217 
wel toe te zien, dat gedurende den nacht, rondsom ons legerkamp, behoorlijk wacht wierde gehouden, 
en dat elk, die een geweer bezat, hetzelve, wel geladen, gereed zoude houden. Omstreeks midder¬ 
nacht vielen, bijna gelijktijdig, aan twee elkander tegenovergestelde plaatsen van ons kampement, 
eenige schoten. Naar de oorzaak onderzoekende, vernamen wij, dat men, aan den eenen kant een’ 
troep ruiters, en aan den anderen veel volks, zoo te voet als te paard, eene heuvelhoogte hebbende 
zien overtrekken, gemeend had, alarmschoten te moeten doen hooren. Op den berg Mieomafïb nam 
dien geheelen nacht de trommelslag geen einde. Dat eentoonige gebom, nu en dan begeleid van het 
sombere getoet der buffelhorens, maakte gedurende de stilte van den nacht eenen niets minder, dan 
aangenamen indruk. Dat onder zulke omstandigheden aan geenen zorgeloozen slaap te denken was, 
is ligt te bevroeden; wel lagen wij geheel gekleed op onze rustbanken, doch loken geen oog. Te midden 
eener bedekking van ruim tweeduizend man, op welke wij in zoo verre konden vertrouwen, als zij 
geheel buiten verdenking vielen van met de Amakonoërs te heulen, bestond er niet zoozeer reden van 
vrees voor de overmagt des vijands, als wel voor de radelooze verwarring, welke, bij eenen mogelijken 
aanval gedurende den nacht, in ons eigen legerkamp zoude te duchten zijn. De noodlottige gebeurtenis 
met Ant. Hornay en zijn ontzaggelijk leger, ruim anderhalve eeuw geleden, te Amarassie voorgevallen 
(zie bl. 146), stond ons, als een akelig schrikbeeld, levendig voor den geest. 
Den 29 sten september. Naauwelijks was de dageraad aangebroken of men kwam ons berigten, dat 
eenige Rottinezen, die zeer vroeg op leeftogt uitgegaan en zoo even teruggekomen waren, in het zuiden 
een’ onafzienbaren trein Timorezen, in de rigting naar den berg Mieomaffo op aanmarsch, hadden 
waargenomen. Dadelijk zond de Resident den Commandant van Amarassie, met een zestal Sawoenezen 
en Rottinezen, derwaarts op kondschap uit. Deze patrouille zag in dezelfde rigting, doch op verren 
afstand, eenige gewapende benden, bij schatting ten getalle van ongeveer vijftig man, langs den 
platten rug van eenen heuvel trekken, zonder dat eenige andere ongewone of opmerkenswaardige bij¬ 
zonderheid hare aandacht getroffen had, behalve altijd het onophoudelijke getrom op den berg Mieomaffo 
en in eene der bewoonde rotsen, westwaarts van daar gelegen. Yóór dat deze patrouille nog was terug¬ 
gekomen, werden er op nieuw tien Timorezen en Rottinezen, meest voorvechters, naar den Fatoe Raaf 
gezonden, alwaar dien morgen, volgens een’ mijner Javaansche jagers, op het oogenblik, dat deze den 
voet dier rots had bereikt, een groote steen van de hoogte naar hem was afgeworpen, doch, gelukkig 
langs hem nederstortende, alleen zijn been had verwond. Verschrikt opwaarts ziende, had hij op 
den uitspringenden rand der rots twee inboorlingen ontwaard, die hem dreigende toeriepen, zich te 
verwijderen, daar zij hem anders eenen tweeden steen zouden nazenden. De jager had dadelijk een 
schot hagel op hen gelost, en was vervolgens in de grootste haast huiswaarts gekeerd. Onmiddellijk 
werd eene kleine magt met hem uitgezonden, welke echter bij hare terugkomst verklaarde, in den Fatoe 
Raaf geen mensehelijk wezen bespeurd te hebben, doch wel, dat het op den top eener verder gelegene 
rots zoodanig wemelde van eene groote menigte volks, dat het haar geraden scheen, daar niet lang te 
vertoeven of haar onderzoek verder voort te zetten. — Ofschoon nu dit alles wel het kenmerk droeg 
eener vijandelijke gezindheid van de zijde der Amakonoërs, hadden wij ons toch tot heden nog over 
geene regtstreeksche aanrandingen van hen te beklagen gehad; integendeel, hadden die inboorlingen, 
welke wij menigmaal bij geheele troepen, aan de eenzame oevers der bergstroomen, in afgelegene velden 
55 
Land- en Volkenkunde. 
