatig gebruik van sterken drank in zoodanigen staat van 
opgewondenheid had gebragt, dat wij hem aldus liever niet bij ons gezien hadden. Hij zwaaide en 
draaide en schreeuwde, omhelsde nu dezen dan genen onzer Timoresche Grooten, verlangde den 
tamboer eens op de trom te hooren slaan, barstte van tijd tot tijd, zonder bepaalde reden, in luid gelach 
uit, stond elk oogenblik op, ondervroeg en snapte over alles, wat hij zag, maar repte ter naauwernood 
een enkel woord van de aangelegenheden met Ambenoe. Het was duidelijk, dat hem die zaak niet zeer 
ter harte ging en hij er zich weinig over bekreunde. Het meest had hij het oog op de vijf-en-twintig 
soldaten, welke met hunne blanke geweren en opgestoken bajonnetten, aan weerszijden voor den ingang 
der tent geschaard stonden. Deze strijdvaardige mannen, die, bij al het getier om hen heen, zich van 
hunne plaats niet bewogen en geen woord met elkander wisselden, doch nu en dan alleen met hunne 
geweren een teeken gaven, dat men den vrijen toegang tot de tent zoude open houden, schenen voor¬ 
namelijk zijne oplettendheid te trekken. De gedachte: behoorde dit troepje mij, dan zoudt gij hier niet 
lang banken, was dikwerf op zijn gelaat te lezen. Hij vroeg met nadruk of de geweren der wachten 
geladen waren, hetgeen, overeenkomstig de waarheid, met ja beantwoord zijnde, nog nader bevestigd 
werd door hem een’ blik te vergunnen in de met scherpe patronen gevulde patroontasch van een’ der 
soldaten. Ofschoon wij van onzen kant eiken schijn van wantrouwen zorgvuldig vermeden, waren wij 
desniettemin zeer op onze hoede. De omstandigheden schenen zulks ernstig aan te bevelen. Reeds 
het onverwacht bezoek van den krijgsvorst moest, na hetgeen vooraf was gebeurd, argwaan verwek¬ 
ken, en deze ontving ruim voedsel door zijn zonderling, onrustig gedrag, en ook doordien men onder 
zijne, voor een herhaald ceremonieel bezoek al te talrijke en al te wel gewapende schare van begeleiders, 
noch vrouwen, noch kinderen zag. Deze krijgshaftige vertooning kon dan ook aan geen’ onzer volge¬ 
lingen behagen, en toen de Fettor eindelijk, laat in den avond, vertrokken was, zonder juist verderen 
aanstoot gegeven te hebben, kwamen sommige der Grooten er onbewimpeld voor uit, dat zij dit volks¬ 
hoofd verdachten, van niets goeds in den zin te hebben. De Resident hernieuwde zijne vermaning van 
